Μοιάζει η γη με ζωγραφιά και συ την πήρες σοβαρά…

Η λυχνία Rife Συντρίβει μικρόβια

Ο Ίων Μάγγος μετά από πολλά χρόνια ερευνών, μας αποκαλύπτει σε ένα μακροσκελές άρθρο του  τις επιπτώσεις και τα λάθη που διαπράττονται,  αγνοώντας  τις ανακαλύψεις που είχε κάνει ο Dr Royal Raymond Rife.  Διαβάστε τη αναφέρει στο άρθρο του αυτό, που είναι άκρως ενημερωτικό και έχει πολύ ενδιαφέρων για τους καιρούς που ζούμε…

Έγραφα στο άρθρο μου «Ψάχνοντας Μια Συχνότητα για τον Cryptocides primordiales» τον Αύγουστο του 2014 στο περιοδικό Strange:

«Η σοβαρότερη συγκάλυψη της θεραπείας του καρκίνου από το 1930. Το μεγαλύτερο έγκλημα της σύγχρονης ιατρικής, η εξόντωση του Dr Royal Raymond Rife και η εξαφάνιση από τα ιατρικά συγγράμματα του όρου «Cryptocides primordiales» δηλαδή του κρυπτοϊού του καρκίνου. Το πραγματικά ενδιαφέρον μέρος στην ζωή του Rife ήταν η ανακάλυψη του κρυπτοιού του καρκίνου, η ανακάλυψη της θεραπείας του και ο επακόλουθος πόλεμος όπως και η εξόντωση του από το ιατρικό κατεστημένο!»

«Το ορθόδοξο ιατρικό ιερατείο-κατεστημένο της εγωπάθειας, της ανηθικότητας και  των πολλών (μαύρων) χρημάτων, δυσαρεστείται και επιδιώκει να εξουδετερώνει, να καταστρέφει ή και να δολοφονεί, με περίεργα ατυχήματα ή με την βοήθεια των ιδρυμάτων τους ψυχιατρικών ή φυλακών, όσους αμφισβητούν τις ήδη παγιωμένες πεποιθήσεις του, όπως πολύ ορθά και λογικά κάνει, κάθε καθώς πρέπει παγ(ι)ωμένο δόγμα που σέβεται τον εαυτό του. Συνήθως ο οραματιστής που το αμφισβητεί πληρώνει βαρύ τίμημα για αυτήν του την «αίρεση».

«Τα Πάντα Ταλαντώνονται: Ο Rife αδιαφορούσε για την διαμάχη, αυτών που είδαν και αυτών που είχαν γνώμη χωρίς να έχουν δει τους ζωντανούς ιούς, προτιμούσε να επικεντρωθεί στην τελειοποίηση της μεθόδου του, της καταστροφής αυτών των μικροσκοπικών θανατηφόρων ιών. Χρησιμοποίησε την ίδια αρχή για να τους σκοτώσει, με αυτήν που τους έκανε ορατούς, τον ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟ. Αυξάνοντας την ισχύ της συχνότητας που συντονιζόταν φυσικά με αυτά τα μικρόβια, ο Rife αύξησε τις φυσικές τους ταλαντώσεις έως του παραμορφώθηκαν και διαλύθηκαν από το δομικό στρες.

Ο  Rife ονόμασε την συχνότητα «θανάσιμο ρυθμό ταλάντωσης» ή «ΜΟΡ» και ο οποίος δεν επηρέαζε τα γειτονικά κύτταρα. Τα σημερινά μηχανήματα Rife χρησιμοποιούν αρμονικές των συχνοτήτων που φαίνονται στην οθόνη. Το μήκος κύματος της καθεαυτού συχνότητας που φαίνεται (770hz, 880hz, κλπ.) είναι πολύ μεγάλο, για να επιτελέσει τον σκοπό του.»

Το αποτέλεσμα των Κυμάτων Πλάσματος σε Επιλεγμένους Μικροοργανισμούς: Ας δούμε λοιπόν τι αποτέλεσμα είχε η χρήση της λυχνίας Rife, μιας 100 watt ‘Phanotron’ λυχνία πλάσματος σε απόσταση 12,5 πόντους από το μικροσκόπιο σε πείραμα που ε΄γινε και όλα τα αποτελέσματα τραβήχτηκαν σε βίντεο το 2007. Το πείραμα έγινε στο Skidmore College στις ΗΠΑ.

Μια λυχνία με αέριο Ήλιο κλεισμένο σε μια γυάλινη σφαίρα με γωνιακά ηλεκτρόδια (γνωστή ως λυχνία Phanotron) διεγείρεται σε κατάσταση πλάσματος (η τέταρτη κατάσταση της ύλης) χρησιμοποιώντας τετραγωνικούς παλμούς ακουστικών συχνοτήτων που χρησιμοποιούνται για να διαμορφώσουν κατά πλάτος μια ραδιοσυχνότητα (φέρον σήμα) περίπου 27Mhz.

Η δουλειά ήταν να επιχειρηθεί ανεξάρτητα η επιβεβαίωση της δουλειάς από το 1930 του Royal Raymond Rife, του λαμπρού εφευρέτη του «Universal Microscope», που ανέπτυξε παρόμοιες συσκευές πλάσματος και χρησιμοποιήθηκαν για να δημιουργήσουν στάσιμα κύματα μέσα σε διάφορους παθογενείς  οργανισμούς.

