Συνέντευξη με τον Δρ Κωνσταντίνο Μουρούτη

 

 

Είμαστε όλοι ψυχικά διαταραγμένοι;

Είναι γεγονός ότι ψυχικά προβλήματα, όπως άγχος, κακή διάθεση, υπερβολικός θυμός, όλοι μας έχουμε σε κάποια στιγμή της ζωής μας βιώσει. Όλοι ανεξαιρέτως. Είναι επίσης γεγονός ότι αυτές οι ψυχικές εκδηλώσεις είναι αληθινές, τις βιώνουμε, και ιδιαίτερα σε περιόδους κοινωνικών αναταραχών και οικονομικών κρίσεων ακόμα πιο έντονα. Κανείς δεν το αρνείται αυτό, και γιατί άλλωστε. Όμως, αυτό σημαίνει ότι είμαστε όλοι διαταραγμένοι στην ψυχή; Ή ότι, τελικά, «πάσχουμε» από κάποια «ασθένεια» του μυαλού;

Πώς μας έπεισαν οι ψυχίατροι, όλους εμάς τους απλούς καθημερινούς ανθρώπους, που «δεν χάνουμε την επαφή με την πραγματικότητα», να λέμε και να πιστεύουμε ότι «όλοι κάτι έχουμε, κανείς δεν είναι τελείως καλά», ότι δηλαδή όλοι είμαστε διαταραγμένοι και χρειαζόμαστε ψυχιατρική αντιμετώπιση;

Όχι πάντως με επιστημονικές αποδείξεις, αλλά χρησιμοποιώντας μια σειρά από αυθαιρεσίες και στρατηγικές μάρκετινγκ που εφαρμόζονται σχεδόν από το ξεκίνημα της ιστορίας της ψυχιατρικής. Ας δούμε επιγραμματικά τις βασικές.

Προώθηση υπηρεσιών από ειδικούς. (The role of the expert). Εάν κάτι ειπωθεί από κάποιον «ειδικό», και κυρίως επιστήμονα, τότε αποκτά εγκυρότητα. Το πιο γνωστό παράδειγμα σε αυτή τη στρατηγική είναι ο γνωστός ψυχίατρος Ζίγκμουντ Φρόιντ. Ο Φρόιντ, τη δεκαετία του ’20, συνέβαλε καθοριστικά στη μαζική επιδημία εξάρτησης από την κοκαΐνη (νόμιμο τότε ψυχοφάρμακο) απλών καθημερινών ανθρώπων τους οποίους ονόμασε «νευρωσικούς».

Η νοοτροπία αυτή ήταν που αύξησε ραγδαία το πελατολόγιο των ψυχιάτρων. Πλέον δεν περιορίζονταν μόνο σε αυτό το οποίο είχαν αναλάβει και αποτύχει, στους λεγόμενους «παράφρονες» έγκλειστους σε ψυχιατρικά άσυλα, αλλά σε κάθε, μα κάθε απλό καθημερινό άνθρωπο που αντιμετωπίζει μια οποιαδήποτε ψυχική δυσφορία.

 Ο Φρόιντ έπαιξε καθοριστικό ρόλο επίσης σε μια από τις πιο οξύμωρες ιδέες της ιστορίας, να συνδυάσει τα ασυνδύαστα, την ψυχανάλυση με τα χημικά, που στην πραγματικότητα δρουν σε αντίθετες κατευθύνσεις – με απόλυτη αποτυχία. Το αποτέλεσμα ήταν να δημιουργήσει ναρκομανείς που όχι μόνο δεν είχαν λύσει τα θέματα για τα οποία απευθύνθηκαν σε αυτόν, αλλά πλέον είχαν προσθέσει και οργανικά/βιολογικά σοβαρά προβλήματα από τη χρήση τοξικής ουσίας.

 Την εποχή που τα έκανε αυτά, έναν αιώνα πριν, δεν είχε κανένας ακόμα εμπνευστεί το μύθο των προβληματικών νευροδιαβιβαστών, παρ’ όλα αυτά το κύρος του ειδικού και η αυθαιρεσία της ψυχιατρικής κοινότητας ήταν αρκετά ώστε να φτάσουμε σήμερα να υποστηρίζουμε με φανατισμό και χωρίς δεύτερη σκέψη ότι τα ψυχο-λογικά μας, δηλαδή τα μη παθολογικά, τα μη απτά σωματικά, θα πρέπει να τα «θεραπεύσουμε» με απτούς βιολογικούς τρόπους που δρουν στο σώμα, και ειδικά στον εγκέφαλο!

Είναι αρκετά γνωστό ότι ο ίδιος έκανε χρήση κοκαΐνης, την οποία και πρότεινε ως πανάκεια για κάθε μορφής ψυχολογικό πρόβλημα. Δεν είναι όμως ευρέως γνωστή η στενή του σχέση με δυο από τις μεγαλύτερες φαρμακοβιομηχανίες της εποχής, τη Merk και την Park Davis, που τον «στήριζαν» ώστε να γράφει διθυραμβικά άρθρα για την αποτελεσματική και θεραπευτική δράση της κοκαΐνης, όπως το On Coca by Sigmund Freud.

