Ομοιοπαθητική και αυτογνωσία «Και συ πώς ξέρεις ότι ήμουν μια χαρά στη μήτρα;»

Κεφαλαίο 2

Η ομοιοπαθητική γνωρίζει πολύ καλά ότι χωρίς την εμβάθυνση σε αυτό που αποκαλούμε υγιή μήτρα, δεν θα ήταν δυνατόν να έχουμε την απαίτηση ή να περιμένουμε να έχουμε  μια πιο υγιή κοινωνία, διότι είναι αδύνατον, από μια αχλαδιά να περιμένουμε να μας δώσει μήλα. Εκτός και εάν την έχουμε μεταλλάξει… σε μηλοαχλαδία, άλλα τότε θα έχουμε μια κοινωνία μεταλλαγμένων μηλοαχλαδιών (ανθρωποειδών), που δεν θα έχουν καμία σχέση με αυτό που τουλάχιστον μέχρι σήμερα αποκαλούμε Άνθρωπο.

Μια εξήγηση – απάντηση  από τον Κρισναμούρτι για την αυτογνωσία, που θεωρώ ότι είναι πολύ χρήσιμη να την συμπεριλάβω σε αυτό το άρθρο. Μας λέει λοιπόν: Κουβαλάτε διάφορες περίεργες ιδέες για την αυτογνωσία: ότι για να έχετε γνώση του εαυτού σας πρέπει να κάνετε διάφορες πρακτικές, πρέπει να διαλογίζεστε, πρέπει να κάνετε ένα σωρό πράγματα. Είναι πολύ απλό, κύριε. Το πρώτο βήμα είναι και το τελευταίο στην αυτογνωσία, η αρχή είναι και το τέλος. Το πρώτο βήμα είναι εκείνο που έχει σημασία: η αυτογνωσία δεν είναι κάτι που μπορείς να το μάθεις από κάποιον άλλο· κανείς δεν μπορεί να σε διδάξει αυτογνωσία, πρέπει να την ανακαλύψεις μόνος σου· πρέπει να είναι μια ολοδική σου ανακάλυψη, κι αυτή η ανακάλυψη δεν είναι κάτι τρομερό, κάτι φανταστικό, είναι κάτι πολύ απλό, αλλά και πολύ δύσκολο.

Το να μαθαίνεις για τον εαυτό σου σημαίνει να παρατηρείς τη συμπεριφορά σου, τα λόγια σου, όσα κάνεις στις καθημερινές σου σχέσεις – αυτό είναι όλο. Αρχίστε μ’ αυτό και τότε θα δείτε πόσο εξαιρετικά δύσκολο είναι να έχετε επίγνωση, να παρατηρείτε απλώς τον τρόπο της συμπεριφοράς σας· τις λέξεις που χρησιμοποιείτε γι’ αυτούς που βρίσκονται σε κατώτερη θέση από σας, για το αφεντικό σας· να παρατηρείτε τη συμπεριφορά σας στη σχέση σας με τους ανθρώπους, με τις ιδέες και με τα πράγματα. Παρατηρήστε απλώς τις σκέψεις σας, τα κίνητρά σας, στον καθρέφτη των σχέσεων και θα δείτε ότι τη στιγμή που κοιτάζετε θέλετε να διορθώνετε και λέτε: «Αυτό είναι καλό· αυτό είναι κακό· πρέπει να κάνω τούτο και όχι εκείνο».

Όταν βλέπετε τον εαυτό σας στον καθρέφτη των σχέσεων, η προσέγγισή σας είναι επικριτική ή επιδοκιμαστική, κι έτσι διαστρέφετε αυτό που βλέπετε. Ενώ αν παρατηρείτε απλώς μέσα σ’ αυτό τον καθρέφτη τη στάση σας απέναντι στους άλλους ανθρώπους, στις ιδέες και στα πράγματα, αν κοιτάτε απλώς και μόνο το γεγονός χωρίς κριτική, χωρίς επίκριση ή αποδοχή, τότε θ’ ανακαλύψετε ότι αυτή η ίδια η αντίληψη έχει τη δική της δράση. Έτσι αρχίζει η αυτογνωσία.

Το να παρακολουθείτε τον εαυτό σας, να παρατηρείτε ό,τι κάνετε, ό,τι σκέφτεστε, να βλέπετε ποια είναι τα κίνητρα και τα ελατήριά σας, κι ωστόσο να, μην καταδικάζετε ή να μη δικαιώνετε τίποτα, είναι κάτι εξαιρετικά δύσκολο, γιατί ολόκληρη η παιδεία σας βασίζεται στην καταδίκη, στην κριτική και στην αξιολόγηση· έχετε ανατραφεί με το «Κάνε αυτό και όχι εκείνο».

Αν όμως μπορείτε να κοιτάξετε μέσα στον καθρέφτη των σχέσεων, χωρίς να δημιουργείτε αντίθετα, τότε θα ανακαλύψετε ότι δεν υπάρχει τέλος στην αυτογνωσία.

