ΑΣΚΗΤΙΚΗ Νίκου Καζαντζάκη

Ένα μικρό κείμενο από την Ασκητική του Νίκου Καζαντζάκη  

Καλή Πρωτομαγιά

Ξέρω τώρα' δεν ελπίζω τίποτα, δε φοβούμαι τίποτα, λυτρώθηκα από το νου κι από την καρδιά, ανέβηκα πιο πάνω, είμαι λεύτερος. Αυτό θέλω. Δε θέλω τίποτα άλλο. Ζητούσα ελευτερία.

Ερχόμαστε από μια σκοτεινή άβυσσο' καταλήγουμε σε μια σκοτεινή άβυσσο' το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή.

Ευτύς ως γεννηθούμε, αρχίζει κι η επιστροφή' ταυτόχρονα το ξεκίνημα κι ο γυρισμός' κάθε στιγμή πεθαίνουμε. Γι αυτό πολλοί διαλάλησαν: Σκοπός της ζωής είναι ο θάνατος.

Μα κι ευτύς ως γεννηθούμε, αρχίζει κι η προσπάθεια να δημιουργήσουμε, να συνθέσουμε, να κάμουμε την ύλη ζωή' κάθε στιγμή γεννιούμαστε.

Γι' αυτό πολλοί διαλάλησαν: Σκοπός της εφήμερης ζωής είναι η αθανασία.

Στα πρόσκαιρα ζωντανά σώματα τα δυο τούτα ρέματα παλεύουν:

    

 • α) ο ανήφορος, προς τη σύνθεση, προς τη ζωή, προς την αθανασία'

   

 • β) ο κατήφορος, προς την αποσύνθεση, προς την ύλη, προς το θάνατο.

Και τα δυο ρέματα πηγάζουν από τα έγκατα της αρχέγονης ουσίας. 

Στην αρχή η ζωή ξαφνιάζει' σαν παράνομη φαίνεται, σαν παρά φύση, σαν εφήμερη αντίδραση στις σκοτεινές αιώνιες πηγές' μα βαθύτερα νιώθουμε: η Ζωή είναι κι αυτή άναρχη, ακατάλυτη φόρα του Σύμπαντου.

Αλλιώς, πούθε η περανθρώπινη δύναμη που μας σφεντονίζει από το αγέννητο στο γεννητό και μας γκαρδιώνει' φυτά, ζώα, ανθρώπους' στον αγώνα;  Και τα δυο αντίδρομα ρέματα είναι άγια.

Χρέος μας λοιπόν να συλλάβουμε τ' όραμα που χωράει κι εναρμονίζει τις δυο τεράστιες τούτες άναρχες, ακατάλυτες Ορμές' και με τ' όραμα τούτο να ρυθμίσουμε το στοχασμό μας και την πράξη.

Ο Θεός φωνάζει στην καρδιά μου: Σώσε με!

Ο Θεός φωνάζει στους ανθρώπους, στα ζώα, στα φυτά, στην ύλη: Σώσε με!

Άκου την καρδιά σου κι ακλούθα τον. Σύντριψε το σώμα σου κι ανάβλεψε: Όλοι είμαστε ένα!

Αγάπα τον άνθρωπο, γιατί είσαι συ.

Αγάπα τα ζώα και τα φυτά, γιατί ήσουνα συ, και τώρα σε ακλουθούν πιστοί συνεργάτες και δούλοι.

Αγάπα το σώμα σου' μονάχα με αυτό στη γης ετούτη μπορείς να παλέψεις και να πνεματώσεις την ύλη.

Αγάπα την ύλη' απάνω της πιάνεται ο Θεός και πολεμάει. Πολέμα μαζί του.

Να πεθαίνεις κάθε μέρα. Να γεννιέσαι κάθε μέρα. Ν' αρνιέσαι ό,τι έχεις κάθε μέρα. Η ανώτατη αρετή δεν εϊναι να 'σαι ελεύτερος, παρά να μάχεσαι για ελευτερία.

Μην καταδέχεσαι να ρωτάς: «Θα νικήσουμε; Θα νικηθούμε;» Πολέμα!

Η επιχείρηση του Σύμπαντου, για μιαν εφήμερη στιγμή, όσο ζεις, να γίνει επιχείρηση δική σου.

Τούτος είναι, σύντροφοι, ο καινούριος Δεκάλογος μας!

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Πώς μπορείς να φτάσεις στο σπλάχνο της Άβυσσος και να την καρπίσεις; Αυτό δεν μπορεί να ειπωθεί, δεν μπορεί να στριμωχτεί σε λόγια, να υποταχτεί σε νόμους'

Καθένας έχει και τη λύτρωση τη δική του, απόλυτα ελεύτερος.

Διδασκαλία δεν υπάρχει, δεν υπάρχει Λυτρωτής που ν' ανοίξει δρόμο. Δρόμος ν' ανοιχτεί δεν υπάρχει.

Καθένας, ανεβαίνοντας απάνω από τη δική του κεφαλή, ξεφεύγει από το μικρό, όλο απορίες μυαλό του.

Μέσα στη βαθιά Σιγή, όρθιος, άφοβος, πονώντας και παίζοντας, ανεβαίνοντας ακατάπαυτα από κορυφή σε κορυφή, ξέροντας πως το ύψος δεν έχει τελειωμό, τραγουδά, κρεμάμενος στην άβυσσο, το μαγικό τούτο περήφανο ξόρκι:

ΠΙΣΤΕΥΩ Σ' ΕΝΑ ΘΕΟ, ΑΚΡΙΤΑ, ΔΙΓΕΝΗ, ΣΤΡΑΤΕΥΟΜΕΝΟ, ΠΑΣΧΟΝΤΑ, ΜΕΓΑΛΟΔΥΝΑΜΟ, ΟΧΙ ΠΑΝΤΟΔΥΝΑΜΟ, ΠΟΛΕΜΙΣΤΗ ΣΤ' ΑΚΡΟΤΑΤΑ ΣΥΝΟΡΑ, ΣΤΡΑΤΗΓΟ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑ ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΦΩΤΕΙΝΕΣ ΔΥΝΑΜΕΣ, ΤΙΣ ΟΡΑΤΕΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΑΟΡΑΤΕΣ.

ΠΙΣΤΕΥΩ ΣΤ' ΑΝΑΡΙΘΜΗΤΑ, ΕΦΗΜΕΡΑ ΠΡΟΣΩΠΕΙΑ ΠΟΥ ΠΗΡΕ Ο ΘΕΟΣ ΣΤΟΥΣ ΑΙΩΝΕΣ ΚΑΙ ΞΕΚΡΙΝΩ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΠΑΥΤΗ ΡΟΗ ΤΟΥ ΤΗΝ ΑΚΑΤΑΛΥΤΗ ΕΝΟΤΗΤΑ.