Στα χνάρια του Φρόιντ ακολούθησαν οι περισσότεροι ως σήμερα. Η συνταγή δοκιμασμένη άλλωστε. Τι να τις κάνουμε τις αποδείξεις όταν μιλάνε οι ειδικοί;

 Ψυχιατρικοποίηση κάθε ανθρώπινης συμπεριφοράς.  Η ψυχιατρικοποίηση δεν είναι τίποτα περισσότερο από επαναπροσδιορισμός υπαρκτών φυσιολογικών καταστάσεων. Εν αντιθέσει με τις πραγματικές ασθένειες, όπου υπάρχουν σωματικά συμπτώματα εξ ορισμού, η ψυχική σφαίρα συμπεριλαμβάνει ανθρώπινες συμπεριφορές και συναισθήματα τα οποία δηλώνονται ως «συμπτώματα». Γι’ αυτό και ο όρος ψυχική «ασθένεια» δεν υφίσταται επίσημα στη «Βίβλο της ψυχιατρικής», το DSM, καθώς δεν πρόκειται για ασθένειες με την ιατρική έννοια του όρου. Και είναι να αναρωτηθούμε τελικά, γιατί αποκαλούμε «ασθενή» όποιον παρουσιάζει «ψυχικές αποκλίσεις», όπου ο ορισμός των «αποκλίσεων» δίνεται με επίκτητα και κοινωνικοπολιτικά κριτήρια;

Στις λεγόμενες «ψυχικές διαταραχές», έχουμε να κάνουμε μόνο με συμπεριφορές και συναισθήματα, όπου οι ψυχίατροι με υποκειμενικά κριτήρια ομαδοποιούν αυθαίρετα συμπεριφορές και ορίζουν ποια θεωρείται ομαλή και ποια παρεκκλίνουσα συμπεριφορά. Πώς όμως θα μετρηθεί η ένταση του συναισθήματος; Σε ποιο βαθμό πρέπει να βιώνει κάποιος ένα συναίσθημα για να θεωρείται το ίδιο το συναίσθημα «άρρωστο»; Ποιος, γιατί και με ποια κριτήρια θα κρίνει ότι αυτό είναι «άρρωστο» ή «υγιές»; Ποιος, τελικά, κρατάει την αόρατη μεζούρα και αποφασίζει την ένταση ενός συναισθήματος; Και ακόμα σημαντικότερο, με ποιον τρόπο αποφασίζει να το αλλάξει αυτό το συναίσθημα;

Αγχώδεις Καταστάσεις-Στρες

Ένα κείμενο για την φίλη Β. Β. και για όλες και όλους τους φίλους.

Ο όρος άγχος (ή στρες) προέρχεται από το ρήμα ἄγχω, που στην αρχαία ελληνική γλώσσα σημαίνει σφίγγω ή πνίγω. Το άγχος είναι μια φυσιολογική σωματική και ψυχική αντίδραση σε μια απειλή η σε μια αίτηση για την αντιμετώπιση απαιτητικών καταστάσεων.

Συχνά κατηγορούμε το στρες για την εμφάνιση μιας ασθένειας. Εντούτοις, το ξέρετε κι εσείς, η ζωή μας είναι γεμάτη βάσανα, απογοητεύσεις, πίκρες. Επίσης, καθημερινά εκνευριζόμαστε, θυμώνουμε για χιλιάδες λόγους. Το στρες που καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε έχει ποικίλες και μόνιμες μορφές. Δεν αρρωσταίνουμε όμως κάθε φορά! Για ν΄ αρρωστήσουμε πρέπει να υπάρχει άλλος ένας παράγοντας. Ένας παράγοντας που δεν σχετίζεται με την ένταση του στρες αλλά με δύο άλλα στοιχεία: με το σημείο το οποίο επιβαρύνεται και με την πολυπλοκότητα του συναισθήματος που νιώθουμε.

Αυτό που για κάποιον αποτελεί δραματική κατάσταση, για κάποιον άλλον μπορεί να είναι μια περιπέτεια άνευ σημασίας. Για κάποιους ανθρώπους το να χάσουν χρήματα είναι μέσα στη ζωή, ενώ άλλοι, όταν αντιμετωπίσουν την ίδια κατάσταση, νιώθουν χαμένοι σε βαθμό να αρρωστήσουν βαριά. 

Η λέξη « στρες» στα αγγλικά σημαίνει επίσης «υπογραμμίζω», «επισημαίνω», «τονίζω».

Θυμηθείτε την ιστορία με την βελανιδιά και την καλαμιά: όταν σηκώνεται θύελλα, η καλαμιά λυγίζει και ανταπεξέρχεται, ενώ η βελανιδιά είναι υπερβολικά άκαμπτη και γι΄ αυτό τελικά σπάει. Ο άνεμος υπογραμμίζει την ακαμψία της βελανιδιάς. Όμως είναι ουδέτερος. Για την καλαμιά, η θύελλα είναι απλώς μια ευκαιρία να παίξει. Όμως τώρα φανταστείτε ένα πουλί που κάθεται σ΄ ένα κλαδί της βελανιδιάς κι έπειτα στην καλαμιά.

Μπορεί η βελανιδιά να είναι άκαμπτη, αλλά είναι δυνατή και μπορεί να κρατήσει και να υποστηρίξει όσους στεγάζει, μπορεί να σηκώσει το βάρος. Η καλαμιά δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να κάνει κάτι τέτοιο. Αυτές οι καταστάσεις, και για την βελανιδιά και για την καλαμιά, έχουν επιπτώσεις μόνο όταν υπογραμμίζουν κάποιο «ελάττωμα» της δομής τους. Αυτό το «ελάττωμα», προσέξτε, μπορεί να είναι και η υπερβολή ενός προτερήματος. Η ικανότητα της βελανιδιάς να σηκώνει βάρος έχει ως αποτέλεσμα να είναι σχετικά άκαμπτη, ενώ η ευλυγισία της καλαμιάς την καθιστά ανίκανη να σηκώσει οτιδήποτε άλλο εκτός από τον εαυτό της.

Το ίδιο συμβαίνει και στον άνθρωπο: τοξικό δεν είναι το στρες, αλλά αυτό που το στρες έρχεται να υπογραμμίσει.

Φανταστείτε τώρα την πτώση ενός ποτηριού που έχει τοποθετηθεί απρόσεκτα στην άκρη του τραπεζιού. Είστε μέσα στην κουζίνα, τα πλακάκια στο πάτωμα αστράφτουν και το ποτήρι πέφτει από 80 εκατοστά ύψος. Τέτοιο ύψος είναι συνήθως μοιραίο για ένα ποτήρι. Αλλά τι έκπληξη! Το ποτήρι δεν σπάει. Αναπηδά μία φορά, δυο φορές και μόνο την Τρίτη σπάει. Σίγουρα θα σας έχει συμβεί κάτι παρόμοιο. Κατά περίεργο τρόπο, το ποτήρι επέζησε από την πρώτη πτώση των 80 εκατοστών, έπειτα και από τη δεύτερη των περίπου 20 εκατοστών κι έσπασε από μια πτώση 7-8 εκατοστών. Αυτό το περίεργο φαινόμενο συνέβη γιατί το ποτήρι μετά την Τρίτη του αναπήδηση έπεσε σε ένα αδύναμο σημείο της δομής του, ενώ προηγουμένως είχε αντέξει σε χειρότερα.