Και μην πείτε « Πρέπει να έχω επίγνωση κάθε λεπτό», γιατί αυτή είναι άλλη μια εκδήλωση της ανοησίας μας όταν θέλουμε να φτάσουμε κάπου,  όταν θέλουμε να πετύχουμε κάποια ιδιαίτερη κατάσταση. Εκείνο που έχει σημασία είναι να έχεις επίγνωση του εαυτού σου και να συνεχίζεις να έχεις επίγνωση χωρίς να συσσωρεύεις αυτά που βλέπεις, επειδή από τη στιγμή που αρχίζεις να συσσωρεύεις φτιάχνεις ένα κέντρο, και με αυτό το κέντρο κάνεις κριτική.

Η αυτογνωσία δεν είναι μια διαδικασία συσσώρευσης, είναι μια διαδικασία ανακάλυψης την κάθε στιγμή μέσα στις σχέσεις.            

Ας προσπαθήσουμε να κατανοήσουμε πως η αυτογνωσία και η ομοιοπαθητική μπορούν να μας οδηγήσουν σε αυτό που ονομάζουμε Υγεία.

Ο Χάνεμανν στο ΟΡΓΑΝΟΝ αναφέρει: «Οι αιτίες των ασθενειών μας δεν μπορούν να είναι υλικές, επειδή η ελάχιστη ετερογενής υλική ουσία, ακόμη και αν μας φαίνεται πολύ ήπια, φερόμενη ξαφνικά στα αιμοφόρα αγγεία, αποβάλλεται σαν δηλητήριο από τη ζωική δύναμη, ή, όπου αυτό δεν γίνεται, έχει σαν αποτέλεσμα το θάνατο». Παραδέχομαι ότι είναι ανετότερο στην ανθρώπινη αδυναμία, να υποθέτει στις προς θεραπεία αρρώστιες μια αισθητικά νοητή νοσογόνο ύλη(αφού άλλωστε και οι ίδιοι οι ασθενείς φαντάζονται κάτι τέτοιο).

«Αν εξαιρέσουμε όλες τις μακροχρόνιες, ανίατες βλάβες, ενοχλήσεις κι αρρώστιες, που εξαρτώνται από ένα συνεχή ανθυγιεινό τρόπο ζωής, καθώς κι εκείνες τις απειράριθμες φαρμακευτικές παθήσεις, οι οποίες προκλήθηκαν από γιατρούς της παλιάς Σχολής, εξαιτίας της ασύνετης, εξαντλητικής και καταστροφικής θεραπείας, συχνά κι ελαφρών ακόμη ασθενειών, τότε το μέγιστο τμήμα των υπόλοιπων χρόνιων παθήσεων προέρχονται από την εξέλιξη των τριών χρόνιων μιασμάτων, της εσωτερικής σύφιλης, της εσωτερικής σύκωσης, ιδιαίτερα όμως και σε πολύ μεγαλύτερη αναλογία, της εσωτερικής ψώρας.

Καθένα από τα μιάσματα αυτά δέσποζε ήδη όλου του οργανισμού και είχε ήδη εισχωρήσει σε όλα τα μέρη του, προτού εμφανιστεί το ιδιοπαθές αντιπροσωπευτικό του τοπικό σύμπτωμα, που αποτρέπει την εκδήλωση (στην ψώρα τα εξανθήματα, στη σύφιλη το συφιλιδικό έλκος ή το οίδημα του κόλπου, στη σύκωση τα κονδυλώματα).

Αν λοιπόν εξαλειφθούν από τα μιάσματα με εξωτερικά βίαια φάρμακα αυτά τα αντιπροσωπευτικά τοπικά συμπτώματα τους που αναφέρθηκαν, τα οποία καταπραΰνουν την εσωτερική γενική πάθηση, τότε πρέπει αναπόφευκτα, αργά ή γρήγορα, να αναπτυχθούν και να εκδηλωθούν οι από το Δημιουργό της φύσης προορισμένες για το καθένα χαρακτηριστικές αρρώστιες κι έτσι, επεκτείνουν όλη την ανήκουσα σ’ αυτά αθλιότητα, το απίστευτο πλήθος χρόνιων ασθενειών, οι οποίες επί αιώνες και χιλιετηρίδες βασανίζουν την ανθρωπότητα.

Απ’ αυτές καμιά δεν θα υπήρχε, αν οι γιατροί με σωφροσύνη είχαν προσπαθήσει να θεραπεύσουν ριζικά και να εξαλείψουν από τον οργανισμό τα τρία αυτά μιάσματα, μόνο με εσωτερικά ομοιοπαθητικά φάρμακα, κατάλληλα για καθεμιά απ’ αυτές, χωρίς να προσβάλλουν τα εξωτερικά συμπτώματα με τοπικά φάρμακα». (Αφορισμός) 204

Είναι ωφέλιμο να ενημερωνόμαστε και να πράττουμε, σε ότι έχει σχέση με το πώς μπορούμε να έχουμε μια πιο υγιή ζωή σε όλα μας τα επίπεδα (νοητικό, συναισθηματικό, σωματικό) και να εμβαθύνουμε σε αυτό που αποκαλούμαι υγιή μήτρα, διότι αυτό αποτελεί τη μελλοντική μας κοινωνία. Κάνεις μας δεν είναι δυνατόν να θεωρεί ότι χωρίς την πρόληψη και κατ’ επέκταση την υγεία της μελλοντικής μάνας, (εννοείται βέβαια και του πατέρα, άλλα η μεγαλύτερη ευθύνη βρίσκεται στην μάνα διότι αυτή κυοφορεί για εννέα μήνες το έμβρυο και μεγαλώνει το μωρό στην κοιλία της) θα έχουμε υγιή κοινωνία. 