ΠΙΣΤΕΥΩ ΣΤΟΝ ΑΓΡΥΠΝΟ ΒΑΡΥΝ ΑΓΩΝΑ ΤΟΥ, ΠΟΥ ΔΑΜΑΖΕΙ ΚΑΙ ΚΑΡΠΙΖΕΙ ΤΗΝ ΥΛΗ' ΤΗ ΖΩΟΔΟΧΑ ΠΗΓΗ ΦΥΤΩΝ, ΖΩΩΝ ΚΙ ΑΝΘΡΩΠΩΝ.

ΠΙΣΤΕΥΩ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ, ΤΟ ΧΩΜΑΤΕΝΙΟ ΑΛΩΝΙ, ΟΠΟΥ ΜΕΡΑ ΚΑΙ ΝΥΧΤΑ ΠΑΛΕΥΕΙ Ο ΑΚΡΙΤΑΣ ΜΕ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ.

«ΒΟΗΘΕΙΑ!» ΚΡΑΖΕΙΣ, ΚΥΡΙΕ. «ΒΟΗΘΕΙΑ!» ΚΡΑΖΕΙΣ, ΚΥΡΙΕ, ΚΙ ΑΚΟΥΩ.

ΜΕΣΑ ΜΟΥ ΟΙ ΠΡΟΓΟΝΟΙ ΚΙ ΑΠΟΓΟΝΟΙ ΚΙ ΟΙ ΡΑΤΣΕΣ ΟΛΕΣ, ΚΙ ΟΛΗ Η ΓΗΣ, ΑΚΟΥΜΕ ΜΕ ΤΡΟΜΟ, ΜΕ ΧΑΡΑ, ΤΗΝ ΚΡΑΥΓΗ ΣΟΥ.

ΜΑΚΑΡΙΟΙ ΟΣΟΙ ΑΚΟΥΝ ΚΑΙ ΧΥΝΟΥΝΤΑΙ ΝΑ ΣΕ ΛΥΤΡΩΣΟΥΝ, ΚΥΡΙΕ, ΚΑΙ ΛΕΝ: «ΕΓΩ ΚΑΙ ΣΥ ΜΟΝΑΧΑ ΥΠΑΡΧΟΥΜΕ.»

ΜΑΚΑΡΙΟΙ ΟΣΟΙ ΣΕ ΛΥΤΡΩΣΑΝ, ΣΜΙΓΟΥΝ ΜΑΖΙ ΣΟΥ, ΚΥΡΙΕ, ΚΑΙ ΛΕΝ: «ΕΓΩ ΚΑΙ ΣΥ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΝΑ.»

ΚΑΙ ΤΡΙΣΜΑΚΑΡΙΟΙ ΟΣΟΙ ΚΡΑΤΟΥΝ, ΚΑΙ ΔΕ ΛΥΓΟΥΝ, ΑΠΑΝΩ ΣΤΟΥΣ ΩΜΟΥΣ ΤΟΥΣ, ΤΟ ΜΕΓΑ, ΕΞΑΙΣΙΟ, ΑΠΟΤΡΟΠΑΙΟ ΜΥΣΤΙΚΟ:

ΚΑΙ ΤΟ ΕΝΑ ΤΟΥΤΟ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ!

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΕΛΕΝΗΣ Ν. ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗ – ΑΘΗΝΑ

SOS για το διακετύλιο – τεχνητό άρωμα βουτύρου

Διακετύλιο: Εγκεκριμένο τεχνητό άρωμα βουτύρου που προστίθεται στα τρόφιμα, ιδιαίτερα στα ποπ-κορν, στις μαργαρίνες αλλά και σε πολλά άλλα, για να προσδώσει την ψευδαίσθηση γεύσης και μυρωδιάς φρέσκου βουτύρου στους καταναλωτές!

O Codex Alimentarius Ξαναχτύπησε!

Συνέπειες αυτού: βαριά αποφρακτική βρογχιολίτιδα που καταλήγει σε μη αναστρέψιμη καταστροφή των πνευμόνων και θάνατο, βλάβη σε πολλές από τις λειτουργίες του εγκεφάλου μας, και ενδεχομένως νόσος του Αλτσχάιμερ.

H Ένωση Καταναλωτών Ηρακλείου Κρήτης (ΕΝΚΗ ΚΡΗΤΗΣ) πιστή στην πρόθεση της να ενημερώνει με επιστημονική ακρίβεια τους καταναλωτές, αδιαφορώντας αν αυτό θίγει οικονομικά ή βιομηχανικά συμφέροντα, δίνει στην δημοσιότητα σήμερα ένα άκρως ανησυχητικό επιστημονικό εύρημα το οποίο επεξεργάστηκε η συμβουλευτική για την ασφάλεια των τροφίμων ομάδα της.

To διακετύλιο (2,3 βουτανοδιόνη) είναι ένα τεχνητό άρωμα βουτύρου που προστίθεται στις συσκευασίες ποπ-κορν για φούρνους μικροκυμάτων, στις μαργαρίνες αλλά και σε πολλά άλλα διατροφικά προϊόντα για να προσδώσει την ψευδαίσθηση γεύσης και μυρωδιάς φρέσκου βουτύρου στους καταναλωτές.

Πολλά εργοστάσια παρασκευής τέτοιων προϊόντων στην Αμερική (Η.Π.Α.) έχουν ήδη σταματήσει να χρησιμοποιούν το συνθετικό διακετύλιο επειδή έχει συνδεθεί με βλάβες του πνεύμονα των ατόμων που εργάζονται στα εργοστάσια αυτά [1]. Σύμφωνα με το Centers for Disease Control and Prevention των Η.Π.Α. ακόμη και σύντομα χρονικά διαστήματα έκθεσης στο διακετύλιο μπορούν να προξενήσουν βαριά αποφρακτική βρογχιολίτιδα (Bronchiolitis Obliterans), μια προϊούσα πνευμονική βλάβη που σε μερικούς εργαζόμενους καταλήγει σε μη αναστρέψιμη καταστροφή των πνευμόνων και θάνατο [2].

Όμως δυστυχώς υπάρχει αναφορά που για πρώτη φορά συνδέεται η ουσία αυτή με βλάβες σε απλούς καταναλωτές και όχι μόνο σε επαγγελματίες στην βιομηχανία τροφίμων. Μόλις τον περασμένο μήνα σε δικαστήριο του Κολοράντο εκδικάστηκε αποζημίωση περίπου 7,2 εκ. δολαρίων σε έναν αμερικανό πολίτη, ο οποίος κατανάλωνε περίπου δύο σακουλάκια ποπ-κορν καθημερινά για 10 χρόνια, και έπαθε σοβαρή βλάβη στους πνεύμονες που αποδόθηκε στην εισπνοή του τεχνητού αρωματικού του βουτύρου που υπήρχε στη συσκευασία του ποπ-κορν [3].