Το ίδιο περίπου συμβαίνει και σ΄ εμάς. Η ασθένεια δεν εξηγείται από την ένταση του στρες. Μερικοί άνθρωποι ζουν πολύ δύσκολες καταστάσεις, χωρίς παρ΄ όλ΄ αυτά να αρρωσταίνουν. Αρρωσταίνουν αργότερα, μετά από ένα στρες του οποίου η ένταση μας φαίνεται πολύ μικρότερη.

Είναι κάτι που σχετίζεται με τη δομή μας. Το σώμα του μικρού παιδιού είναι χαλαρό. Σφίγγει όσο μεγαλώνει, τόσο για να μπορέσει να σταθεί όρθιο όσο και για να μπορέσει να αντιμετωπίσει τη ζωή.

Κάτι παρόμοιο συμβαίνει και σε ψυχολογικό επίπεδο. Κατά τη συγκρότηση μας, μπορεί καμιά φορά να δεχτούμε «χτυπήματα» που θα μας κάνουν πιο σκληρούς, θα παγιώσουν το χαρακτήρα μας. Τα προβλήματα δεν προκύπτουν από τις χαλαρές αλλά από τις παγιωμένες περιοχές, που ενδέχεται να διαδράσουν άσχημα με τους άλλους γύρω μας.

Η ζωή, κατά περίεργο τρόπο, μας βάζει να εργαζόμαστε αυτά τα παγιωμένα σημεία, να τα μαλακώσουμε. Οι διάφορες καταστάσεις της ζωής συχνά μας αποστέλλουν διαρκώς το ίδιο μήνυμα, λες κι η ζωή μας βοηθάει να αντιμετωπίσουμε μια συγκεκριμένη δυσκολία για να την επιλύσουμε.

Πολύ σπάνια εμφανίζεται ένα μεγάλο στρες χωρίς να έχουν προηγηθεί σημάδια τα οποία έχουμε αγνοήσει. Όλα δείχνουν ότι καθένας έχει έρθει στη ζωή για να «εργαστεί» ένα συγκεκριμένο σημείο του Είναι του ή να επιτύχει μια ιδιαίτερη αποστολή έναντι του εαυτού του ή έναντι των κοντινών του ανθρώπων.

Γάλα; Η αλήθεια μετράει

Μια μικρή εισαγωγή από το βιβλίο του Dr Μουρούτη Κωνσταντίνου για το γάλα και για το πόσο είναι ωφέλιμο να καταναλώνεται από του ανθρώπους.

 «Τα γαλακτοκομικά προϊόντα περιέχουν κάτι που δεν περιέχει καμία άλλη τροφή: Μόλυνση»

John A. McDougal, MD, δημοφιλής ομιλητής, προσωπικότητα της τηλεόρασης, συγγραφέας του Σχεδίου McDougal και της Ιατρικής McDougal

Τα πάντα θα ξεθυμάνουν. Λοιπόν, το γάλα μας είναι επικίνδυνο, πάμε παρακάτω. Πρέπει να μείνουμε κλεισμένοι στο σπίτι για να μην μας έρθει στο κεφάλι κάποιο κεραμίδι; Όταν βγήκαν στο προσκήνιο οι τρελές αγελάδες, η λέξη που ταίριαζε απόλυτα ήταν «επιτέλους». Η ιστορία των τρελών αγελάδων δεν μεγαλοποιήθηκε από τον τύπο. Τουναντίον, σε πολλές περιπτώσεις, η κατάσταση είναι πολύ χειρότερη.

Οι αγελάδες τρέφονται με άρρωστα πρόβατα, κοτόπουλα και άλλες αγελάδες (κρεατάλευρα). Αυτές οι αγελάδες σφα-γιάζονται, τυλίγονται σε πλαστική μεμβράνη, τιμολογούνται και διανέμονται από το τοπικό σας κατάστημα, ως ακίνδυνες για την ανθρώπινη υγεία. Απ’ αυτές τις αγελάδες το 80% είναι μολυσμένες από τον βοοειδή ιό της λευχαιμίας και το 50% με τον βοοειδή ιό της ανοσοκαταστολής, ο οποίος είναι αντίστοι-χος του AIDS. Πίνουμε γάλα και τρώμε τυρί με λεμφοκύτες που είναι μολυσμένοι με το proviral DNA αυτών των ιών.

Είναι εύκολο να σκεφτούμε ότι αυτές οι σημαντικές πληροφορίες θα σβήσουν μόλις κοπάσει η δημοσιότητα. Όμως ο κίνδυνος δεν θα εξαλειφθεί. Έχουν διεξαχθεί πολλές μελέτες που αναφέρουν ότι αυτές οι ασθένειες μπορούν κάλλιστα να επηρεάσουν τον άνθρωπο. Για να είναι απόλυτα αξιόπιστες οι επιδημιολογικές μελέτες, χρειάζεται μια ομάδα ανθρώπων ως δείγμα αντιπαραβολής. Αλλά αυτό είναι αδύνατον με το βοοειδή ιό της λευχαιμίας & το βοοειδή ιό του ανοσοποιητικού γιατί σχεδόν όλοι μας έχουμε καταναλώσει γαλακτοκομικά προϊόντα. Όπως και να έχει, η πρόσφατη χαρτογράφηση του ανθρώπινου γονιδιώματος μας επέτρεψε να διαπιστώσουμε ότι 10% του γονιδιώματος έχει παραβιαστεί από ρετροϊούς.