Ο Γεώργιος Βυθούλκας στην Ομιλία του στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου, μεταξύ άλλων αναφέρει:  Γίνεται έρευνα πολύ μεγάλη με στόχο λανθασμένο. Αυτό είναι το τρομακτικό, θα βρούμε δηλαδή κάποιο φάρμακο το οποίο θα επιδρά επάνω στο συγκεκριμένο επίπεδο και θα πηγαίνει την αρρώστια ακόμη πιο βαθιά. ...θα έχετε ακούσει την θεωρία για τα μιάσματα δηλαδή τις δευτερογενείς επιδράσεις των αφροδίσιων, (κυρίως γονόρροια και σύφιλη), θυμάμαι από τις πρώτες ερωτήσεις που έκανα σε κάποιον που ερχόταν σε εμένα που έπασχε από προστατίτιδες, ήταν αν είχε πάθει γονόρροια. «Τον ρωτούσα μόνο εσύ κόλλησες;» «Οι άλλοι την γλύτωσαν, μόνο εγώ την πάτησα», δηλαδή οι άλλοι δυο δεν είχαν την προδιάθεση σύμφωνα με την γονιδιακή τους δομή για να πάθουν την γονόρροια... θα δείτε πόσα διλήμματα θα προκύψουνε για τα εμβόλια στις παιδιατρικές ασθένειες, το τι κομφούζιο υπάρχει και πώς αυτά μπορούν σιγά σιγά να ξεκαθαριστούν να μπουν σε κάποια τάξη.

Επίσης ο Γ. Βυθούλκας στο βιβλίο του «Η ΝΕΑ ΔΙΑΣΤΑΣΗ ΣΤΗΝ ΙΑΤΡΙΚΗ» Μας δίνει έναν από τους καλύτερους ορισμούς που έχω διαβάσει  για την υγεία. Μεταξύ άλλων αναφέρει: Υγεία είναι η ελευθερία από τον πόνο στο φυσικό σώμα, με κατάσταση την ευεξία, ελευθερία από το πάθος στο συναισθηματικό επίπεδο, που έχει ως αποτέλεσμα μία δυναμική κατάσταση γαλήνης και ηρεμίας, και ελευθερία από τον εγωισμό στο πνευματικό επίπεδο, που επιφέρει ως κατάσταση την καθαρότητα του νου και τελικά την πλήρη ένωση με την Αλήθεια.

Ένα πραγματικά υγιές άτομο θα πρέπει, λοιπόν, να συνδυάζει τις θετικές ιδιότητες της Αγάπης και της Σοφίας, όταν βρίσκεται, φυσικά, στην υψηλότερη κατάσταση υγείας.

Είναι προφανές, ότι μια τέτοια κατάσταση υγείας είναι ιδανική και κανένας δεν είναι δυνατό να την κατέχει στο σύνολο της. Αλλά ο ορισμός της υγείας δείχνει το στόχο για ένα ιδανικό πρότυπο υγείας, στο οποίο τα διάφορα θεραπευτικά συστήματα πρέπει ν' αποσκοπούν. Όσο πιο πολύ ένας ασθενής που ακολουθεί μια θεραπεία προσεγγίζει αυτή την κατάσταση, τόσο πιο υγιής γίνεται. Και όσο περισσότερο απομακρύνεται απ' αυτή, τόσο περισσότερο αρρωσταίνει.

Σε αυτό το άρθρο θα αναφέρω την ιστορία της Προγεννητικής και Περιγεννητικής Ψυχολογίας, και του Έλληνα ιατρού  Αθανασίου Καυκαλίδη ο οποίος μέσα από την έρευνα του έφτασε στο συμπέρασμα με τα αποτελέσματα που πρόεκυψαν να μας πει ότι:  «η μήτρα μπορεί να είναι άλλοτε αποδεκτική κι άλλοτε ένας χώρος απόρριψης».

Οι σχέσεις είναι ένας καθρέφτης στον οποίο βλέπουμε τον εαυτό μας όπως πραγματικά είμαστε. Και αυτό μπορεί να μας βοηθήσει να αναπτυχτούμε, διότι μέσα από τις σχέσεις μας, δημιουργείται (αν παρατηρούμε) ο πυρήνας της αυτογνωσίας μας.

Η Ιστορία της Προγεννητικής Ψυχολογίας

Το 1924 πρώτος ο Sandor Ferenzi, κοιτάζοντας το πρόσωπο κάποιον νεογέννητων, αντιλήφθηκε μια αντίσταση στη ζωή και σύμφωνα με τη δική του ερμηνεία, μια ευχή να επιστρέψουν στη γαλήνη και την ευτυχία που βίωναν, στη μήτρα της μητέρας τους. Ακόμη και στις μέρες μας, όπως περιγράφηκε στην παραπάνω περίπτωση, ανακαλύπτουμε το είδος της αντίστασης στην ανάληψη ευθύνης για τη ζωή που περιγράφει ο Ferenzi. Αν και οι θεωρίες της ευτυχισμένης μήτρας και της καλής μητέρας έχουν από τότε μέχρι σήμερα διαψευσθεί, θα πρέπει ωστόσο να αποτίσουμε φόρο τιμής στη γενναιότητα που ο Ferenzi επέδειξε εκείνα τα χρόνια.