Το ζήτημα λαμβάνει ακόμη πιο ανησυχητικές διαστάσεις καθότι νέες έρευνες του Πανεπιστημίου της Μινεσότα [4, 5] δείχνουν ότι το διακετύλιο επηρεάζει πολλές από τις λειτουργίες που αφορούν την υγεία του εγκεφάλου μας, και ενδεχομένως είναι μια ουσία που σχετίζεται με μηχανισμούς που προκαλούν νόσο του Αλτσχάιμερ. Όχι μόνο μπορεί το διακετύλιο να διαπεράσει τον αιματοεγκεφαλικό φραγμό, (ο οποίος έχει σαν σκοπό να κρατά τις τοξίνες μακριά από τον εγκέφαλο μας), αλλά μπορεί επίσης να προκαλέσει λανθασμένη πτύχωση των πρωτεϊνών και παραγωγή παθολογικών πρωτεϊνών στον εγκέφαλο, όπως ακριβώς παρατηρείται στην νόσο Αλτσχάιμερ. To διακετύλιο αναστέλλει εκτός των άλλων τους μηχανισμούς που αδρανοποιούν την επικίνδυνη ουσία β-αμυλοειδές (β-Amyloid) από τον εγκέφαλο μας, η αυξημένη εναπόθεση της οποίας συνδέεται με τις εκφυλιστικές εγκεφαλοπάθειες όπως η νόσος Αλτσχάϊμερ.

Κίνδυνο για την υγεία τους διατρέχουν άμεσα οι εργαζόμενοι σε εργοστάσια τροφίμων πχ. παραγωγή πόπ-κορν που εκτίθενται σε υψηλές συγκεντρώσεις πτητικών αερίων αρωμάτων βουτύρου που περιέχουν το διακετύλιο. Επαγγελματικό κίνδυνο διατρέχουν και οι σεφ ή μάγειροι που επεξεργάζονται μαργαρίνες και άλλα λιπαρά τα οποία είναι αρωματισμένα τεχνικώς με την ουσία αυτή. Δεν είναι πλήρως τεκμηριωμένο αυτή τη στιγμή αν η κατανάλωση, από τους απλούς καταναλωτές, τροφίμων που περιέχουν διακετύλιο αυξάνει τον κίνδυνο νόσου Αλτσχάιμερ ή νόσων του πνεύμονα. Όμως το πειραματικό εύρημα ότι μπορεί να συμβάλει στην ανάπτυξη πλακών του εγκεφάλου που συνδέονται με τη νόσο του Alzheimer ακόμη και σε πολύ χαμηλές συγκεντρώσεις είναι εξαιρετικά ανησυχητικό.

Η Ένωση Καταναλωτών Ηρακλείου Κρήτης (ΕΝΚΗ ΚΡΗΤΗΣ) προτίθεται σύντομα να καταθέσει σχετικό επιστημονικό φάκελο σε όλους τους αρμόδιους φορείς της πολιτείας και να ζητήσει την λήψη σχετικών μέτρων προστασίας των εργαζομένων και των καταναλωτών. Για όσους θέλουν να ενημερωθούν περαιτέρω προτείνουμε να συμβουλευτούν την ενδεικτική βιβλιογραφία που παρατίθεται.

Βιβλιογραφία

1. Flavoring-Related Lung Disease

http://www.cdc.gov/niosh/topics/flavorings/

2. Flavoring-Related Lung Disease: Information for Healthcare Providers

http://www.cdc.gov/niosh/docs/2012-148/pdfs/2012-148.pdf

3. 'Popcorn Lung' Lawsuit Nets $7.2M Award - ABC News http://abcnews.go.com/blogs/headlines/2012/09/popcorn-lung-lawsuit-nets-7-2m-award/

4. More SS, Raza A, Vince R. “The butter flavorant, diacetyl, forms a covalent adduct with 2-deoxyguanosine, uncoils DNA, and leads to cell death”. J Agric Food Chem. 2012 Mar 28;60(12):3311-7. Epub 2012 Mar 13.

http://pubs.acs.org/doi/abs/10.1021/jf300180e

5. More SS, Vartak AP, Vince R. “The Butter Flavorant, Diacetyl, Exacerbates β-Amyloid Cytotoxicity” Chem Res Toxicol. 2012 Oct 15;25(10):2083-91. doi: 10.1021/tx3001016. Epub 2012 Jul 6.pubs.acs.org/doi/abs/10.1021/tx3001016

Υποβλήθηκε από emmi

Πηγή: http://www.biozo.gr/node/675

Οι έμποροι του καρκίνου

Οι επαγγελματικές τάξεις που βόσκουν στο …εύφορο λιβάδι της υγείας, έχουν ανακαλύψει εδώ και χρόνια ότι το καλύτερο λίπασμα για να διατηρείται το χορτάρι που τους θρέφει παχύ και θαλερό, είναι η διαχείριση του φόβου της αρρώστιας. Το κύριο εργαλείο επίτευξης αυτού του στόχου είναι η διασπορά μηνυμάτων υψηλού φοβικού περιεχομένου, με προεξάρχοντα αυτά που αφορούν στο τι πρέπει να τρώμε ή να αποφεύγουμε για να μην πάθουμε καρκίνο. Σε αυτήν την κούρσα τρόμου δεν υπάρχει τρόφιμο που να μην έχει περάσει από το κόσκινο της επιστήμης, με κάθε σχετικό συμπέρασμα να αναμεταδίδεται ανεπεξέργαστο από τα πρόθυμα ΜΜΕ, προκαλώντας παράκρουση στο μέσο πολίτη.

Το βασικό ερώτημα είναι ένα: πρέπει τα συμπεράσματα αυτών των μελετών να λαμβάνονται σοβαρά υπόψη, σε βαθμό που να οδηγούν σε αλλαγή των διατροφικών μας συνηθειών; Η απάντηση δόθηκε στα τέλη του 2012 από τον Ιωάννη Ιωαννίδη, Διευθυντή του Κέντρου Ερευνών Πρόληψης της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου του Στάνφορντ και είναι ένα εκκωφαντικό «όχι».

Ο Έλληνας επιστήμονας επέλεξε στην τύχη κάποιες σελίδες ενός «τσελεμεντέ», κατέγραψε 50 υλικά συνταγών μαγειρικής και μετά διερεύνησε αν υπάρχουν επιστημονικές μελέτες που να τα συνδέουν -αρνητικά ή θετικά- με την πρόκληση καρκίνου. Το αποτέλεσμα επιβεβαίωσε πανηγυρικά ότι το θέμα “καρκίνος & διατροφή” πουλάει πολύ: βρέθηκε ότι τα 40 από τα 50 υλικά είχαν ήδη γίνει αντικείμενο επιδημιολογικής έρευνας πρόκλησης ή αποφυγής καρκίνου. Για να καταλάβετε πόσο φιλομαθές ον είναι ο άνθρωπος, παραθέτουμε κάποια από αυτά τα υλικά που μπήκαν κάτω από το μικροσκόπιο της επιστήμης: πιπέρι, πιπέρι καγιέν, αλάτι, αλεύρι, ψωμί, ντομάτα, λεμόνι, πάπια (ναι ναι καλά διαβάσατε. Κάποιοι ερεύνησαν αν η ψητή πάπια προκαλεί καρκίνο!), σέλινο, μαϊντανός, καρότο, γάλα, τυρί, τσέρι, ρούμι, κρασί, μανιτάρια, καφές, μουστάρδα, αστακός, καρύδια, μπιζέλια, καλαμπόκι, κανέλα, πορτοκάλι, σταφίδες κ.λπ.