Η έρευνα επικεντρώθηκε  σε απλούς και αβλαβείς οργανισμούς , περιλαμβάνοντας τους Vorticella, Blepharisma και Paramecium Caudatum. Η πρόκληση της δουλειάς ήταν να βρεθεί ο σωστός συνδυασμός των συχνοτήτων, η συχνότητα του φέροντος κύματος και της ακουστικής συχνότητας που θα δημιουργούσαν στάσιμα κύματα μέσα στους μικρο-οργανισμούς σε μια προσπάθεια να αφαιρεθεί η ζωτικότητα από τις νορμάλ του βιολογικές δραστηριότητες.

Αυτή είναι μια έρευνα για την απόδειξη της έννοιας που είχε αρκετή επιτυχία, αλλά ο αριθμός των μεταβλητών που εμπλέκονται είναι τόσο μεγάλος που απαιτεί σημαντικό χρόνο και προσπάθεια για να βρεθεί η σωστή ισορροπία των μεταβλητών που οδηγεί σε μια προβλέψιμη και επαναλαμβανόμενη επιτυχία.

Ένας τελικός στόχος αυτής της έρευνας ήταν η εξουδετέρωση των παθογόνων οργανισμών μέσα στο ανθρώπινο σώμα χωρίς επικίνδυνα φάρμακα.  Η ελονοσία για να χρησιμοποιήσουμε μόνο ένα παράδειγμα μπορεί να θεραπευτεί χωρίς φάρμακα εάν αυτή η έρευνα είναι επιτυχής. Η ελονοσία ακόμη απειλεί ένα σοβαρό ποσοστό του ανθρώπινου πληθυσμού σε διάφορες χώρες.

Ημερολόγιο 21-12-2007

Άλλαξε η βασική διάταξη του εργαστηρίου. Αντί για την σφαιρική λυχνία  πλάσματος Phanotron γεμάτη με Ήλιο, τοποθετήθηκε μια λυχνία μήκους 45 πόντων, 2,5 εκατοστά διάμετρο γυάλινη λυχνία πλάσματος γεμάτη με ένα μίγμα Αργού /Νέον που χρησιμοποιείται με ένα πιο ισχυρό ενισχυτή (αντί για τον ενισχυτή των 100 watt, ένας ενισχυτής PEP των 300 watt από την Plasmasonics Ltd και συνδέθηκε με την μακριά λυχνία πλάσματος.

Το πείραμα αυτήν την νύχτα είχε μεγάλη επιτυχία και ήταν πολύ ενδιαφέρον. Ο επαγωγέας μέσα στο tuner της κεραίας έπρεπε να αλλαχθεί για να δουλεύει με αυτήν την μακριά λυχνία πλάσματος. Έτρεξε ένα σέτ συχνοτήτων που ξεκινούσε με τους 924Hz συν την 11η αρμονική της. Οι οργανισμοί έμειναν τελείως ανεπηρέαστοι αρχικά. Η ενισχυμένη συχνότητα αρχικά αυξάνονταν κατά 1Hz κάθε 5 λεπτά. Ξαφνικά όταν η συχνότητα έφθασε τους 930 Hz (συν την 11η αρμονική (και τα δύο κύματα ήταν τετραγωνικοί παλμοί με 50% duty cycles)), η πλειονότητα των οργανισμών σταμάτησε να κολυμπά. Αμέσως μετά βιντεοσκοπήθηκε η κλασσική πλήρης και μερική διάλυση των οργανισμών.

Αυτή ήταν η πρώτη φορά που μπορέσαμε να βιντεοσκοπήσουμε βιολογικά αποτελέσματα που προκαλούνται από αυτήν την μακριά λυχνία πλάσματος γεμάτη με Αργό /Νέον. Υπάρχουν κάποιες αρχικές ενδείξεις ότι η απόσταση από την λυχνία πρέπει να είναι σημαντική για να επιτευχθούν αποτελέσματα στους βιολογικούς οργανισμούς, και διαπιστώθηκε αναπάντεχα, μερικές φορές ότι κινούμενη η λυχνία μακριά από το μικροσκόπιο είναι πιο αποτελεσματικό από το να βρίσκεται όσο πιο κοντά γίνεται.

ΔΕΙΤΕ ΤΙΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΠΟΥ ΑΠΟΔΕΙΚΝΥΟΥΝ ΤΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ

Ημερολόγιο 28-09-2004, 03-10-2004 και 07-10-2007

Νέο βίντεο λήφθηκε κατά την διάρκεια αυτών των τριών νυχτών στο εργαστήριο. Τα πρώτα 18 λεπτά του βίντεο δείχνουν την πλήρη καταστροφή των οργανισμών. Η απομένουσα ώρα του βίντεο δείχνει περισσότερους οργανισμούς που έχουν εξουδετερωθεί/απονεκρωθεί  (σταμάτησαν οι βιολογικές λειτουργίες) και καταστράφηκαν μερικώς η παραμορφώθηκε το σχήμα τους από το πείραμα του πλάσματος. Μερικές νέες συχνότητες ανακαλύφθηκαν που επηρέασαν τους οργανισμούς για πρώτη φορά: ΤΡΕΙΣ ΣΥΧΝΟΤΗΤΕΣ χρησιμοποιήθηκαν επιτυχώς για να καταστρέψουν μερικούς μικρό-οργανισμούς.  Αυτή ήταν η πρώτη φορά που μια ΤΡΙΠΛΗ ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΣΥΧΝΟΤΗΤΟΣ χρησιμοποιήθηκε στο εργαστήριο με επιτυχία.