Μετά τον Ferenzi, ο αναλυτής Gutav Hans Graber, ανασήκωσε την κουρτίνα του συνειδητού, καθώς ισχυρίστηκε ότι τα παιδιά έχουν αναμνήσεις τόσο πριν όσο και μετά τη γέννηση τους. Ο Graber ίδρυσε την Διεθνή Ερευνητική Κοινωνία για την Προγεννητική Ψυχολογία.

Ο Otto Rank έθεσε τα θεμέλια της σύνδεσης τραυματικών εμπειριών και γέννησης. Ο Sigmunt Freud δημιούργησε το θεωρητικό οικοδόμημα πάνω στο οποίο στηρίχτηκε ο Rank. Και ο Nador Fodor-τη θεωρία του Rank για τις τραυματικές εμπειρίες περιγράφοντας τα διαδοχικά στάδια της ανάπτυξης. Πάνω από ένα τέταρτο του αιώνα αργότερα, ένας γερμανός αναλυτής, ο M. Lietaert Peerbolte (1975) διατύπωσε την ύπαρξη μιας συνειδητότητας  που αναπαύεται πριν την σύλληψη. Η έρευνά του αμφισβήτησε το από πού έρχεται η συνειδητότητα και τι γνωρίζουμε για αυτό.

Στην δεκαετία του 1970, ο Jon Turner και η σύζυγός του Troya Turner - Groot υπήρξαν οι σκαπανείς στην Θεραπεία της Προγεννητικής Μνήμης.

Το 1986, στο Badgastein, στην Αυστρία, το όραμα του Prof. Fedor-Freybergh , Επίτιμο Ισόβιο Πρόεδρο της Διεθνούς Κοινότητας της Προγεννητικής και Περιγεννητικής Ψυχολογίας και Ιατρικής και Καθηγητή της Παιδοψυχιατρικής στο Πανεπιστήμιο Charles της Πράγας, οδήγησε στην αλλαγή του IS S P P του Graber και έτσι η ISPPM ( International Society of Prenatal & Perinatal Medicine ) έγινε πλέον μία Διεθνής Κοινωνία Προγεννητικής και Περιγεννητικής Ιατρικής που αγκαλιάζει όλες τους τομείς.

Μετά την δημιουργία της ISPPM στο Badgastein, o Dr. Thomas Verny στο Τορόντο του Καναδά ίδρυσε την Pre & Perinatal Psychology Association, που αργότερα μετονομάσθηκε σε Association for Pre and Perinatal Psychology and Health και έκανε το πρώτο μεγάλο βήμα να φέρει στον κόσμο δημοσίως τα ευρήματα για την παιδική ηλικία με το βιβλίο του The Secret Life of The Unborn Child .

Ο Dr David Chamberlain συνέχισε το έργο του με το βιβλίο του Babies Remember Birth , προσφέροντας τεράστια εμπειρία στην κατανόηση των παιδιών που γεννιούνται με καισαρική.

Ταυτόχρονα ο David Bodella έχει περιγράψει πώς η Προγεννητική Ψυχολογία μπορεί να ανακτήσει τη μη-λεκτική επίγνωση από τη γέννηση και πριν από αυτήν. 

 Η Προγεννητική στην Ελλάδα 

Στη νεότερη Ελλάδα το επιστημονικό, ερευνητικό έργο για την ενδομήτρια ζωή αρχίζει με τη δουλειά του Αθανασίου Καυκαλίδη (1919-1987), ο οποίος ξεκινώντας το 1960 και για 25 περίπου χρόνια και κάνοντας χρήση των ψυχοδηλωτικών LSD -25, psylocybine & ketamine hydrochloride μέσα από ψυχοθεραπευτική διαδικασία την οποία ονόμασε «Αυτοψυχογνωσία», οδηγήθηκε σε ευρήματα που συσχέτιζαν σοβαρές ψυχικές διαταραχές στην ενήλικη ζωή του ανθρώπου, με δυσάρεστες συναισθηματικές εμπειρίες κατά την ενδομήτρια ζωή.

Μέχρι το 1966 όταν παρουσίασε την εργασία του στο 4 ο Συνέδριο Ψυχιατρικής στην Μαδρίτη ήταν πεπεισμένος ότι το ενδομήτριο περιβάλλον ήταν ένας εντελώς ασφαλής χώρος για το έμβρυο.

Μέχρι το 1972 ο Α. Καυκαλίδης έβλεπε μόνο το πρότυπο: Ενδομήτρια ασφάλεια > τραύμα της γέννησης > επιθυμία επιστροφής στην ασφαλή μήτρα μέσα από την ερωτική πράξη ή οποιοδήποτε υποκατάστατό της.

Ασυνείδητα δε επέβαλε το μοντέλο αυτό και στους ασθενείς του. Μέχρι τη στιγμή που μια εικοσάχρονη κοπέλα σε μια συνεδρία με φωνή ιδιαίτερα ανήσυχη του είπε : «Νιώθω σα να είμαι στη μήτρα. Φοβάμαι πολύ.» Ο Καυκαλίδης την αντέκρουσε: «Πώς είναι δυνατόν να είσαι σε μια ασφαλή μήτρα και να φοβάσαι;»

Η απάντηση ήρθε σαν καταπέλτης: «Και συ πώς ξέρεις ότι ήμουν μια χαρά στη μήτρα;»

Η στιγμή αυτή υπήρξε σταθμός γιατί το αρχικό του μοντέλο έγινε στη συνέχεια : «Η μήτρα μπορεί να είναι αποδεκτική ή απορριπτική», το οποίο μοντέλο επίσης στη συνέχεια μετατράπηκε σε «η μήτρα μπορεί να είναι άλλοτε αποδεκτική κι άλλοτε ένας χώρος απόρριψης».