Όσο παράδοξη και αν φαντάζει η παραπάνω λίστα, σάς πληροφορούμε ότι στο 72% των μεμονωμένων μελετών οι «ειδικοί» κατάφεραν να αποδείξουν ότι τα τρόφιμα αυτά είτε προστατεύουν, είτε προκαλούν καρκίνο είτε και τα δύο! Στην τελευταία κατηγορία ανήκουν περιπτώσεις τροφίμων που άλλες μελέτες καταλήγουν ότι είναι καρκινογόνα και άλλες ότι είναι καρκινοπροστατευτικά π.χ. κρασί, ντομάτες, γάλα, αυγά, καλαμπόκι, καφές, βούτυρο κ.λπ. Το μόνο που μένει, είναι ένα ασαφές κλίμα θολούρας μέσα στο οποίο κάθε έμπορος υγείας μπορεί να υποστηρίξει και να προωθήσει τα πάντα, από τον εαυτό του σε υψηλότερα υγειονομικά κλιμάκια έως ψητή πάπια στα πρωϊνάδικα.

Η ομίχλη και οι απορίες διαλύθηκαν, όταν ο κ. Ιωαννίδης αποφάσισε αντί για μεμονωμένες μελέτες, να εστιαστεί στα συμπεράσματα μεγάλων αναλύσεων-συνόψεων οι οποίες συνεκτιμούν τα αποτελέσματα όλων των επιμέρους μελετών και καταλήγουν σε ρεαλιστικά και ισχυρά συμπεράσματα: αποδείχτηκε ότι εκεί που οι μεμονωμένες έρευνες που αναμεταδίδονται από όλα τα ΜΜΕ μπορεί να ισχυρίζονται ότι μία τροφή μπορεί μέχρι και να τριπλασιάζει τον κίνδυνο καρκίνου, οι μεγάλες έρευνες καταλήγουν στο …μηδέν.

Μέχρι οι διαπιστώσεις του κ. Ιωαννίδη να γίνουν κοινός τόπος, κλείστε τα αυτιά σας στις σειρήνες των εντυπωσιακών ειδήσεων υγείας. Αποτελούν είτε προϊόν τύχης, είτε ευφυούς χειραγώγησης.

Οποιοδήποτε περιεχόμενο στον Παρόντα Δικτυακό Τόπο έχει καθαρά ενημερωτικό χαρακτήρα, δεν συνιστά, ούτε δύναται να ερμηνευθεί ότι συνιστά ή υποκαθιστά συμβουλή ιατρικής φύσης, για την οποία οφείλετε και σας συστήνεται να απευθύνεστε σε αρμόδιο επαγγελματία υγείας.

  

Του Γρηγόρη Λάσκαρη

Πηγή: http://inhealthanddisease.blogspot.gr/#!/2013/04/blog-post.html

Πεποιθήσεις. Το «τείχος» πριν τον Ανώτερο Εαυτό

Εδώ και αρκετά χρόνια, σχεδόν από παιδάκι, ακούω σε συζητήσεις με συμβουλές προς άλλους, τη φράση «να είσαι ο εαυτός σου». Στην αρχή, δυσκολευόμουν να αντιληφθώ τι θέλουν να πουν με αυτό, μιας και καταλάβαινα-αισθανόμουνα, ότι σε όσους απηύθυναν αυτή τη φράση, εκείνοι εξακολουθούσαν να κάνουν, ότι έκαναν και πριν, χωρίς κάποια εμφανή αλλαγή στη συμπεριφορά τους. Οι περισσότεροι μάλιστα, ρωτούσαν εκνευρισμένα «τι θες να πεις; Τι κάνω δηλαδή που δεν είμαι ο εαυτός μου;». Διαβάζοντας όμως τη φράση «γνώθι σ’ αυτόν» στο ιερό των Δελφών, κατανοούσα ότι πρόκειται για κάτι αρκετά σημαντικό. Για το λόγο αυτό άρχισα να ψάχνω, να ρωτάω, και να ενημερώνομαι για αρκετά χρόνια.

Με τον καιρό όμως, άρχισα να αντιλαμβάνομαι, ότι όσοι ασχολούνταν επαγγελματικά με το αντικείμενο της αυτοβελτίωσης, είτε αυτοί ήταν ψυχολόγοι, ψυχίατροι ή δάσκαλοι εναλλακτικών ομάδων, έλεγαν και σημείωναν κάτι απ όλα, χωρίς να μπαίνουν στην ουσία του πράγματος. Το αποκορύφωμα όλων ήταν όταν εισχώρησα για ένα διάστημα στις ομάδες του Osho… Μεγάλο πανηγύρι… Για μένα τουλάχιστον, πραγματικά, ήταν σαν να έμπαινα ξαφνικά σε νηπιαγωγείο, την ώρα που η δασκάλα είχε πάει ξαφνικά στην τουαλέτα και τα είχε αφήσει μόνα τους... Ήταν πραγματικά σκέτο case study. Κάθε μέρα ήταν υπόθεση εργασίας. Θα ήθελα να μιλήσω για αυτή μου την εμπειρία σε άλλο άρθρο, ήταν όμως τελικά, οι στιγμές που με βοήθησαν να αντιληφθώ αυτό που έψαχνα, με τον μαθηματικό τρόπο της έννοιας «εις άτοπον απαγωγή»…

  

«Να είσαι ο εαυτός σου» λένε, προσθέτοντας, «ο Εαυτός σου είναι μέσα σου», χωρίς να ρωτούν πρώτα «πες μας τη γνώμη σου για τον εαυτό σου». Κι αν το άτομο, αρχίσει να σε κοιτάει περίεργα, χωρίς να συνεχίζουν με ερωτήσεις όπως «πες μας τότε πως θεωρείς ότι σε βλέπουν οι άλλοι» ή ακόμη «πες μας τη γνώμη τη δική σου για τους άλλους, τα παράπονα και τις χαρούμενες στιγμές μαζί τους». Και το χειρότερο; Αν τολμήσεις να μιλήσει ο «μαθητής» κατά λάθος για τους άλλους, αυτοί απότομα, τον διακόπτουν σηκώνοντας την πύρινη ρομφαία της γνώσης και τον αποκεφαλίζουν: «Δεν υπάρχουν άλλοι» τον διατάζουν. «Οι άλλοι είσαι Εσύ». Κι αφήνουν το κουφάρι άδειο από εαυτό, μιας και οι ερωτήσεις μέσα σε δευτερόλεπτα ή θα τον πνίξουν, ή θα τον μετατρέψουν σε άβουλο πειθήνιο και εσωστρεφές όν. Κάποτε θεωρούσα ότι το αγνοούν; Ότι δηλαδή οι περισσότεροι αγνοούν αυτό που πρέπει να πουν.