Ημερολόγιο 21-09-2007

Μια ιστορική πρωτιά. Αυτή την νύχτα στείλανε την μουσική του κονσέρτου για Cello σε C Major του Haydn μέσω του φωτός της λυχνίας πλάσματος μαζί με άλλες δύο συχνότητες (κάθε μια ένας τετραγωνικός παλμός).  Προς κατάπληξη και χαρά των ερευνητών η «μουσική» κατάφερε να καταστρέψει αρκετούς οργανισμούς μπροστά στην βιντεοκάμερα! Όχι μόνον είναι η πρώτη φορά στην ιστορία που η μουσική του Haydn στάλθηκε μέσα από μια πειραματική διάταξη ραδιοσυχνότητας παλλόμενου πλάσματος που χρησιμοποιούταν σε ένα βιολογικό πείραμα. Ήταν επίσης η πρώτη φορά που η κλασσική μουσική χρησιμοποιήθηκε για να καταστρέψει μικρό-οργανισμούς!

Ένας ερευνητής είπε ότι ήταν πολύ συναρπαστικό και πολύ διασκεδαστικό για αυτόν που είχε το μεγάλο προνόμιο να διευθύνει αυτήν την σύνθεση σε ένα κονσέρτο με μια πλήρη συμφωνική ορχήστρα και ένα εξαιρετικό σολίστα! Το βίντεο συνεχίζει να εξερευνά νέες συνδυασμούς συχνοτήτων που βρέθηκαν ότι είναι πολύ αποτελεσματικοί στο να αποσυνθέτουν/εκρηγνύουν  ή σε κάποιες περιπτώσεις να διαλύουν μερικώς ορισμένους «επιλεγμένους» μικρό-οργανισμούς.

Ημερολόγιο 12-09-2007

Αυτή την νύκτα στο εργαστήριο έγιναν πολλές σημαντικές παρατηρήσεις. Ανακαλύφθηκαν νέες συχνότητες που προκαλούν διάλυση επιλεγμένων  μικρό-οργανισμών. Η πιο σημαντική φαίνεται ότι είναι η 932 Hz. Όταν συνδυαστεί με την 11η αρμονική της φαίνεται ότι σταματά πολλούς και προκαλεί αποσύνθεση σε πολλούς από αυτούς. Αρκετοί οργανισμοί συνέχισαν να κολυμπούν με δύναμη, ακόμη ενώ εκρήγνυνταν  κάτω από την επιρροή του φωτός του πλάσματος. Για πρώτη φορά φωτογραφήθηκαν υπολείμματα οργανισμών να κολάνε ξανά μαζί, να ξανά διαλύονται ενώ στο τέλος της νύχτα είχαν χαθεί εξ αιτίας των συχνοτήτων για πάνω από 2 ώρες.

Ημερολόγιο 16-07-2007

Σημαντική παρατήρηση από την χρήση της λυχνίας πλάσματος  Phanotron. Η ισχύς φαίνεται να είναι κρίσιμη. Τα δραματικά αποτελέσματα αρχίζουν όταν ο πομπός εκπέμπει τουλάχιστον 100 watts. Όλα τα αποτελέσματα που βλέπεται στις φωτογραφίες είναι το αποτέλεσμα ισχύος 100-125 watts από την λυχνία πλάσματος Phanotron!

Λοιπόν η κλασσική μουσική, κάποιες συχνότητες και η λυχνία Rife με κόστος λίγο ρεύμα σκοτώνει τους ιούς.

Μήπως πρέπει να ξανασκεφτείτε πριν ακολουθήσετε τις θεραπείες που σας προτείνουν;

Οποιοδήποτε περιεχόμενο στον Παρόντα Δικτυακό Τόπο έχει καθαρά ενημερωτικό χαρακτήρα, δεν συνιστά, ούτε δύναται να ερμηνευθεί ότι συνιστά ή υποκαθιστά συμβουλή ιατρικής φύσης, για την οποία οφείλετε και σας συστήνεται να απευθύνεστε σε αρμόδιο επαγγελματία υγείας.

Πηγή: http://www.terrapapers.com/?p=62411

Διαφορετικότητα

Η θάλασσα της Αίγινας

Με το φακό της Ρένας Καρακατσάνη

Την συνάντησα στο χώρο του ξενοδοχείου μαζί με τα δημιουργήματα της. Πρόσχαρη και καλόκαρδη, με διάθεση να εξηγήσει το κάθε ένα φωτογραφικό της έργο.

Και όπως λέει η ίδια, όλα είναι παιδιά της, όλα τα αγαπά εξίσου.

Ας αφήσω όμως την ίδια να μας πει λίγα λόγια. 

Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Αθήνα. Ο παππούς μου, ο γλύπτης Ιωάννης Καρακατσάνης, και η γιαγιά μου, ήταν από την Παχιά Ράχη, κι έτσι αισθάνομαι ότι η πραγματική μου πατρίδα, η πατρίδα της καρδιάς μου, είναι η Αίγινα.

Είμαι συμβουλευτική ψυχολόγος και μεταφράστρια. Ασχολούμαι εδώ και αρκετά χρόνια ερασιτεχνικά με την φωτογραφία, και με την υποβρύχια φωτογράφιση τα τελευταία τέσσερα.