Στο βιβλίο του «Η γνώση της Μήτρας, εκδόσεις ΩΛΚΟΣ» , ο Α. Καυκαλίδης παρουσιάζει τα ευρήματά του, αποτέλεσμα της δουλειάς του σε 17 περιπτώσεις νευρωτικών ή/και ψυχωσικών φαινομένων. Στις συνεδρίες Αυτοψυχογνωσίας ο άνθρωπος βίωνε χαώδη τρόμο ή ευδαιμονία. Έτσι διέκρινε τα έμβρυα σε « Επιθυμητά » & « Ανεπιθύμητα ». Αλλά, αφού όλες οι περιπτώσεις πέρασαν από την απόρριψη από τη μήτρα στον τοκετό, τελικά όλες οι περιπτώσεις ταξινομήθηκαν κάτω από τον τίτλο « Απόρριψη ».

Ο Α. Καυκαλίδης μαζί με τον Grof και τον Lake είναι οι κύριοι εκπρόσωποι της ερευνητικής δουλειάς στο ενδομήτριο στάδιο που χρησιμοποίησαν ψυχοδηλωτικά.
Σύμφωνα με τον Grof οι συναισθηματικές και ψυχοσωματικές διαταραχές έχουν μια πολυεπίπεδη, πολυδιάστατη δομή με ρίζες στη ζωτική απειλή και αγωνία του τραύματος της γέννησης και το διαπροσωπικό πεδίο.

Είναι γνωστό πλέον ότι η στιγμή της σύλληψης κρατά ένα από τα πιο σημαντικά κλειδιά στην ικανότητα να δημιουργούμε ή να καταστρέφουμε σχέσεις στην υπόλοιπη ζωή μας.

Η κύηση είναι το πρώτο και πιο ζωτικό περιβάλλον που έχουμε ποτέ. Στην περίοδο αυτή δημιουργείται το λεγόμενο Συναισθηματικό DNA το οποίο έχει ευθύνη για την μετέπειτα συναισθηματική και κοινωνική μας ανάπτυξη.

Κάθε γεγονός που βιώνουμε στην ζωή μας έχει σχέση με αυτήν την περίοδο (π.χ. το εάν η σύλληψη υπήρξε πλήρης ή ατελής σε ψυχοπνευματικό επίπεδο). Εξετάζοντας λοιπόν το προγεννητικό αυτό διάστημα βγάζουμε συμπεράσματα για τους λόγους που πιθανόν νιώθουμε ανασφάλειες, φοβόμαστε, διαλύουμε τις σχέσεις μας ή καταλήγουμε να είμαστε πάντα θύματα.

Μαθαίνοντας και νοώντας  απαλλάσσουμε τον εαυτό μας από μη αποδοτικές συμπεριφορές  και τον ετοιμάζουμε να δεχτεί νέα δεδομένα και να δρα σωστότερα στις καταστάσεις.

Κάθε άνθρωπος που ετοιμάζεται να γίνει μητέρα η πατέρας είναι ωφέλιμο να έχει εργαστεί με τον εαυτό του (Ψυχή) προσπαθώντας να κατανοήσει όποιες εγγραφές υπάρχουν από τη μέρα της σύλληψης του. Σίγουρα τις περισσότερες φορές έχουμε άγνοια αυτής της διαδικασίας μιας και ποτέ δεν το έχουμε διδαχτεί αυτό.

Κατανοώντας το τι μας συμβαίνει και ανακαλύψουμε τα αίτια που μας κρατούν δέσμιους, σε συμπεριφορές και συναισθήματα που δεν είναι δικά μας, έχουμε την δυνατότητα να δραπετεύσουμε από τη φυλακή στην οποία βρισκόμαστε.

Είναι  πιθανό, ένας παγιδευμένος να βγει από την παγίδα του. Όμως, για να δραπετεύσει κάποιος από μια φυλακή, πρέπει πρώτα να παραδεχτεί ότι βρίσκεται στη φυλακή. Βίλχελμ Ράϊχ.

“Μια γυναίκα κουβαλάει στη γέννα του παιδιού της την εμπειρία ολόκληρης της ζωής της, φτάνοντας μέχρι πίσω, στη δική της παιδική ηλικία και, ακόμη πιο πίσω, στη δική της γέννηση. Μας ενδιαφέρει το τι ξέρει κάθε γυναίκα για τη δική της γέννηση, επειδή συχνά υπάρχει σχέση ανάμεσα στο πώς γεννήθηκε η ίδια και στο πώς θα φέρει στον κόσμο το δικό της παιδί’’.  Michel Odent, Birth Revisited.

Η ομοιοπαθητική και η προγεννητική ψυχολογία είναι μια μορφή θεραπευτικής προσέγγισης, που σκοπό έχει να μας βοηθήσει να εμβαθύνουμε στην αυτογνωσία, οδηγώντας μας έτσι στην υπευθυνότητα και να πάρουμε τον  έλεγχο της ζωής μας, στα χέρια μας.