Όμως στην πορεία κατάλαβα, ότι λίγοι γνωρίζουν αλλά σιωπούν για λόγους ελλειμματικής ενημέρωσης και παιδείας προς την μεγάλη μάζα της ανθρωπότητας και οι περισσότεροι απλά πονούν. Κατανόησα ότι οι περισσότεροι ειδικοί και μη, που ασχολούνται με τη διδασκαλία του Εαυτού, για λόγους που θα εξαντλήσω σε άλλο άρθρο, αρνούνται να ακούσουν και να μιλήσουν για αυτό, διότι απλά πονούν εσωτερικά, πονούν αφόρητα. Διότι όταν προσπάθησα να ανοίξω συζήτηση μαζί τους και να θίξω αυτά που θα περιγράψω παρακάτω, μετά από λίγο σταματούσαν, όλοι, αδύναμοι να συνεχίζουν τη συζήτηση πάνω στο θέμα. Τι συμβαίνει λοιπόν; Γιατί είναι δύσκολο στον κάθε ένα να είναι ο Εαυτός του; Ποια είναι η δυσκολία; Ποιο είναι το σημείο, όπου στο δύσκολο ταξίδι προς τον Ανώτερο Εαυτό μας, τα παρατάμε και γυρίζουμε πίσω, τις περισσότερες φορές, εξαπατώντας τον, ότι τον βρήκαμε και ζούμε πια μαζί του, ενώ το μόνο που έχουμε κατορθώσει, είναι να γιγαντώσουμε κάποιο Εγώ μας; Ας αρχίσουμε το ταξίδι μας…

Όλοι μας, μηδενός εξαιρουμένου, μόλις αποφασίσουμε να στρέψουμε την προσοχή μας προς τα μέσα κι αρχίσουμε να ψάχνουμε για τον Εαυτό μας ή κατά άλλους τον Ανώτερο Εαυτό μας, θα βρεθούμε μπροστά σε ένα τοίχο. Ένα τοίχο σχεδόν αδιαπέραστο, ο οποίος έχει συσσωρεύσει όλες τις εμπειρίες από την ζωή που έχουμε ζήσει από την παιδική μας ηλικία, οι οποίες μοιάζοντας με γιγαντιαία τούβλα, αφέθηκαν όλο αυτό το διάστημα και έκτισαν, η μία πάνω στην άλλη, ένα πολύ γερό κάστρο, μέσα στο οποίο, έχουν οχυρωθεί όλα τα Εγώ μας. Κι αυτό το κάστρο, που το όνομά του είναι «κάστρο των πεποιθήσεων», στην είσοδό του έχει κρεμασμένο το κλειδί της πελώριας πύλης του, το οποίο είναι ελεύθερο εκεί μπροστά σου, να το πάρεις και να την ανοίξεις.

Όμως, όταν το πιάσεις στα χέρια σου και διαβάζεις απάνω του τη λέξη «αποδοχή», τίποτε δεν μαρτυρά αυτό που θα ακολουθήσει όταν το βάλεις στην κλειδαριά να το γυρίσεις. Τίποτα που να σου αφήνει να αντιληφθείς αυτό που θα διαπεράσει ολόκληρο το σώμα σου, μέχρι την ψυχή σου. Τίποτα που να κάνει εμφανή τον αφόρητο εσωτερικό πόνο αυτό, που σου κόβει την ανάσα, σε θυμώνει, σε αγριεύει, σε μεταμορφώνει σε άγριο θηρίο, σε άμορφη ενέργεια πίσω στην εποχή που ακόμη ο κόσμος ήταν ασχημάτιστος, αφήνοντάς σε εκεί μπροστά στη μεγάλη πύλη να ουρλιάζεις, λυγίζοντας στιγμή τη στιγμή. Διότι πριν να σου συμβεί αυτό, όλοι σχεδόν παρέλειψαν ευλαβικά να σου μιλήσουν για τούτο το φαινόμενο. Για αυτή τη στιγμή. Για τις πεποιθήσεις σου. Τι είναι, πως δημιουργούνται, πως τις ξεπερνάς και πως φτάνεις τελικά στο μεγάλο σκοπό σου; Τη συνάντηση με τον Εαυτό σου;

Ξέρετε όμως γιατί αρνούνται να μιλήσουν για αυτό; Διότι οι πεποιθήσεις, είναι αδύνατον να διαμορφωθούν, όταν είσαι μόνος σου. Διότι οι πεποιθήσεις δημιουργούνται από τη δική σου αλληλεπίδραση με όλους τους άλλους. Οι πεποιθήσεις, είναι η αντανάκλαση της δικής σου συνείδησης, πάνω τους. Και για να πάμε ένα βήμα πίσω, ας θυμηθούμε ότι συνείδηση είναι η αντανάκλαση της ψυχής σου πάνω στη συνειδητότητα. Το ψευδές σήμα που προέρχεται από την ψυχή σου όταν προσπίπτει στον αισθητό κόσμο. Αυτή η συνείδηση που αρχίζει και διαμορφώνεται μέσα σου, αρχίζει αμέσως και αντανακλά με τα πάντα. Μόλις όμως προσπέσει πάνω στη συνείδηση των «άλλων», εκείνη ακριβώς τη στιγμή, αρχίζει και διαμορφώνεται η πεποίθηση.

Αυτοΐαση & κβαντική υλοποίηση. Ζωή κόντρα στον θάνατο

Κάθε φορά που γράφω μια ανάρτηση, μετά παρατηρώ τα σχόλιά σας, ώστε να κατανοήσω καλύτερα την αλληλεπίδραση που έχω μαζί σας… και σχεδόν κάθε φορά αναγκάζομαι να δημιουργήσω ένα συμπληρωματικό άρθρο το οποίο να έχει κάποιες περισσότερες εξηγήσεις για τα θέματα που αναλύουμε… Μέσα από τα μηνύματα και στα σχόλια λοιπόν, πήρα κάποιες ιδέες για τον τρόπο που θα πρέπει να αναπτύξω το σημερινό άρθρο. Έτσι αποφάσισα να βάλω στο κεντρικό πλάνο τον άνθρωπο και γύρω από αυτόν να εξηγήσω μερικά πράγματα με περισσότερες λεπτομέρειες, πράγμα που θα βοηθούσε να γίνουν κατανοητές και άλλες συναφείς έννοιες.