Πολλοί έχουν υποτιμήσει τον κίνδυνο αυτών των ζωικών ρετροϊών, καθώς εμπιστεύονται την παστερίωση, την περιορισμένη έκθεση σε κινδύνους και μια γενικά υγιεινή διατροφή που δήθεν  προστατεύει τα ζώα από τις ασθένειες.

Οι ρετροϊοί μπορεί να παραμένουν ανενεργοί μέσα στο κορμί μας επί χρόνια. Όταν το ανοσοποιητικό μας σύστημα υποστεί επίθεση από άλλους ιούς, τοξικές ουσίες ή ακτινοβολία, το κύτταρο μέσα στο οποίο βρίσκεται ο ιός μπορεί να αρχίσει να υπερπλάθεται ανεξέλεγκτα, κατακλύζοντας ένα όργανο ή ολόκληρο το σώμα με καρκινικά κύτταρα.

Περιέργως δεν έχουμε δώσει την δέουσα προσοχή σ’ αυτά τα προβλήματα. Τα prions που προκαλούν την ασθένεια των τρελών αγελάδων είναι καινούργιοι μολυσματικοί ιοί. Τα prions δεν σκοτώνονται ούτε στους 360οC ενώ τα περισσότερα επίπεδα αποστείρωσης φτάνουν μόνο τους 161οF. Δεν κινδυνεύουμε από τις συνέπειες των βακτηρίων και των μικροβίων. Δεν υπάρχει χρόνος εάν προσβληθούμε από σαλμονέλα, από καρκίνο, από AIDS από τα γαλακτοκομικά προϊόντα ή από λευχαιμία.

Τι γίνεται με τις αυξητικές ορμόνες; Υπάρχει χρόνος γι’ αυτό; Το καλοκαίρι του 1994 η αγροτική εταιρεία Mosando απομόνωσε την «αυξητική ορμόνη των βοοειδών με φυσική επίδραση». Στη συνέχεια βρήκαν ένα τρόπο να συνδυάσουν αυτήν την ορμόνη με μικρο-οργανισμούς, συγχωνεύοντας γενετικό υλικό από αγελάδες και ελικοβακτηρίδιο για να κατασκευάσουν ένα νέο προϊόν, με το οποίο όταν έκαναν ένεση στα ζώα το αποτέλεσμα ήταν η αύξηση της παραγωγής του γάλακτος. Αυτή η νέα ορμόνη ονομάστηκε «μεταλλαγμένη βοοειδής σωματοτροπίνη» (recombinant bovine somatotropin rbST). Μια έρευνα που έγινε για  τη συγκεκριμένη ορμόνη, το γάλα και τα γαλακτοκομικά προϊόντα, άνοιξε το κουτί της Πανδώρας από το οποίο ξεχύθηκαν τα δαιμόνια και τα διλήμματα που η γαλακτοκομική βιομηχανία θα εύχονταν να μην είχαν βγει στη φόρα.

Εάν κάποιος φάει μια μοσχαρίσια μπριζόλα που περιέχει δραστικές αυξητικές ορμόνες, αυτές οι ορμόνες καταστρέ-φονται από τα πανίσχυρα πεπτικά οξέα και ένζυμα του στομάχου. Όταν πίνουμε γάλα, η σοφία της μητέρας φύσης εξασφαλίζει την επιβίωση αυτών των πρωτεϊνικών ορμονών. Τα ισχυρά στομαχικά οξέα αραιώνονται από το υγρό γάλα και η ισχύς του όξινου περιβάλλοντος, εξασθενεί και μεταβάλλεται σε λιγότερο όξινη, με αποτέλεσμα να μην καταστρέφονται οι ορμόνες. Οι περισσότεροι επιστήμονες δεν έχουν λάβει υπόψη τους αυτή τη διαδικασία.

Στον κόσμο είπαν ότι το γάλα των αγελάδων, που υποβλήθηκαν σε αγωγή με rbST, ήταν πανομοιότυπο με το γάλα που μεγάλωσε γενιές και γενιές. Αυτή η δήλωση είναι ψευδής. Από τότε που οι αγελάδες υποβλήθηκαν σε ενέσεις με rbST, το γάλα τους περιείχε αυξημένο επίπεδο μιας άλλης ορμόνης που ονομάζεται IGF-I και μοιάζει με την ινσουλίνη. Αυτή η ουσία είναι η πιο ισχυρή ορμόνη που υπάρχει στη φύση. Η ορμόνη IGF-I είναι πανομοιότυπη στα βοοειδή και τους ανθρώπους. Καμία άλλη ορμόνη δεν είναι ίδια μεταξύ κάποιου ζωικού είδους και του ανθρώπου. Η ορμόνη IGF-I είναι η μοναδική εξαίρεση και περιέχει 70 αμινοξέα στην ίδια γονιδιακή αλληλουχία μεταξύ των ανθρώπων και των βοοειδών. Όταν πίνουμε γάλα παίρνουμε  την πιο ισχυρή αυξητική ορμόνη που παράγεται με φυσικό τρόπο από το σώμα μας.

Οι ορμόνες του γάλακτος προκαλούν αυξητικά φαινόμενα και οι πρωτεΐνες του αλλεργικές αντιδράσεις στους ανθρώπους. Το λίπος και η χοληστερόλη συμβάλουν στη διαμόρφωση μιας κοινωνίας που απαρτίζεται από υπέρβαρα άτομα. Τα αντιβιοτικά που περιέχει το γάλα καταστρέφουν τις ανοσοποιητικές ιδιότητες των αντιβιοτικών που μας χορηγούνται όταν χρειάζεται. Ο καρκίνος, οι καρδιακές παθήσεις, το άσθμα, οι αλλεργίες και πολλές άλλες ασθένειες είναι σε έξαρση  πιθανότατα από την κατανάλωση γάλακτος.