Πολλές φορές στη ζωή μας συμβαίνουν  γεγονότα που δεν καταλαβαίνουμε ή που δεν έχουν λογική εξήγηση.

Κατά τη διάρκεια της σύλληψης το συναισθηματικό πεδίο και τον δυο γονιών μεταφέρεται στο έμβρυο, γεγονός που μας κάνει να σκεφτούμε ότι πολλές φορές το άγχος, οι τυχόν φοβίες, η σκέψη ότι ίσως είναι καλύτερα να μην το κρατήσω αυτό το έμβρυο κ.α., μεταφέρονται στο έμβρυο και κατόπιν στην διάρκεια της ζωής του πυροδοτούνται αυτές οι μνήμες και δημιουργούν ανισορροπίες με την μορφή είτε ψυχολογικών καταστάσεων όπως, φόβος, άγχος, απόρριψη, πανικός, δυσκολία στις σχέσεις, αφωνία, κρίσεις πανικού κ.α. είτε με τη μορφή σωματικών εκδηλώσεων όπως, ταχυκαρδίες, εφίδρωση, πόνοι απροσδιορίστου αιτιολογίας, πονοκέφαλοι , κ.α.

Το ίδιο ισχύει και κατά τη διάρκεια του τοκετού στο πόσο καλά είναι η εγκυμονούσα στον ψυχολογικό τομέα και όχι μόνο.

Ένα επίσης καθοριστικό σημείο είναι εάν έχει γίνει σωστή σύνδεση της μητέρας με το έμβρυο δηλαδή να έχει μείνει το έμβρυο στο στήθος της μητέρας μέχρι να σταματήσει να πάλλεται ο ομφάλιος λώρος και κατόπιν  να κόβεται, διότι αυτή η σύνδεση δεν επαναλαμβάνεται ποτέ  ξανά και είναι καθοριστικής σημασίας για την ομαλή εξέλιξη του ανθρώπου στη ζωή. Αυτή η άκρως ερωτική στιγμή χάνεται μια για πάντα και μετά παραπονιόμαστε γιατί δεν είναι εύκολη η σύνδεση μας με το σύντροφο που έχουμε επιλέξει.

Είναι περιττό να τονίσω ότι τι ίδιο ισχύει κατά το μεγάλωμα του παιδιού. Σε τι ψυχική ισορροπία βρίσκονται και οι δυο γονείς.

Δυσαρμονία στις σχέσεις, καυγάδες και φωνές, έλλειψη αγάπης και κατανόησης, ακατάλληλο περιβάλλον, κ.α. διαταράσσουν και δημιουργούν έλλειψη εμπιστοσύνης που στην ενήλικη ζωή τους θα είναι δύσκολο και θα χρειάζονται πολύ εργασία για να επανέλθουν σε μια πιο φυσιολογική ζωή.

Υπάρχουν ενδείξεις ότι εάν αφήσουμε το νεογέννητο μωρό χωρίς χάδια, χωρίς την τρυφερότητα της μάνας και κατόπιν του πατερά την στοργή και την αγάπη, το μωρό δύσκολα επιβιώνει.

Από πειράματα που έχουν γίνει σε ζώα όταν τους έδωσαν μόνο τροφή χωρίς να τα αγγίζουν και χωρίς την παρουσία της μάνας, αυτά δεν κατάφεραν να επιβιώσουν.

Γίνεται σαφές ότι οι σχέσεις ξεκινούν κατά τη σύλληψη, κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, και ολοκληρώνεται αυτή η διαδικασία στην  γέννα, και κατόπιν σαν μωρού, παιδιού, και έφηβου πλέον προς την ενήλικη ζωή του.

Αυτό σημαίνει πιο υγιείς γονείς προς όλα τα επίπεδα της ανθρώπινης ύπαρξης. Και αυτό το θεωρώ χρέος μας προς τα παιδιά όλου του κόσμου, και ιδιαίτερα προς το δικό μας εσωτερικό παιδί που ίσως να το έχουμε αφήσει για χρόνια σε τέτοια παγωνιά.

Ο Χαλίλ Γκιμπράν, στο βιβλίο του (Ό προφήτης) αναφέρει: Και μια γυναίκα που κρατούσε ένα μωρό στην αγκαλιά της είπε, Μίλησέ μας για τα Παιδιά.

Κι εκείνος είπε:

Τα παιδιά σας δεν είναι παιδιά σας.

Είναι οι γιοί και οι κόρες της λαχτάρας της Ζωής για τη ζωή.

Έρχονται στη ζωή με τη βοήθεια σας, άλλα όχι από σας, και με όλο που είναι μαζί σας, δεν ανήκουν σε σας.

Μπορείτε να τους δώσετε την αγάπη σας, όχι όμως και τις ιδέες σας, γιατί αυτά έχουν τις δικές τους ιδέες.

Μπορείτε να στεγάσετε το σώμα του, όχι όμως και την ψυχή τους, γιατί ή ψυχή τους κατοικεί στο σπίτι του αύριο, που εσείς δεν μπορείτε να επισκεφτείτε, ούτε στα όνειρά σας.

Μπορείτε να προσπαθήσετε να τους μοιάσετε, άλλα μη γυρεύετε να κάνετε αυτά να σας μοιάσουν.