Διότι φυσικά, όλοι γνωρίζουμε το ανθρώπινο σώμα, -το βλέπουμε από τη στιγμή που γεννιέται μέχρι να πεθάνει-, όλοι μιλάμε για διαστάσεις και τον τρόπο που δημιουργείται, αλλά αδυνατώ ακόμη να δω μια ολοκληρωμένη περιγραφή για τη δημιουργία του, τη ζωή του, την υγεία του και τέλος το θάνατό του… Διότι αν κατανοήσουμε πως δημιουργείται το σώμα μας, τότε πιστεύω ότι όλοι θα αρχίσουμε να αντιλαμβανόμαστε πως δημιουργούνται γύρω μας τα πάντα… Και πριν ξεκινήσω με το σώμα μας θα σας εξηγήσω τι βλέπουμε στο παρακάτω σχήμα…

1. Παρατηρώντας την υλοποίηση

 Στο σχήμα λοιπόν που έχω σήμερα παρακάτω, βλέπετε σε μια απόδοση δύο διαστάσεων (σε επίπεδο) τη συνολική ροή της συνειδητότητας, η οποία δημιουργεί τον κόσμο μας… Στο σημείο (Α), δεξιά της εικόνας με το κόκκινο βέλος, παρατηρούμε το σημείο που υπάρχουμε εμείς… Στο σημείο το όποιο παίρνει μορφή η υλοποίηση του σώματός μας… Το επίπεδο που βλέπετε, στην κόκκινη ευθεία (ΖΘ), είναι το όριο του αισθητού κόσμου των τριών διαστάσεων… του δικού μας κόσμου τον οποίο θεωρούμε πραγματικό και μόνιμο… Στη συνέχεια παρατηρούμε τον χώρο (Β) με το κόκκινο περίγραμμα, κοντά το όριο του αισθητού κόσμου, το οποίο ονομάζεται περιοχή υλοποίησης. Αυτό σημαίνει ότι οτιδήποτε μπει στο χώρο αυτό, είναι σίγουρο ότι θα υλοποιηθεί… Αριστερά από το κόκκινο περίγραμμα, εκεί στο σημείο του (Β) βλέπετε το όριο της 5ης διάστασης (της περιοχής που αφορά το πολύ βαθύ μέλλον), όπου εκεί σταματά (το πεδίο με το πορτοκαλί χρώμα) και αφήνει μονάχα την 4η να υλοποιεί. Μέσα δηλαδή στο πεδίο υλοποίησης είναι κυρίως η 4η διάσταση και μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις φτάνει στο (Α) η 5η…

 

Αυτό συμβαίνει διότι στην περιοχή υλοποίησης, τα πάντα πρέπει είναι σχεδιασμένα και υπολογισμένα στις λεπτομέρειες ώστε να υλοποιηθούν σε τέλεια μορφή… Σε περιόδους κάποιας καταστροφής όμως τι συμβαίνει… Εκεί, μη έχοντας κάποιο ολοκληρωμένο σχέδιο (κάθε ολοκληρωμένο σχέδιο ανήκει στην 4ηδιάσταση), αυτό που καταστρέφεται στον κόσμο μας, καταστρέφεται και εντός του πεδίου υλοποίησης και τότε η συνειδητότητα «κατεβάζει» αυτόματα μόνη της, υλοποίηση από την 5η διάσταση (πεδίο με πορτοκαλί χρώμα) η οποία όπως έχουμε πει είναι χαοτική… Θα εξηγήσουμε πάλι σε λίγο για αυτό… Αριστερά του σχήματος, πιο μέσα, υπάρχει το πεδίο (Γ), το οποίο αποτελείται από τις πληροφορίες που αφορούν το μέλλον γενικά, δηλαδή αυτά που πρόκειται να υλοποιηθούν αργότερα στο χρόνο… Και όσο πιο αριστερά βρίσκεται, τόσο αργεί να υλοποιηθεί σε μορφή, ενώ η περιοχή κοντά στο (Β) περιέχει αυτά που πρόκειται να υλοποιηθούν σύντομα… Ίσως στα επόμενα λεπτά της ώρας… Έτσι, μέσα στο πεδίο (Γ) βλέπουμε στο κέντρο την 5η διάσταση (πορτοκαλί χρώμα) και γύρω της την 4ηδιάσταση (με το πράσινο χρώμα)…. Βλέπετε, ότι η μία διάσταση περιέχει την άλλη, διότι στην συνειδητότητα η μεγαλύτερη είναι πάντα εσωτερικά (δηλαδή η μεγαλύτερη περιέχεται στη μικρότερη), ενώ στον αισθητό κόσμο μας συμβαίνει το αντίστροφο…

2. Το μέλλον και το παρελθόν

 Επίσης παρατηρούμε, ότι η πορεία της συνειδητότητας που πρόκειται να υλοποιηθεί σε λίγο (γκρι βελάκια) έχει κατεύθυνση προς το σημείο υλοποίησης του πεδίου (Α)… Δηλαδή ολόκληρη η ενεργειακή πληροφορία οδεύει για να φτάσει στο όριο του αισθητού κόσμου όπου και θα πάρει και μορφή… Έχουμε πει τι συμβαίνει στο σημείο (Α) όπου η ψυχή αλληλεπιδρά με τη συνειδητότητα και παράγεται αυτόματα ο αισθητός κόσμος, τη στιγμή ακριβώς που ξεκινά η αντίστροφη ροή της… Στο σημείο (Α) δηλαδή, η συνειδητότητα αντιστρέφει τη ροής της και «ξαναμπαίνει» προς τα μέσα (περιοχή του πεδίου Δ)… Τώρα, αυτό που «εμφανίστηκε» σαν μορφή στο σημείο (Α), χάνεται και περνάει μέσα, στην περιοχή του παρελθόντος (πεδίο Δ)… Ακόμη, παρατηρείτε την 4ηδιάσταση (μπλε χρώμα) να κατευθύνεται προς τα πίσω (άσπρα βελάκια) και επίσης την 5η διάσταση να στρέφεται κι αυτή μαζί με την 4η, λίγο πριν βγει στο σημείο (Α)…

Βλέπετε δηλαδή ότι η 4η διάσταση περιέχει μέσα της και μέλλον αλλά και παρελθόν, όπως και η 5η. Αυτό όμως που κάνει να διαφέρουν οι δύο αυτές διαστάσεις, είναι κυρίως, ότι η 5ηδιάσταση περιέχει πιο γενικές πληροφορίες. Όλα τα μελλοντικά σενάρια και όλες τις εναλλακτικές λύσεις και προτάσεις, σε πιο απροσδιόριστη και γενική μορφή, ενώ η 4η , περιέχει όλα τα "Τώρα" που θα ζήσουμε και που έχουμε ζήσει. Δηλαδή μονάχα ολοκληρωμένα σχέδια με κάθε λεπτομέρεια, έτοιμα να υλοποιηθούν στον κόσμο μας, ή που έχουν υλοποιηθεί… Έτσι λοιπόν για να ξαναδούμε την πορεία της συνειδητότητας, η πληροφορία υλοποίησης, έρχεται από το πεδίο (Γ), πλησιάζει την περιοχή (Β), εμφανίζεται στο σημείο (Α) και αντιστρέφεται ώστε να εισχωρήσει πάλι μέσα στο χρόνο του πεδίου (Δ)… Και όλα αυτά σε συνεχή και σταθερή ροή… Μια αδιάκοπη ενεργειακή ροή η οποία υλοποιεί τα πάντα… Το σώμα μας, τον κόσμο, τον πλανήτη, τις καταστάσεις, όλα, τα πάντα σε συνεχή ροή… Και μέσα σε αυτή τη συνεχή ροή της υλοποίησης των πάντων, και το δικό μας σώμα… Όχι μόνο το δικό μας… αλλά τα πάντα… όλα τα σώματα. Όλων των ειδών, αυτόματα υλοποιούνται γύρω μας με τον ίδιο πανομοιότυπο τρόπο… Η «εικόνα» του κόσμου, δημιουργείται με τον ίδιο «όμοιο» τρόπο… Πάμε να δούμε πως…