«Μα γιατρέ μου ,τι θα γίνει με τα δόντια και τα οστά μου εάν σταματήσω να πίνω γάλα;

Τίποτα. Τίποτα που δεν θα συνέβαινε έτσι κι αλλιώς»

Frank A. Oski MD, πρώην πρόεδρος του τμήματος Παιδιατρικής του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης

Αυτό το γεγονός μπορεί να προκαλέσει έκπληξη σε πολλούς από σας που είχατε την εντύπωση ότι το γάλα είναι μια ωφέλιμη τροφή προκειμένου να προληφθεί η οστεοπόρωση. Αλλά οι επιστημονικές μελέτες αποκαλύπτουν ότι:

«Οι πολιτισμοί με μεγάλη κατανάλωση γάλακτος έχουν τα υψηλότερα ποσοστά οστεοπόρωσης, μια ασθένεια που σπάνια συναντάται σε πολιτισμούς που δεν καταναλώνουν γάλα»

Hans Deehl, Dr HSc, Dynamic Living,

Η επιλογή δική σας.

Οποιοδήποτε περιεχόμενο στον Παρόντα Δικτυακό Τόπο έχει καθαρά ενημερωτικό χαρακτήρα, δεν συνιστά, ούτε δύναται να ερμηνευθεί ότι συνιστά ή υποκαθιστά συμβουλή ιατρικής φύσης, για την οποία οφείλετε και σας συστήνεται να απευθύνεστε σε αρμόδιο επαγγελματία υγείας.

Πηγή: http://www.inz.gr/page24.html

E-bolika ψέματα: Μια κρίση αξιοπιστίας του παγκόσμιου συστήματος

Οι ομφαλοσκόποι που θεωρούν ότι η Ελλάδα είναι το κέντρο των πάντων δεν έχουν κανένα λόγο να είναι παραπονούμενοι: Οι Έλληνες βρίσκονται στο επίκεντρο μιας επίμονης  οικονομικής κρίσης. Στο βορρά η ουκρανική κρίση. Στη Μέση Ανατολή η τζιχαντιστική κρίση. Και στην Αφρική η κρίση του Ebola. Όντως, η Ελλάδα βρίσκεται  στο κέντρο: στο κέντρο ενός παγκόσμιου συστήματος που μετά από χρόνια εκφυλισμού αντιμετωπίζει πλέον φαινόμενα διάλυσης και αποσύνθεσης.

Επειδή με όλα τα προηγούμενα θέματα έχουμε ασχοληθεί εκτενώς, ήρθε ο καιρός να ασχοληθούμε εκτενέστερα με το θέμα του Ebola.

Η οικονομική διάσταση του Ebola.

Από τους πρώτους παράγοντες που δήλωσαν το παρόν στην κρίση του Ebola ήταν η Παγκόσμια Τράπεζα.

Φυσικά τα κίνητρα της δεν ήταν φιλάνθρωπα, ούτε καν ιατρικά. Άλλωστε είναι η Παγκόσμια Τράπεζα και οι πολιτικές της εδώ και δεκαετίες που σε συνδυασμό με τις ακόμη ακόμη πιο απάνθρωπες πολιτικές του «αδερφού» Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου έχουν καταδικάσει τον τρίτο κόσμο (και όχι μόνο) σε μόνιμη υπανάπτυξη.

Το ενδιαφέρον λοιπόν της Παγκόσμιας Τράπεζας αφορά τις «φιλάνθρωπες επενδύσεις» μεγάλων παικτών του διεθνούς συστήματος στις πληγείσες περιοχές της Σιέρα Λεόνε, της Λιβερίας και της Γουινέας όπως του κερδοσκόπου George Soros και αυτές επιχειρεί να προστατεύσει, όχι τους πληθυσμούς εκεί.

Φυσικά αυτή η πτυχή δεν είναι από μόνη της ικανή να ερμηνεύσει την «κρίση Ebola», ούτε καν σε συνδυασμό με τα γεωπολιτικά συμφέροντα του δυτικού κόσμου στις πληγείσες περιοχές που έχουν να κάνουν με την εκμετάλλευση των πλουτοπαραγωγικών τους πηγών χωρίς τις αξιώσεις των πραγματικών τους δικαιούχων, των ντόπιων πληθυσμών.

Δεν είναι άμεσα υπεύθυνες λοιπόν η Παγκόσμια Τράπεζα ή το ΔΝΤ, πόσο μάλλον ο Σόρος για την «κρίση Ebola». Οι δύο αδερφοί οργανισμοί είναι όμως υπεύθυνοι για μια άλλη κρίση, μια μόνιμη και πολλή πιο εκτεταμένη κρίση: Την κρίση υπανάπτυξης και ανέχειας που προκαλεί η αποικειοκρατικού τύπου εκμετάλλευση της Αφρικής σε συνδυασμό με την αδυναμία των αφρικανών να δομήσουν ευρύτερα οργανωμένα παραδείγματα σε μια ήπειρο με αποικειοκρατικά κατασκευασμένα κράτη των οποίων κατά καιρούς ηγούνταν τα ενίοτε αγαπημένα παιδιά των δυτικών, οι αφρικανοί φύλαρχοι πολέμαρχοι.

Αυτή η κρίση ανέχειας και διαφθοράς είναι η μητέρα όλων των κρίσεων υγείας που μαστίζουν μονίμως ή παροδικά την Αφρική. Ο μόνος τρόπος να λυθούν όλες οι κρίσεις δημόσιας υγείας είναι να λυθεί η κρίση ανέχειας και όχι η παραγωγή νέων εμβολίων και φαρμάκων που μπροστά στις βιοτικές συνθήκες παίζουν δευτερεύοντα ρόλο. .

Αφρική, η μητέρα των ασθενειών

Που μπορεί να βρει να βρει κάποιος «καινούριες ασθένειες»; Εκεί που μπορεί να βρει και παλιές, σχεδόν εξαφανισμένες στο δυτικό κόσμο ασθένειες όπως η ελονοσία και η φυματίωση να θερίζουν κάθε χρόνο εκατοντάδες χιλιάδες κόσμου: Στην Αφρική.