Από τεσσάρων ετών, δηλαδή εδώ και 65 χρόνια, περνάω όλα μου τα καλοκαίρια στη λατρεμένη μου Σουβάλα. Η πιο αγαπημένη μου ενασχόληση ήταν πάντα η εξερεύνηση του πλούσιου βυθού της, που για πολλούς παραμένει άγνωστος. Κι όμως, η θάλασσά μας είναι γεμάτη ζωή, χρώματα και ομορφιά καθώς και με μικροσκοπικά θαύματα που δεν είναι εύκολα προσιτά στο γυμνό μάτι.

Αυτήν την ομορφιά θέλησα να αποτυπώσω φωτογραφικά και να δώσω τη δυνατότητα τόσο στους συμπατριώτες μου όσο και στους επισκέπτες της Αίγινας να πάρουν μια μικρή ιδέα γι΄ αυτόν τον υπέροχο υποθαλάσσιο κόσμο που βρίσκεται λίγα μόλις εκαστοστά κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας στην οποία κολυμπούν.

Οι περισσότερες από τις φωτογραφίες που εκτίθενται είναι από την Σουβάλα. Λίγες είναι από την Αγία Μαρίνα, τη Βαγία και τη Μονή.

Ελπίζω οι φωτογραφίες αυτές να παρακινήσουν κι άλλους νεότερους και ικανότερους από εμένα, να ερευνήσουν το βυθό της Αίγινας σε μεγαλύτερα βάθη και σε περισσότερες περιοχές, που σίγουρα κρύβουν κι άλλους μικρούς θησαυρούς.

Το θαλάσσιο οικοσύστημα είναι πολύ ευαίσθητο και δέχεται έντονες πιέσεις από τις ανθρώπινες δραστηριότητες. Ας το προστατέψουμε κι ας το κληροδοτήσουμε υγιές στις επόμενες γενιές.

Να είστε καλά!  

r-karak@otenet.gr

Και εσύ Ρένα να είσαι πάντα καλά και να συνεχίζεις να μας προσφέρεις απλόχερα όλα αυτά τα δημιουργήματα της φύσης που αποτυπώνονται στον φωτογραφικό σου φακό.

Εγώ με την σειρά μου θα πρότεινα να επισκεφτείτε την έκθεση και να θαυμάσετε όλες τις φωτογραφίες που εκτίθενται στον ισόγειο χώρο του ξενοδοχείου.  Και το προτείνω αυτό, διότι η Ρένα είναι πράγματι ερασιτέχνης, δηλαδή «εραστής της τέχνης».  

Η έκθεση θα διαρκέσει έως τις 21 Σεπτέμβριου από τις 10 το πρωί μέχρι τις 13:00 και από τις 17:30 έως 20:30

Γνώση. Η ενεργειακή πληροφορία του σύμπαντος

Από τον φίλο Αλκιρέα

Πολλές φορές παρατηρώ τις συζητήσεις των ανθρώπων και την τάση τους να εξομοιώνουν τη γνώση με την μνήμη που διαθέτουν… Θεωρεί δηλαδή η πλειονότητα της ανθρωπότητας, ότι η γνώση είναι ατομική υπόθεση μελέτης και εμπειρίας του κάθε ένα από μας και βασίζεται στο χρόνο που έχει διαθέσει ώστε να αποθηκεύσει πληροφορίες σε κάποιο σημείο του εγκεφάλου του, με σκοπό να την χρησιμοποιήσει όταν τη χρειαστεί. Τα πράγματα όμως δεν είναι καθόλου έτσι και η παρανόηση αυτή που έχει υπερισχύσει σαν πληροφορία σε όλους, ξεκινά από την πεποίθηση της επιστήμης ότι το μέσον αποθήκευσης της γνώσης είναι ο ανθρώπινος εγκέφαλος. Μέσα στα κύτταρά του οποίου σχηματίζεται η μνήμη, δηλαδή το σύνολο των πληροφοριών οι οποίες έχουν υποπέσει στην αντίληψή μας και οι οποίες μέσω των νευρώνων και των συνάψεων οι οποίοι σχηματίζουν δεσμούς μεταξύ τους, δημιουργούν τελικά τη συνολική διαθέσιμη στον κάθε ένα από μας γνώση…

Όμως τι συμβαίνει αλήθεια; Πως είναι δυνατόν να παρατηρούμε διαχρονικά ανθρώπους οι οποίοι ενώ δεν είχαν ποτέ την ευκαιρία πρόσβασης σε καταγεγραμμένες ή προφορικές πηγές πληροφοριών, διέθεταν μια αντίληψη και σοφία που αντανακλούσαν ένα σύνολο πληροφοριών γνώσης ανάλογο δεκάδων ειδικευμένων καθηγητών της σημερινής εποχής; Πως είναι δυνατόν, άνθρωποι μεγαλωμένοι σε παλαιότερες εποχές ή σε απομακρυσμένες περιοχές του πλανήτη, να διαθέτουν την ίδια ή και περισσότερη ειδική γνώση σχετικά με τη χρήση για παράδειγμα φαρμακευτικών φυτών για διάφορες παθήσεις, τη θεραπεία πολύπλοκων ασθενειών οι οποίες και σήμερα η σύγχρονη επιστήμη αγνοεί την αιτία προέλευσης και τον αποτελεσματικό τρόπο θεραπείας ή να γνωρίζουν πληροφορίες σχετικά με την πραγματική δομή και λειτουργία του αισθητού κόσμου;