Γιατί ή ζωή δεν πηγαίνει προς τα πίσω και δεν σταματά στο χθες.

Ο τοξότης βλέπει το σημάδι πάνω στο μονοπάτι του άπειρου, και σας λυγίζει με τη δύναμή του ώστε τα βέλη του να τιναχτούν γοργά και μακριά.

Το λύγισμα σας στο χέρι του τοξότη ας είναι για σας χαρά· Γιατί όπως αυτός αγαπά τα βέλη που πετούν, έτσι αγαπά και τα τόξα που είναι σταθερά.

Κι ένας ρήτορας είπε, Μίλησε μας για την Ελευθερία.

Κι εκείνος αποκρίθηκε:

Στις πύλες της πόλης και δίπλα στο τζάκι σας σας είδα να ταπεινώνεστε και να λατρεύετε την ελευθερία σας, ωσάν τους σκλάβους που ταπεινώνονται μπροστά στον τύραννο και τον υμνούν παρ’ όλο που αυτός τους σκοτώνει.

Αχ, μέσα στο άλσος του ναού και στη σκιά του κάστρου έχω δει τους πιο ελεύθερους από σας να φορούν την ελευθερία τους σα χαλινό και χειροπέδη.

Και μέσα μου μάτωσε ή καρδιά μου· γιατί μπορείτε να είστε ελεύθεροι μόνο όταν η επιθυμία για την αναζήτηση της ελευθερίας γίνεται βαρύ φορτίο για σας, και όταν πάψετε να μιλάτε για την ελευθερία σα σκοπό και σαν εκπλήρωση.

Θα είστε αληθινά ελεύθεροι όταν οι μέρες σας δε θα είναι χωρίς φροντίδα ούτε οι νύχτες σας χωρίς ανάγκη και θλίψη, αλλά μόνο όταν αυτά τα πράγματα περιζώνουν τη ζωή σας, κι ωστόσο εσείς υψώνεστε πάνω απ’ αυτά γυμνοί και αδέσμευτοι.

Αλλά πως θα υψωθείτε πάνω από τις μέρες και τις νύχτες σας, εκτός αν σπάσετε τις αλυσίδες σας που εσείς στη χαραυγή της νόησής σας δέσατε γύρω από τη μεσημεριάτικη ώρα σας;

Στην πραγματικότητα, αυτό που ονομάζετε ελευθερία είναι ή πιο δυνατή αλυσίδα σας, μ’ όλο που οι κρίκοι της λαμποκοπούν στον ήλιο και θαμπώνουν τα μάτια σας.

Και τι άλλο είναι εκτός από κομμάτια του ίδιου του εαυτού σας αυτό που θα θέλατε να πετάξετε για να ελευθερωθείτε;

Αν θέλετε να καταργήσετε έναν άδικο νόμο, ο νόμος αυτός γράφτηκε με το δικό σας χέρι, πάνω στο δικό σας μέτωπο.

Δεν μπορείτε να τον σβήσετε καίγοντας τα βιβλία των νόμων σας, ούτε ξεπλένοντας τα μέτωπα των δικαστών σας, ακόμα κι αν χύσετε όλη τη θάλασσα επάνω τους.

Και αν θέλετε να εκθρονίσετε ένα Δεσπότη, φροντίστε πρώτα να καταστρέψετε το θρόνο του που είναι στημένος μέσα σας.

Γιατί πως μπορεί ένας τύραννος να κυβερνήσει τους ελεύθερους και τους περήφανους, αν δεν υπάρχει κάποια τυραννία μέσα στην ελευθερία τους και μια ντροπή μέσα στην περηφάνια τους; Κι αν θέλετε να ελευθερωθείτε από μια φροντίδα και μια έγνοια, αυτή την έγνοια εσείς τη διαλέξατε πιο πολύ από όσο σας την επέβαλαν.

Κι αν θέλετε να διώξετε κάποιο φόβο, ή έδρα αυτού του φόβου βρίσκεται στην καρδιά σας κι όχι στο χέρι εκείνου που φοβάστε.

Αλήθεια, όλα τα πράγματα κινούνται μέσα στο είναι σας πάντοτε μισοαγκαλιασμένα, εκείνο που επιθυμείτε μ’ εκείνο που φοβάστε, εκείνο που μισείτε μ’ εκείνο που αγαπάτε, εκείνο που αναζητάτε μ’ εκείνο που αποφεύγετε.

Αυτά τα πράγματα κινούνται μέσα σας σα φώτα και σκιές, σα ζευγάρια αχώριστα. Κι όταν ή σκιά αδυνατίζει και χάνεται, το φώς που παραμένει γίνεται σκιά σε  κάποιο άλλο φώς.

Κι έτσι ή ελευθερία σας, όταν χάνει τα δεσμά της, γίνεται ή ίδια ό δεσμός μιας πιο μεγάλης ελευθερίας.

Κι ο Σαρκίς, αυτός που πάντα δυσπιστούσε, μίλησε κι είπε: «και τι έχεις να πεις για την ασχήμια Δάσκαλε; Ποτέ δε μιλάς για την ασχήμια».