Είναι μήπως γονιδιακό το θέμα; Φυσικά και όχι. Όσο ρόλο και αν έχουν οι όποιες γονιδιακές διαφορές, τον πρωτεύοντα ρόλο τον έχουν οι βιοτικές συνθήκες.

Καταθλιπτικά επαγγέλματα

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Ψυχικής Υγείας στις 10 Οκτωβρίου, αναζητήσαμε και εντοπίσαμε ποιά είναι τα πλέον καταθλιπτικά επαγγέλματα. Ο αριθμός των πασχόντων από κατάθλιψη, ξεπερνά παγκοσμίως τα 154 εκατομμύρια, ενώ ως το 2020 θα είναι η δεύτερη αιτία θανάτου παγκοσμίως.

Που εργάζονται οι άνθρωποι που είναι πιο επιρρεπείς στην κατάθλιψη;

Πολλές έρευνες υποστηρίζουν πως η μεγαλύτερη επαγγελματική επιτυχία έρχεται, όταν κανείς καταφέρει να ακολουθήσει ένα επάγγελμα, το οποίο το αντιμετωπίζει ως χόμπι και παρά τις πολλές ώρες εργασίας καταφέρνει να αισθάνεται γεμάτος και χαρούμενος, χωρίς καμία αίσθηση στρες ή μονοτονίας.

Σύμφωνα με τον καθηγητή Deborah Legge και σύμβουλο ψυχικής υγείας στο Πανεπιστήμιο του Buffalo: «Υπάρχουν ορισμένες πτυχές της κάθε εργασίας που μπορούν να συμβάλλουν στη εμφάνιση κατάθλιψης ή και να την επιδεινώσουν» Ποιες καριέρες, όμως, είναι εκείνες που φλερτάρουν με τις πρώτες θέσεις στη λίστα των πιο καταθλιπτικών επαγγελμάτων;

Γηροκόμοι: Επιτελούν αναμφίβολα κοινωνικό έργο και κανείς δεν μπορεί να το αμφισβητήσει. Η καθημερινότητά τους όμως περιλαμβάνει την ολοκληρωτική φροντίδα των άλλων σε όλα τα επίπεδα. Πρέπει να σκέφτονται και να κανονίζουν τη σίτιση, την καθαριότητα, την λήψη φαρμάκων και την κίνηση των ηλικιωμένων ατόμων και μάλιστα χωρίς περιχαρακωμένα ωράρια. Με υπομονή και αγάπη, πλησιάζουν και φροντίζουν άτομα που ίσως δεν είναι καν σε θέση να τους ευχαριστήσουν και να τους ανταποδώσουν έστω ένα χαμόγελο για την τεράστια προσφορά τους.

Τα άτομα που εργάζονται στον τομέα προσωπικής φροντίδας ηλικιωμένων και παιδιών βρίσκονται στην κορυφή της λίστας των ανθρώπων που πάσχουν από κατάθλιψη με ποσοστό 18% για το 2014.

Μια απλή και καθημερινή τους ημέρα περιλαμβάνει την αποκλειστική φροντίδα άλλων, όπως το να τους ταΐσουν ή να τους κάνουν μπάνιο, ενώ συνήθως τα άτομα τα οποία προσέχουν είναι ανίκανα στο να εκφράσουν την ευγνωμοσύνη ή την εκτίμησή τους, καθώς είτε είναι πολύ άρρωστοι και ηλικιωμένοι άνθρωποι είτε πολύ μικροί σε ηλικία ή απλώς δε χαρακτηρίζονται από τη συνήθεια να αναγνωρίζουν την προσφορά κάποιου. Αυτά υποστηρίζει ο Christopher Willard, κλινικός ψυχολόγος στο Πανεπιστήμιο Tufts University and συγγραφέας του βιβλίου Child’s Mind, ο οποίος και προσθέτει:

«Είναι πραγματικά πολύ αγχώδες επάγγελμα το να έρχεσαι σε επαφή με ανθρώπους άρρωστους και να μην παίρνεις πίσω αρκετή θετική συναισθηματική ενίσχυση».

Όσοι εργάζονται στον τομέα της υγείας: Η κατηγορία αυτή περιλαμβάνει γιατρούς, νοσοκόμους, θεραπευτές και άλλους επαγγελματίες, οι οποίοι καθημερινά δίνουν σχεδόν τα πάντα στους άλλους με αποτέλεσμα τα ψυχικά αποθέματα που μένουν για τους ίδιους να υστερούν και να μη μπορούν να καλύψουν τις συναισθηματικές τους ανάγκες. Ακόμη, όσοι απορροφούνται επαγγελματικά σε τομείς της υγείας έχουν ένα ακανόνιστο και ασταθές ωράριο σχεδόν διαφορετικό κάθε ημέρα και σε συνδυασμό με μεγάλο φόρτε εργασίας, γεγονός που προκαλεί έντονο στρες. Επίσης, το να κρέμεται στην κυριολεξία η ζωή του άλλου από τα χέρια σου σίγουρα δίνει ένα έξτρα μπόνους στις πιθανότητες εμφάνισης άγχους και κατάθλιψης και πόσο μάλλον όταν συναντάς περιστατικά που πραγματικά σοκάρουν και μόνο από την όψη.

Εργαζόμενοι στην αστική καθαριότητα: Με τους οδοκαθαριστές σε πρωτοκαθεδρία στην κατηγορία, αντιλαμβανόμαστε εύκολα πως το αντικείμενο της εργασίας τους είναι εκ φύσεως δύσκολο καθώς εκτίθενται σε περιβάλλον μολυσματικό και επικίνδυνο για την υγεία τους. Έχουν να αντιμετωπίσουν τις καιρικές συνθήκες καθημερινά που πολλές φορές είναι αντίξοες μα και κακεντρεχή βλέμματα περαστικών που υποτιμούν ένα τόσο σημαντικό και κοινωφελές επάγγελμα.