1. Όλα είναι πληροφορία

Πριν ξεκινήσουμε να μιλάμε για την ανάπτυξη της γνώσης και την ανάκληση της πληροφορίας της μνήμης, θα πρέπει πρώτα να κάνουμε μια παρένθεση σχετικά με την πληροφορία γενικότερα και τον τρόπο που αλληλεπιδρούμε μαζί της… Έχουμε θίξει και στο παρελθόν το θέμα της πληροφορίας ως ενεργειακό πεδίο και έχουμε πει ότι τα πάντα γύρω μας είναι ενέργεια και πληροφορία… Τα πάντα ανήκουν σε μικρά ή μεγαλύτερα ενεργειακά πεδία τα οποία περιέχουν «πληροφορία»… Μια πληροφορία ανάλογη των software ή του ανθρώπινου γονιδιώματος ή του ηλεκτρισμού να δημιουργεί διαφορά δυναμικού… Μια «κοσμική πληροφορία» με την σύγχρονη (ηλεκτρική) αντίληψη του όρου. Ο κόσμος ολόκληρος, αποτελείται από μια τέτοιου είδους πληροφορία, η οποία αποκωδικοποιείται από τις αισθήσεις μας και δημιουργεί τις μορφές που αντιλαμβανόμαστε… Αυτή η πληροφορία όμως, αυτός ο κοσμικός κώδικας βρίσκεται παντού γύρω μας… Κι εμείς το μόνο που κάνουμε είναι να τον αναζητούμε, να προσδιορίζουμε τη θέση του και να τον «καλούμε» σε μας ώστε να αλληλεπιδράσουμε μαζί του…

Τα πάντα γύρω μας δηλαδή με τα οποία αλληλεπιδρούμε μαζί τους, τα «καλούμε» να «παρουσιαστούν» μπροστά μας, ασχέτως αν σε μας «φαίνεται» ότι μπορεί να πηγαίνουμε εμείς σε αυτά… Κι αυτό συμβαίνει με όλα… Με τα πάντα… Στον αισθητό κόσμο που ζούμε, εμείς θεωρούμε ότι κινούμαστε από το ένα μέρος στο άλλο, μέσα στο χώρο που αντιλαμβανόμαστε… Και την απόσταση που διανύουμε, την μετρούμε σαν χρόνο που χρειάζεται να δαπανήσουμε ώστε να πραγματοποιήσουμε τη μετακίνηση αυτή… Όμως όλο αυτό που αντιλαμβανόμαστε σαν δική μας μετα-κίνηση στο χώρο, μέσα στον απαραίτητο για το σκοπό αυτό χρόνο, είναι εικονικό και ψευδές… Διότι στην πραγματικότητα (αν και έτσι μας φαίνεται) δεν κινούμαστε… Δεν πάμε πουθενά… Πάντα παραμένουμε εντελώς ακίνητοι και το μόνο που κάνουμε είναι μέσω του νου μας, να στρεβλώνουμε το χώρο, ώστε να «πλησιάσει σε εμάς» το μέρος που επιθυμούμε να «γνωρίσουμε»… Η πληροφορία μας πλησιάζει και όχι εμείς αυτή… Μας πλησιάζει ο «κώδικας» που αποτελεί την πληροφορία για το σχετικό θέμα, κατάσταση ή αντικείμενο… Και η μοναδική αιτία είναι η βούλησή μας…

2. Πληροφορία, χρόνος και κίνηση

Εδώ όμως υπάρχει και η ιδιομορφία του κόσμου μας… Ότι υπάρχει στο παρελθόν μας, ανακαλείται αστραπιαία, ενώ ότι μας πλησιάζει από το μέλλον μας, δημιουργεί χρόνο… Αν θέλεις να διαβάσεις ή να εξηγήσεις κάτι, αυτό το κάτι δημιουργεί χρόνο, ενώ αν απλά το «γνωρίζεις» και απλά θέλεις να το θυμηθείς, το θυμάσαι αστραπιαία όσο παλιά κι αν το γνώρισες… Το ξαναγράφω αυτό… Αν θέλεις να διαβάσεις, να δημιουργήσεις ή να εξηγήσεις κάτι, αυτό το κάτι δημιουργεί χρόνο, ενώ σε μας φαίνεται σαν να απαιτεί χρόνο… Ο χρόνος δηλαδή που απαιτείται για να διαβάσεις ένα βιβλίο δεν απαιτείται από κάποιον… Δημιουργείται από την πληροφορία που σε πλησιάζει… Για την ακρίβεια δημιουργείται από εσένα τον ίδιο ο οποίος την έλκεις σε σένα, στρεβλώνοντας το χώρο γύρω σου… Αυτή η στρέβλωση όμως του χώρου, στις αισθήσεις μας γίνεται αντιληπτή σαν «γραμμικός χρόνος»… Ο χρόνος αυτός –ο οποίος δημιουργείται μέσω της στρέβλωσης του χώρου-, στην πραγματικότητα είναι ανύπαρκτος και γίνεται αντιληπτός σαν τέτοιος μόνο σε μας τους ανθρώπους… Ο γραμμικός χρόνος τον οποίο αντιλαμβανόμαστε και μετρούμε με τα ρολόγια και τα ημερολόγιά μας…