3. Η διττότητα του χρόνου

Όμως, όσο παρατηρείτε το σχήμα, βλέπετε πια ότι ενώ κάθε διάσταση από τις δύο, εμπεριέχει μέσα της και μέλλον αλλά και παρελθόν, αυτά τα δύο είναι διαχωρισμένα κι ας είναι στην ίδια διάσταση… Βλέπετε δηλαδή ότι το μέλλον προέρχεται από το μικρόκοσμο, από τον κβαντικό χώρο ο οποίος είναι αόρατος στις αισθήσεις μας και μη μετρήσιμος από αυτές επειδή είναι πάρα πολύ μικρός, ενώ το παρελθόν, φεύγει προς το βαθύ και μεγάλο διάστημα, το οποίο αν και γνωρίζουμε την έννοιά του, δυσκολευόμαστε να το αντιληφθούμε σε επίπεδο διαφορετικής διάστασης… Παρατηρούμε δηλαδή, ότι ενώ μιλώντας για την ίδια διάσταση, το μέλλον είναι εσωτερικό και αόρατο ενώ το παρελθόν εξωτερικό και ορατό μονάχα κάτω από όρους (λόγω μεγάλης ταχύτητας)… ενώ και τα δύο αποτελούν μέρη της ίδιας και αυτής διάστασης.

Αυτή είναι και η σημασία της διττότητας (δυαδικότητας) του χρόνου… Για να διευκρινίσω καλύτερα αυτό το «υπό όρους», θα σας δώσω ένα παράδειγμα της ταχύτητας της συνειδητότητας… Το κάθε «τώρα» μας που δημιουργείται στον αισθητό κόσμο γίνεται αυτόματα παρελθόν και οδεύει με την ταχύτητα του φωτός προς το βαθύ διάστημα… Αυτό το «κάθε τώρα» που ζούμε εδώ, σε πέντε (5) περίπου ώρες δικές μας, θα έχει φτάσει στα όρια του ηλιακού μας συστήματος, στην τροχιά του πλανήτη Πλούτωνα, και θα συνεχίσει ώστε να χαθεί στα βάθη του διαστήματος… Όμως για να το δούμε αυτό το «τώρα» εμείς, θα πρέπει να είμαστε εκεί και όχι εδώ, διότι από εδώ, είναι αόρατο μιας και το κάθε δικό μας «τώρα» βρίσκεται αποκλειστικά στην 3η διάσταση, η οποία είναι και ορατή και μετρήσιμη από τις αισθήσεις μας…

Ένα ταξίδι στους θεούς των ανθρώπων

Έφτασε η μεγάλη στιγμή, γιε μου, είπε ο πατέρας και στάθηκε, στη μεγάλη πλατεία της πόλης. Κοίταξαν το λιμάνι και τον κόσμο που κάτω από το μεσημεριανό ήλιο έπιναν τα ποτά τους. Κάποιοι από αυτούς κολυμπούσαν. Ήταν καλοκαίρι πια.

Ο πατέρας στάθηκε δίπλα στο μικρό παιδί, του έδειξε τον κόσμο και του είπε: Ο μεγαλύτερος εχθρός για σένα και για τον κάθε άνθρωπο, αυτός που του στερεί την ευτυχία και ταυτόχρονα του ελέγχει τη ζωή, είναι οι ανάγκες του.

Οι άνθρωποι συνήθως θεοποιούν τις ανάγκες τους. Λοιπόν’’, γιε μου, εσύ έχεις μια ανάγκη. Την προβάλλεις προς τα έξω.  Έχεις μια ανάγκη και οι εσωτερικές σου φωνές φωνάζουν μέσα από όλο το Είναι σου, προς όλους τους ανθρώπους, προς όλο το σύμπαν.

Και τι φωνάζουν; Λοιπόν , είπε δείχνοντας του και κάνοντας μια κίνηση με τα δυο του χέρια προς τα έξω, ‘’προβάλεις, εκπέμπεις και έχεις την ανάγκη να σε εκτιμούν. Έχεις άλλη μία ανάγκη να σε δοξάζουν, άλλη μια να σε προσέχουν, άλλη μια να σε αγαπούν, άλλη μια να είσαι επιτυχημένος. Έχεις άλλη μια ανάγκη να σε θαυμάζουν οι άνθρωποι ‘’. Και καθώς ο πατέρας του έλεγε κάθε μια ανάγκη, κουνούσε και τα δυο του χέρια προς τα έξω δείχνοντας με την κίνηση του ότι ο άνθρωπος προβάλλει συνεχώς προς τα έξω όλο το εσωτερικό του ‘’είναι’’ με ο, τι αυτό είναι φορτισμένο. ‘’ Εξωτερικεύεις μια μεγάλη ανάγκη, τις ανάγκες σου.

 Έχεις ανάγκη να είναι όλα δικά σου, έχεις άλλη μια ανάγκη να σε ακούει το παιδί σου, έχεις άλλη μια ανάγκη να γίνεις σωτήρας του χαμένου, έχεις άλλη μια ανάγκη να μιλάς για το παρελθόν σου, έχεις άλλη μια ανάγκη να φωνάζεις ξέρω τούτο, γνωρίζω το άλλο, έχεις μια ανάγκη να αποδείξεις ότι είσαι καλός, έχεις μια άλλη ανάγκη να μη χάσεις τα λεφτά σου, έχεις άλλη μια ανάγκη να βρεις γρήγορα τον ερωτικό σου σύντροφο, έχεις μια ανάγκη να γίνουν όλα γρήγορα.

 Έχεις άλλη μια ανάγκη, όλα να κινούνται γύρω από εσένα, έχεις άλλη μια ανάγκη να ορίζεις τη ζωή λέγοντας αυτό και εκείνο είναι η ζωή, έχεις άλλη μια ανάγκη να πείθεις τον εαυτό σου και τα γύρω από εσένα πόσο αξίζεις. Έχεις άλλη μια ανάγκη να πιστεύεις ότι η ζωή είναι το εργοστάσιο, το φόρεμα, το δίπλωμα σου, το καλλίγραμμο σώμα σου. Έχεις άλλη μια ανάγκη να σε ακούσει ο θεός και ας μην τον άκουσες ποτέ σου εσύ. Έχεις άλλη μια ανάγκη και φωνάζεις: ‘’κάτω αυτός!’’ , λες και ο άλλος που θα έρθει θα είναι καλύτερος. Έχεις άλλη μια ανάγκη να αλλάζει η γυναίκα σου συχνά κόμμωση και ο φίλος σου γραβάτα. Έχεις μια ανάγκη να απαντήσεις στα εσωτερικά σου ‘’γιατί’’ . 