Σερβιτόροι: Μην σκεφτείτε το επάγγελμα σαν τη φοιτητική σας ασχολία για χαρτζιλίκι. Οι σερβιτόροι είναι άνθρωποι με άστατα ωράρια που καταναλώνουν πολύ ενέργεια ψυχική και σωματική. Απαιτείται υπομονή, ταχύτητα, στωικότητα, κατανόηση και ακούραστη ευγένεια. Η αμοιβή τους είναι δυσανάλογη του κόπου τους και η συνεχόμενη εγρήγορση στην οποία καλούνται να βρίσκονται ανά πάσα ώρα και στιγμή είναι εξοντωτική και στρεσογόνα.

Τρέφονται συνήθως άστατα και όταν γυρίζουν σπίτι, πέφτουν πολλές φορές στην παγίδα να αναλογιστούν πως η ζωή τους είναι άχαρη και αντιδημιουργική. Οι σερβιτόροι είναι εκείνοι, οι οποίοι συνήθως έχουν χαμηλές χρηματικές απολαβές, αν και η εργασία τους είναι εξαντλητική, και ένα σωρό ανθρώπους πάνω από το κεφάλι τους να τους υπαγορεύουν τι πρέπει να κάνουν σε καθημερινή βάση.

Για να μιλήσουμε με ποσοστά, το 10 τοις εκατό των σερβιτόρων εν γένει δηλώνουν πως τουλάχιστον μια φορά μέσα στο προηγούμενο έτος πέρασε βαριάς μορφής κατάθλιψη, ενώ αν το αναγάγουμε σε φυλετικό επίπεδο, το 15 τοις εκατό των γυναικών που εργάζονται στο σέρβις ενός εστιατορίου αναφέρουν πως έζησαν πάνω από ένα καταθλιπτικό επεισόδιο για το 2010.

«Αυτή η δουλειά είναι πραγματικά πολύ άχαρη», υποστηρίζει ο Legge και προσθέτει: «Οι πελάτες συνήθως είναι πολύ αγενείς και απαιτείται έντονη σωματική δραστηριότητα. Όταν οι άνθρωποι σου ασκούν τόση έντονη ψυχολογική πίεση με τη συμπεριφορά τους και έχεις διανύσει χιλιόμετρα μέσα στο μαγαζί, τότε σου είναι πολύ δύσκολο να είσαι γεμάτος ενέργεια και να έχεις κίνητρο. Και αυτή η δουλειά απαιτεί να φαίνεσαι και να είσαι ευδιάθετος ».

Κοινωνικοί λειτουργοί: Δεν προκαλεί και μεγάλη έκπληξη το γεγονός ότι οι κοινωνικοί λειτουργοί βρίσκονται πολύ κοντά στην κορυφή του παρόντος καταλόγου, αφού καθημερινά έχουν να κάνουν με παθογενή περιστατικά. Το να συναναστρέφεσαι με κακοποιημένα παιδιά, οικογένειες διαλυμένες και ανθρώπους που εν γένει βρίσκονται σε κατάσταση διανοητικής κρίσης, σε συνδυασμό με τη γραφειοκρατία και τα κωλύματα που αυτή δημιουργεί, σίγουρα έχει να κάνει σχέση με μια απαιτητική και γεμάτη άγχος δουλειά, η οποία ως λειτούργημα δεν έχει ωράριο, καθώς ασκείται 24 ώρες το 24ωρο και η οποία επιβαρύνει κατά πολύ την ψυχική υγεία.

Διοικητικό προσωπικό τεχνικής υποστήριξης: Οι άνθρωποι που εργάζονται σε αυτόν τον τομέα μπορεί να βρίσκονται πάντα στην πρώτη γραμμή των εξελίξεων, εντούτοις παίρνουν εντολές από κάθε κατεύθυνση.

 Σύμφωνα με τον Legge, εργάζονται με ασταθές πρόγραμμα και ακανόνιστο ωράριο, ενώ η συνολική προσφορά τους σε μια επιχείρηση, τι και αν δουλεύουν προς τη διευκόλυνση της ζωής όλων των άλλων, συνήθως δεν εκτιμάται, γεγονός που ευθύνεται σημαντικά για την εμφάνιση κατάθλιψης.

Καλλιτέχνες: Έχουν μια μελαγχολική φήμη μα όλη αυτή η αίσθηση εδράζεται πράγματι κάπου. Η δημιουργικότητα με την κατάθλιψη (ή και την σχιζοφρένεια) μπορούν τα συναντηθούν κι αυτό γιατί και τα δύο πηγάζουν από την υπερευαισθησία. Τα κυκλώματα του εγκεφάλου απ’ όπου προέρχεται η δημιουργικότητα είναι τα ίδια με εκείνα της ψυχικής ασθένειας, καθ’ αυτόν τον τρόπο το να είναι κανείς καλλιτέχνης-δημιουργός θα μπορούσε να αυξήσει τον κίνδυνο μιας ψυχικής ασθένειας σύμφωνα με τον καθηγητή Βίκραμ Πατέλ, διευθυντή του βρετανικού Global Mental Health.

Οι καλλιτέχνες συνήθως εμφανίζουν μεγάλα ποσοστά κυκλοθυμίας μέσα στην ημέρα, ενώ το 15%  αυτών εμφάνισε κατάθλιψη τουλάχιστον μια φορά για το 2014. «Η κατάθλιψη δεν είναι ασυνήθιστη για τους καλλιτέχνες. Η είσοδός τους μάλιστα στο lifestyle ενισχύει σημαντικά την τάση τους για απομόνωση και συνεπακόλουθα αυξάνει τις πιθανότητες να πάθουν κατάθλιψη» υπογραμμίζει ο Legge.