Και αυτό οδηγεί στην επόμενη ιδιομορφία του κόσμου μας… Αυτή της «κίνησης»… Διότι ο χρόνος, με τη σειρά του δημιουργεί την «αίσθηση» της  κίνησης… Η γνώση και η εμπειρία δηλαδή που λαμβάνουμε από τον αισθητό κόσμο μέσα από ένα ταξίδι, ένα σεμινάριο, μια αλληλεπίδραση με κάτι, οτιδήποτε γύρω μας, δεν δημιουργείται από την δική μας «μετά-βαση» σε αυτό, αλλά τη δική του σε εμάς… Δεν πάμε εμείς σε μια μακρινή πόλη, αλλά η «εικόνα», η πληροφορία, η γνώση της μακρινής πόλης έρχεται σε μας… Σε μας δημιουργείται η ψευδαίσθηση του ταξιδιού σε αυτή… Δεν χρειαζόμαστε ενέργεια για να μετακινηθούμε… Η ενέργεια που θεωρούμε ότι δαπανούμε για τη μετάβασή μας κάπου, δεν είναι τίποτε άλλο, από την ενέργεια που απαιτείται ώστε να στρεβλώσουμε το χώρο και να τη φέρουμε κοντά μας… Η στρέβλωση αυτή σε μας είναι ακατανόητη, αόρατη, έξω από κάθε συζήτηση και σκέψη… Κι όμως το κάνουμε συνεχώς… «Σέρνουμε» το παρελθόν μας (τη μνήμη μας) σαν συρόμενο συρτάρι μπροστά μας, με τον ίδιο τρόπο που «σέρνουμε» ολόκληρο το σύμπαν από το μέλλον μας (ταξιδεύοντας ή γνωρίζοντας νέες πληροφορίες)…

3. Καταγράφοντας τα «τώρα» μας

Τι είναι το Σύνδρομο Hikikomori που θερίζει στους εφήβους;

Η λέξη Hikikomori είναι μια λέξη ιαπωνικής καταγωγής που ετυμολογικά σημαίνει «τράβηγμα προς τα μέσα, περιορισμός». Το σύνδρομο Hikikomori είναι οξεία κοινωνική απόσυρση και αναφέρεται στο φαινόμενο απομόνωσης εφήβων ή ενήλικων που αποσύρονται από την κοινωνική ζωή και αναζητούν την απομόνωση και τον αυτό-εγκλεισμό. Αυτό το σύνδρομο που άρχισε να εμφανίζεται στην Ιαπωνία, φαίνεται να εξαπλώνεται σε όλο τον κόσμο, αργά και ύπουλα, ήδη περιπτώσεις καταγράφονται στην Ισπανία, την Ιταλία, τη Νότια Κορέα και τη Γαλλία. Απλοί άνθρωποι που επιλέγουν εθελοντικά να κλειστούν στα σπίτια τους, μερικές φορές σε ένα δωμάτιο, και ζουν εκεί εξαρτημένοι από το διαδίκτυο και τα ηλεκτρονικά παιχνίδια. Αποφεύγουν και αρνούνται την οποιαδήποτε επαφή και οποιαδήποτε προσωπική σχέση ή επικοινωνία συμπεριλαμβανομένων και των ανθρώπων της οικογενείας τους, μερικές φορές ακόμη και για χρόνια.

Το 2010 υπήρχαν ήδη στην Ιαπωνία 230.000 περιπτώσεις hikikomori, το επόμενο έτος 34.000 περισσότερες περιπτώσεις παρουσιάστηκαν και εκτιμάται ότι ο αριθμός αυτός θα φτάσει σύντομα το ένα εκατομμύριο ανθρώπων που θα ζουν σε απομόνωση, επιλέγοντας την απόσυρση και τον αυτοπεριορισμό ως τρόπο ζωής. Το φαινόμενο αυτό μπορεί να έχει διάφορες αιτίες, τόσο οργανικά όσο και ψυχολογικά. Όσον αφορά τα οργανικά αίτια, ενδεχομένως η νεύρο-επιστήμη να καταφέρει να δώσει μια εξήγηση και να βρει τρόπους για να αποφευχθεί αυτή η κατάσταση.

Από ψυχολογικής και κοινωνικής σκοπιάς τα αίτια μπορεί να είναι ποικίλα και πολύμορφα. Κυριότερα θεωρούνται η σχέση που είχαν οι γονείς με το παιδί και η οικονομική κατάσταση που επικρατεί στην κοινωνία. Αν λάβουμε υπόψιν ότι αυτή είναι μια γενιά που έχει μεγαλώσει με έναν διαφορετικό τρόπο από τον παραδοσιακό τρόπο, που μεγάλωναν οι παλαιότεροι οι οποίοι ασχολούνταν πολύ με την οικογένεια και την φροντίδα της, όχι μόνο σε οικονομικό επίπεδο, η γενιά αυτή μεγάλωσε από γονείς που ήταν εγωκεντρικοί σε μια προσπάθεια να γίνουν πιο αποτελεσματικοί και επιτυχημένοι μονάχα σε οικονομικό επίπεδο.

Οι γονείς πολλές φορές παρουσίαζαν μεγάλο και σκληρό ανταγωνισμό ανάμεσά τους για το ποιος έχει κατακτήσει μια θέση μεγαλύτερης ευθύνης που θα του επέφερε και καλύτερο εισόδημα. Μητέρα και πατέρας δούλευαν ατελείωτες ώρες με τα παιδιά τους να μεγαλώνουν με πλούσια υλικά αγαθά αλλά χωρίς να έχουν ουσιαστική σχέση με τους γονείς.