Έχεις μια ανάγκη να ελέγχεις τη ζωή. Έχεις μια ανάγκη να κρίνεις, έχεις μια ανάγκη να εκμηδενίζεις τα πάντα γύρω σου, έχεις μια ανάγκη να τους κάνεις να σε καταλαβαίνουν, έχεις μια ανάγκη να, να, να…’’

Νόμος NESARA. Game Over…

Προβληματίστηκα αρκετά σχετικά με αυτό το άρθρο… για το αν θα πρέπει να το γράψω ή να το ξεχάσω και να σταματήσω να ασχολούμαι με αυτό το θέμα… Και αυτό διότι είναι εντελώς άσκοπο να εναντιωθείς ή να υπερασπιστείς ένα θέμα σαν κι αυτό… Ένα θέμα master key ολόκληρου του «παιχνιδιού» που διαδραματίζεται στον πλανήτη μας εδώ και εκατοντάδες χρόνια αλλά κυρίως την τελευταία εικοσαετία… Διότι ο νόμος NESARA, αν και στην Ελλάδα ήρθε στην επιφάνεια τώρα τελευταία τόσο δυναμικά, αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο της τελικής πράξης του έργου της παγκοσμιοποίησης, της μιας και μόνης κυβέρνησης, της νέας τάξης πραγμάτων και της νέας οικουμενικής Πανθρησκείας…Είναι άτοπο να επιτεθείς σε ένα νόμο φάντασμα, ο οποίος δεν αφήνει να φανεί στο πλατύ κοινό τίποτε πέραν όσων θέλει να ακούσει το ίδιο…

Αν το κάνεις, είναι σαν να επιτίθεσαι σε όλους αυτούς τους εξαθλιωμένους, τρομαγμένους και γεμάτους σύγχυση και απογοήτευση για τη ζωή και το αύριο συνανθρώπους σου… Κι αν πάλι δεν το κάνεις, είναι σαν να τους αφαιρείς τη μία και μοναδική –έστω και ελάχιστα μικρή- ευκαιρία να «δουν» και να κατανοήσουν την ευθύνη της τελικής τους απόφασης… Μιας απόφασης που θα εγκλωβίσει ανεπιστρεπτί ολόκληρη την ανθρωπότητα στην άνευ όρων υποταγή, και υποδούλωση όλων των επερχόμενων γενεών… Προβληματίστηκα όμως και για έναν ακόμη λόγο… Διότι τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή, έχει δημιουργηθεί παγκόσμια ένα κέντρο παρα-πληροφόρησης, το οποίο έχει σαλαμοποιήσει τα πάντα… με αποτέλεσμα οι άνθρωποι του καιρού μας να έχουν αυτή τη στιγμή τη μεγαλύτερη ίσως σύγχυση σε αυτά τα θέματα από οποιαδήποτε άλλη χρονική περίοδο… Αλλά ας τα πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά…

1. Ο διπλός νόμος

Ο νόμος NESARA (National Economic Stabilization And Reformation Act, δηλαδή Πράξη Εθνικής Οικονομικής Σταθερότητας και Αναμόρφωσης), είναι στην πραγματικότητα ένα σχέδιο χρηματοοικονομικού νόμου για τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Ένα σχέδιο το οποίο δημιουργήθηκε και (φέρεται ότι) υπογράφηκε στις ΗΠΑ επί προεδρίας Μπίλ Κλίντον, με σκοπό να αντιμετωπίσει πιθανές εκτροπές του χρηματοπιστωτικού συστήματος… Δημιουργήθηκε δηλαδή την ίδια περίοδο της απελευθέρωσης του παγκόσμιου τραπεζικού συστήματος και η κεντρική του ιδέα είναι πολύ απλή… Όσο πιο απλή μπορεί να γίνει… Χαρίζονται οι τόκοι των δανείων των Αμερικανών πολιτών, αναμορφώνεται το χρηματοπιστωτικό σύστημα και δημιουργεί μια και μοναδική (Αμερικανική) τράπεζα, όπου όλοι πλέον οι πολίτες συναλλάσσονται μέσω αυτής… Όλα αυτά, -θα μπορούσε να πει κάποιος ότι- είναι πολύ θετικά… Οι Αμερικάνοι δηλαδή προβλέπουν πιθανή κατάρρευση του συστήματος που δημιουργούν και πριν βρεθούν στα δύσκολα σχεδιάζουν μια λύση σαν «μαξιλάρι ασφαλείας»… Όμως τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά, διότι από τη στιγμή που δημιουργήθηκε το σχέδιο του νόμου μέχρι σήμερα, κύλησε αρκετό νερό στο ποτάμι αυτό…

Ενώ δηλαδή το τραπεζικό σύστημα απελευθερωνόταν και ξεκινούσε να στήνει την απίστευτη φούσκα ευημερίας στην παγκόσμια αγορά η οποία οδήγησε στην παρούσα οικονομική κρίση, την ίδια εκείνη περίοδο, κάποιοι δημιουργούσαν ένα άλλο παράλληλο σύστημα (το NESARA) το οποίο θα αντικαθιστούσε το πρώτο…  Πως είναι δυνατόν όμως, να δημιουργήσουν συγχρόνως, (τη χρονική περίοδο πριν το κτύπημα στους δίδυμους πύργους) ένα σύστημα το οποίο θα ακυρώνει το προηγούμενο με τόσο δραστικό τρόπο;  Πως γνώριζαν ότι οι πολίτες θα υπερχρεωθούν τόσο, ώστε δεν θα μπορούν να πληρώσουν τα δάνεια που τους έδιναν αφειδώς όλες οι τράπεζες παγκόσμια; Και αφού το γνώριζαν ότι η απελευθέρωση του τραπεζικού συστήματος υπήρχε περίπτωση να δημιουργήσει παγκόσμια οικονομική κρίση γιατί προχώρησαν στην υλοποίησή της; Πολύ απλό… Ο νόμος NESARA είναι στην πραγματικότητα «η τελική λύση» στην παγκόσμια οικονομική διακυβέρνηση… Ένας παράλληλος νόμος, ο οποίος παραμένει στη σκιά μέχρι τη στιγμή που θα ετοιμαστεί το έδαφος της εφαρμογής του… Ένα έδαφος που προετοιμάστηκε με πολύ προσοχή, διογκώθηκε, έσκασε σαν φούσκα και παρέσυρε τους πάντες μέσα στη δύνη της παγκόσμιας οικονομικής κατάρρευσης… Ένας Αμερικάνικος νόμος, παραμένει στη σκιά μέχρι να ωριμάσουν οι συνθήκες και να γίνει παγκόσμιος… Ένας νόμος που χρειάζεται μια μεγάλη οικονομική κρίση για να εδραιωθεί…

2. Εξωγήινοι και Blue Beam