Οικονομικοί σύμβουλοι και λογιστές: Μπορεί να αποτελούν κερδοφόρα επαγγέλματα μα είναι τόσο στρεσογόνα που μπορεί εύκολα κανείς να αντιληφθεί πως η πίεση επιφέρει θλίψη. Τα ψυχικά ελατήρια τινάζονται και πυροδοτούν δάκρυα, άρνηση και κλείσιμο στον εαυτό τους. Οι περισσότεροι άνθρωποι δε μπορούν να διαχειριστούν τα οικονομικά τους, οπότε φαντάζεστε να είχατε εσείς την ευθύνη για χιλιάδες ή και εκατομμύρια ευρώ τα οποία ανήκουν σε άλλους;

«Απαιτείται τόση μεγάλη υπευθυνότητα στην οικονομική διαχείριση των άλλων, ενώ παράλληλα υπάρχει μεγάλη αβεβαιότητα ως προς την αγορά», τονίζει ο Legge και προσθέτει: «Βρίσκεσαι μπλεγμένος σε ενοχικό βαθμό, όταν οι πελάτες σου χάνουν χρήματα, οι οποίοι το πιθανότερο είναι ότι ξεσπούν επάνω σου και σε κατηγορούν για όλα»

Μηχανικοί συντήρησης και αποκατάστασης βλαβών: Στα αλήθεια, πως θα σας φαινόταν εάν κανείς σας φώναζε για δουλειά μόνο όταν κάτι έχει πάει στραβά; Αυτό από μόνο του αρκεί για να καταλάβει κανείς τι αντιμετωπίζουν κάθε ημέρα όσοι ασχολούνται με τυχόν βλάβες σε σπίτι ή επιχείρηση, όπως οι ηλεκτρολόγοι και οι υδραυλικοί, και γιατί τους συναντάμε στο παρόν «top ten».

Είναι μια δουλειά, όπου κανείς χρειάζεται να δουλεύει παραπάνω ώρες, αν και το πρόγραμμά του είναι ήδη βεβαρημένο, ενώ δε λείπουν τα «επείγοντα» περιστατικά και οι νυχτερινές βάρδιες. Επιπροσθέτως, τα χρήματα που λαμβάνουν είναι πολύ λίγα εν συγκρίσει με τη δύσκολη και κουραστική δουλειά που έχουν να κάνουν, η οποία κατά κύριο λόγο σχετίζεται με το να καθαρίσουν τις βρομιές του άλλου.

Δάσκαλοι και Καθηγητές: Μπορεί να ζηλεύουμε τις μακροχρόνιες άδειές τους, μα ας αναλογιστούμε την πίεση που υφίστανται και την ενέργεια που καταναλώνουν. Η υπομονή μπορεί να εξαντλήσει τα κουράγια και το χαμόγελο εύκολα να μετατραπεί σε επιθετικότητα προς τον εαυτό τους και σε πολλές κατακριτέες περιπτώσεις και προς τους μαθητές. Επίσης, η πίεση πολλές φορές προέρχεται από τους γονείς που δεν συνεργάζονται με αποτέλεσμα οι δάσκαλοι να μην μπορούν να δουλέψουν σωστά και να νιώθουν πως έχασαν τον σκοπό της επαγγελματικής τους επιλογής.

Σύμφωνα με τον Willard: «Στο επάγγελμα αυτό συναντάμε πολλές πιέσεις και μάλιστα από διαφορετικά ακροατήρια, όπως είναι τα παιδιά και οι γονείς τους. Υπάρχουν βασικά πρότυπα, εντούτοις οι απαιτήσεις είναι πολλές και ποικίλες. Αυτό δυσκολεύει αρκετά τους εκπαιδευτές να εκφραστούν ελεύθερα και πολλές φορές ξεχνούν το λόγο για τον οποίο μπήκαν σε αυτό το επάγγελμα».

Πωλητές: Και φτάσαμε στο νούμερο δέκα, όπου απαντάμε τους ανθρώπους που βρίσκονται στις πωλήσεις. Υπάρχουν αναρίθμητοι λόγοι που αιτιολογούν την τάση για κατάθλιψη όσων ανθρώπων εργάζονται ως πωλητές, όπως το γεγονός ότι δουλεύουν με το «κομμάτι» και έτσι ποτέ δεν είναι σίγουροι για το πότε και το πόσο θα πληρωθούν. Επίσης, ταξιδεύουν πολύ και αυτό σημαίνει ότι ξοδεύουν πολύ χρόνο μακριά από το σπίτι, την οικογένεια και τους φίλους τους, χάνοντας σημαντικές στιγμές από τις ζωές των αγαπημένων τους ανθρώπων. Ακόμη, εάν δουλεύουν ως ανεξάρτητοι, τα οφέλη τους είναι συνήθως πολύ περιορισμένα.

«Αυτή η αβεβαιότητα του εισοδήματος, η τεράστια πίεση για τα αποτελέσματα των πωλήσεων και οι πολλές ώρες εργασίας δημιουργούν τις κατάλληλες προϋποθέσεις να εμφανίσει κανείς υψηλά επίπεδα στρες και να υποφέρει από διάφορα καταθλιπτικά επεισόδια», καταλήγει ο Legge.

Τα παραπάνω, είναι επαγγέλματα με το μεγαλύτερο δείκτη επικινδυνότητας ως προς την εμφάνιση κατάθλιψης για το 2014.

Εάν το επάγγελμά σας αντιστοιχεί σε ένα από τα προαναφερθέντα, φροντίστε να μειώσετε τα επίπεδα στρες στη ζωή σας και βρείτε έναν τρόπο να εκτονώνεστε στον ελεύθερό σας χρόνο. Εάν θέλετε τώρα να ακολουθήσετε ένα από αυτά τα επαγγέλματα, καλό θα ήταν να σκεφτείτε όλες τις εναλλακτικές!

Οποιοδήποτε περιεχόμενο στον Παρόντα Δικτυακό Τόπο έχει καθαρά ενημερωτικό χαρακτήρα, δεν συνιστά, ούτε δύναται να ερμηνευθεί ότι συνιστά ή υποκαθιστά συμβουλή ιατρικής φύσης, για την οποία οφείλετε και σας συστήνεται να απευθύνεστε σε αρμόδιο επαγγελματία υγείας.

Πηγή: http://www.businesslife.gr

Σε παρ-ακολουθούν.