Υπεροξείδιο του Υδρογόνου H2O2

Η θεραπεία του ενός λεπτού. Το μυστικό που θεραπεύει σχεδόν κάθε ασθένεια

Αυτά που θα διαβάσετε παρακάτω αποτελούν απόσπασμα από το βιβλίο The One-Minute Cure: The Secret to Healing Virtually All Diseases και αναφέρεται στη θεραπευτική χρήση του Υπεροξειδίου τους Υδρογόνου ή αλλιώς γνωστό ως οξυζενέ. Και για να σας προλάβουμε, το κοινό οξυζενέ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΑΛΛΗΛΟ για θεραπευτική χρήση. Το βιβλίο αναφέρεται στο Υπεροξείδιο του Υδρογόνου με πυκνότητα 35% Food Grade  (μπορείτε να το αναζητήσετε ως Η2Ο2 35% Food Grade), ενώ το κοινό οξυζενέ έχει πυκνότητα 3% και πολλά – πολλά χημικά τα οποία δεν τα θέλετε στο σώμα σας.

Το βιβλίο και τα αποσπάσματα που θα βρείτε παρακάτω έφτασε στα χέρια μας έπειτα από μετάφραση της αναγνώστριας της Εναλλακτικής Δράσης Εύη Κομπογιάννη – Κρικώνη, την οποία την ευχαριστούμε θερμά. Ούτε λίγο ούτε πολύ  συγγραφέας ισχυρίζεται ότι έχουν θεραπευτεί ή έχουν βοηθηθεί να θεραπευτούν χιλιάδες άνθρωποι από πολύ σοβαρές παθήσεις, όπως το AIDS, τη Σκλήρυνση κατά Πλάκας, το Πάρκινσον, το Διαβήτη, τον Καρκίνο και πληθώρα άλλων παθήσεων. Για τους Αγγλομαθείς, μπορείτε να διαβάσετε και τα ενδιαφέροντα σχόλια – κριτικές του βιβλίου που θα βρείτε στην amazon, στην παραπάνω διεύθυνση.

Στο βιβλίο αυτό περιγράφεται η θεραπευτική του δράση, οι δοσολογίες και ο τρόπος παρασκευής και διάλυσης. Αν και σκοπός μας δεν είναι η διαφήμιση του βιβλίου, εντούτοις πιστεύουμε ότι αξίζει να το διαβάσετε και να το ερευνήσετε. Και ως πραγματικοί ερευνητές, διαβάστε το βιβλίο αυτό χωρίς προκαταλήψεις και μην παραλείψετε να ερευνήσετε και τον πιθανό αντίλογο ώστε να εξάγετε σωστά συμπεράσματα.

Οι πληροφορίες που πρόκειται να διαβάσετε σε αυτό το βιβλίο, όχι μόνο θα σας σοκάρουν, όχι μόνο θα προκαλέσουν θυμό αλλά παράλληλα θα σας συναρπάσουν. Θα σας συναρπάσουν επειδή η απλούστατη θεραπεία που παρουσιάζεται στις επόμενες σελίδες αν και μπορεί να αποτελεί σχεδόν τη μοναδική πανάκεια που έχει πέσει ποτέ στην αντίληψη σας, σκόπιμα έχει αποσιωπηθεί από εκείνους που νοιάζονται ελάχιστα για την υγεία των ανθρώπων αλλά τα μέγιστα για τα δικά τους οικονομικά συμφέροντα. Θα θυμώσετε επειδή πιθανώς είχατε συγγενείς, φίλους και αγαπημένα πρόσωπα, που υπέφεραν μάταια από ασθένειες που θα μπορούσαν να είχαν προληφθεί ή ακόμα και να έχουν πεθάνει, επειδή αυτές οι πληροφορίες δεν δημοσιοποιήθηκαν στο βαθμό που θα έπρεπε. Τέλος, θα σας συναρπάσουν, επειδή η απλή αυτή θεραπεία που αποτελεί το αντικείμενο αυτού του βιβλίου ίσως να είναι αυτό που οι θερμοί υποστηρικτές της αποκαλούν «το μεγαλύτερο θεραπευτικό θαύμα όλων των εποχών».

Ίσως, όπως και οι περισσότεροι άνθρωποι, δυσκολευτείτε να πιστέψετε ότι κάποια θεραπεία, ουσία ή παράγοντας πράγματι έχει τόσο εκτεταμένο και ευρύ φάσμα αποτελεσματικότητας όσον αφορά τη θεραπεία ασθενειών. Έχετε κάθε λόγο να είστε δύσπιστοι. Ίσως και να σκέφτεστε, «Πώς κάτι τόσο απλό, μπορεί πράγματι να είναι η απάντηση σε όλα τα σύνθετα προβλήματα της υγείας;»

Είναι όμως γεγονός ότι συχνά οι πιο απλές έννοιες είναι και οι πιο ισχυρές – αν και συνήθως οι πιο περιφρονημένες. Και αυτό ισχύει ιδιαίτερα στον τομέα της υγειονομικής περίθαλψης. Κατά τη διάρκεια των τελευταίων επτά αιώνων έχουμε προγραμματιστεί ως κοινωνία να θεωρούμε τη θεραπεία μιας ασθένειας πολύπλοκη και δυσνόητη επιστήμη που πολύ ορθώς πρέπει να αφήνουμε στα χέρια των γιατρών. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να εξαρτόμαστε σχεδόν αποκλειστικά από τις πληροφορίες που μας παρέχουν οι γιατροί και οι αρχές υγειονομικής περίθαλψης, οι οποίοι συνήθως αγνοούν τις εναλλακτικές θεραπευτικές επιλογές που μπορεί να είναι οι καταλληλότερες για τη θεραπεία ασθενειών από ότι οι συμβατικές ιατρικές μέθοδοι που περιλαμβάνουν φάρμακα, χειρουργικές επεμβάσεις, ακτινοβολίες και λοιπά.

Αυτό που πρόκειται να μάθετε από αυτό το βιβλίο είναι μια απλή, ανέξοδη θεραπεία, που μπορεί να χορηγήσει ο ίδιος ο ασθενής στον εαυτό του, κατ’ οίκον, σε λιγότερο από ένα λεπτό και στοιχίζει 1,5 σεντ την ημέρα. Περίπου 15.000 Ευρωπαίοι γιατροί, φυσιοπαθητικοί και ομοιοπαθητικοί έχουν χορηγήσει αυτή την εκπληκτική θεραπεία σε πάνω από 10 εκατομμύρια ανθρώπους κατά τη διάρκεια των τελευταίων 70 ετών, για την αντιμετώπιση πάνω από 50 διαφορετικών ασθενειών, αν και στις Η.Π.Α είναι σχετικά άγνωστη για λόγους που θα γίνουν σαφείς διαβάζοντας το υπόλοιπο βιβλίο.

Το πιο σημαντικό στοιχείο στο ανθρώπινο σώμα

Για να διαλυθούν οι σύνθετες θεραπευτικές μέθοδοι που έχει δημιουργήσει ο κλάδος της ιατρικής και οι φαρμακοβιομηχανίες – και να ανακαλύψουμε το δρόμο προς την πραγματική θεραπεία – πρέπει να ρίξουμε μια πιο προσεκτική ματιά στον πυρήνα της ανθρώπινης ύπαρξης. Το ανθρώπινο σώμα αποτελείται από 70%-80% νερό – και το νερό αποτελείται από 89% οξυγόνο κατά βάρος. Συνεπώς αποτελείται από οξυγόνο το 62% με 71% του σώματος και είναι το πιο άφθονο και βασικό συστατικό του.

 Το 90% όλης της βιολογικής μας ενέργειας προέρχεται από το οξυγόνο. Είναι το απαραίτητο στοιχείο που χρειάζεται το ανθρώπινο σώμα όχι μόνο για να επιβιώσει αλλά και προκειμένου να έχει τα απαραίτητα επίπεδα ενέργειας, να λειτουργεί σωστά και να γίνεται παραγωγικότερο.

Σκεφτείτε, για παράδειγμα, πως ο άνθρωπος μπορεί να επιβιώσει για εβδομάδες ή και μήνες χωρίς τροφή και να ζήσει αρκετές ημέρες χωρίς νερό. Αλλά δεν μπορεί να επιβιώσει πάνω από λίγα λεπτά χωρίς οξυγόνο.

Εντούτοις αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι οι άνθρωποι δυσκολεύονται να πιστέψουν ότι αυτό ακριβώς το συστατικό που μας κρατά στη ζωή είναι και το μυστικό που μας κρατά μακριά από την ασθένεια. Οι γιατροί ειδικά, θα έβρισκαν τη θεωρία της θεραπείας σχεδόν όλων των ασθενειών με οξυγόνο, μάλλον απλοϊκή και χωρίς αναγνωρισμένη αξία.

Το περίεργο όμως είναι ότι το οξυγόνο ήδη χρησιμοποιείται στην ιατρική. Η χορήγηση οξυγόνου εφαρμόζεται για να διευκολύνει προβλήματα υγείας όπως το εμφύσημα και η πνευμονία που εξασθενίζουν την ικανότητα του σώματος να εισαγάγει ικανοποιητικές ποσότητες οξυγόνου. Το υπερβαρικό (υπερσυμπιεσμένο) οξυγόνο χρησιμοποιείται για την αντιμετώπιση της δηλητηρίασης από μονοξείδιο του άνθρακα, τη γάγγραινα και τη νόσο του δύτη. Το οξυγόνο επίσης χρησιμοποιείται σε περιπτώσεις υποβοηθούμενης υποστήριξης ζωής ή σε ασθενείς που χρειάζονται μηχανική υποστήριξη αναπνοής. Ετοιμοθάνατοι ασθενείς στους οποίους χορηγούνται πρόσθετες δόσεις οξυγόνου, συχνά παραμένουν στη ζωή για μεγαλύτερο διάστημα από όσο θα ζούσαν χωρίς την παροχή του.

Εντούτοις, επειδή το οξυγόνο σπάνια έχει χρησιμοποιηθεί από τον ιατρικό κλάδο ως πρώτη γραμμή άμυνας για την πρόληψη, πόσο μάλλον για τη θεραπεία ασθενειών, δεν έχει πάρει τη θέση που του αρμόζει ως το φάρμακο που θεραπεύει σχεδόν τα πάντα.

Η επιστημονική και ιατρική κοινότητα ανέκαθεν γνώριζαν ότι το οξυγόνο αποτελεί τη βάση της ζωής και χωρίς αυτό οι άνθρωποι πεθαίνουν. Αυτή η θεμελιώδης αλήθεια έχει καλυφθεί ανά τους αιώνες από άσχετες θεωρίες και η σπουδαιότητα της έχει εντελώς επισκιαστεί από τον «Πύργο της Βαβέλ» που δημιούργησε ο κλάδος της ιατρικής.