Φίλε μου, ποιος άνθρωπος θα σ’ ονομάσει αφιλόξενο, αν περάσει από το σπίτι σου κι ωστόσο δε σου χτυπήσει την πόρτα; Και ποιος θα σε πει κουφό ή απρόσεχτο αν σου μιλήσει σε μια παράξενη γλώσσα που δεν την καταλαβαίνεις;

Δεν είναι τάχα αυτό που ποτέ δεν πασχίσατε να φτάσετε, που στην καρδιά του ποτέ δεν ποθήσατε να μπείτε, δεν είναι αυτό που ονομάζετε ασχήμια;

Αν ή ασχήμια είναι κάτι αληθινό, είναι μονάχα τα λέπια που σκεπάζουν τα μάτια μας, και το κερί που σφραγίζει τα’ αφτιά μας.

Μην ονομάζεις τίποτα άσχημο, φίλε μου, εξόν από το φόβο της ψυχής μπροστά στις αναμνήσεις της. 

Συνεχίζεται…

Οποιοδήποτε περιεχόμενο στον Παρόντα Δικτυακό Τόπο έχει καθαρά ενημερωτικό χαρακτήρα, δεν συνιστά, ούτε δύναται να ερμηνευθεί ότι συνιστά ή υποκαθιστά συμβουλή ιατρικής φύσης, για την οποία οφείλετε και σας συστήνεται να απευθύνεστε σε αρμόδιο επαγγελματία υγείας.

Το άρθρο αυτό έχει αναρτηθεί και στο lifehub.gr ετικέτες, άρθρα ομοιοπαθητικής .

Βιβλιογραφία:

ΕΓΩ χωρίς ΕΓΩ, ΚΡΙΣΝΑΜΟΥΡΤΙ  Εκδόσεις: Καστανιώτη

ΟΡΓΑΝΟΝ ,ΣΑΜΟΥΗΛ ΧΑΝΕΜΑΝΝ  Εκδόσεις: ΠΥΡΙΝΟΣ ΚΟΣΜΟΣ

Η γνώση της Μήτρας ,Αθανάσιος Καυκαλίδης  Εκδόσεις: ΩΛΚΟΣ

Ο προφήτης ,Χλίλ Γκιμπράν Εκδόσεις: Μπουκουμάνη

Η ΝΕΑ ΔΙΑΣΤΑΣΗ ΣΤΗΝ ΙΑΤΡΙΚΗ Γεώργιος  Βυθούλκας, Εκδόσεις ΑΔΑΜ

Το Ημερολόγιο μιας μαμάς από τη Ναταλία Δραγούμη

Επίσκεψη με τα παιδιά στον ομοιοπαθητικό

Σήμερα αγαπητό ημερολόγιο είχαμε την ετήσια μας επίσκεψη στον ομοιοπαθητικό μας. Από τις λίγες φορές που η Κ και ο Φ ετοιμάζονται με χαρά να πάνε στο γιατρό, κι αυτό γιατί η συνεδρία έχει ως εξής: Ο γιατρός στον καθένα με τη σειρά του, τους κάνει διάφορες ερωτήσεις για τον εαυτό τους, καταγράφοντας έτσι το ιστορικό που χρειάζεται ώστε να βρει το φάρμακο που ταιριάζει σε κάθε περίπτωση. 

Οι ερωτήσεις είναι αρκετά προσωπικές και αφορούν τις γεύσεις που τους αρέσουν, τις φοβίες τους, τις αγωνίες τους, το αν και πότε ιδρώνουν, αν κοκκινίζουν, αν κοιμούνται μπρούμυτα ή ανάσκελα, αν τα χεράκια τους είναι κρύα, αν είναι ανασφαλείς και άλλα. Τα παιδιά απαντούν πολύ ειλικρινά και συγκεντρωμένα, παίρνοντας πολύ σοβαρά τη διαδικασία. 

Τους αρέσει που κάποιος τους ζητάει για μια ώρα μια τόσο σημαντική συνεργασία. Αυτή τη διαδικασία την κάνω κι εγώ, για μένα, κάποια άλλη ώρα και οι ερωτήσεις αυτές, ενώ κάποιες έχουν και ψυχολογικό χαρακτήρα, δεν έχουν καμία σχέση με ψυχανάλυση την οποία έχω κάνει παλαιότερα για οκτώ χρόνια. Όμως, η ομοιοπαθητική μπορεί να βοηθήσει και σε διαταραχές που έχουν ψυχολογικά αίτια όπως αϋπνίες, άγχος, φοβίες κτλ.

Εγώ είμαι τύπος που γενικά «αγαπάει» τους γιατρούς και δεν τους φοβάται. Ενημερώνομαι συνεχώς, προσέχω τη διατροφή μου, γυμνάζομαι, νοιάζομαι για τα χημικά που μας περιτριγυρίζουν αλλά δεν είμαι φανατικά εναλλακτική. Κάνω κάθε χρόνο τις εξετάσεις μου με την τεχνολογία της συμβατικής ιατρικής, επισκέπτομαι τους γιατρούς που χρειάζεται κάθε φορά και γενικά έχω τα μάτια και τα αυτιά μου ανοιχτά. Δεν απορρίπτω κάτι μόνο και μόνο επειδή είναι χημικό. Όλοι ξέρουμε ότι και η χημεία είναι απαραίτητη και σώζει ζωές. Έχω όμως επιλέξει να μην την χρησιμοποιώ, αν δεν μου είναι άκρως απαραίτητη. Σε αυτό, λοιπόν, με βοηθά η κλασσική ομοιοπαθητική ιατρική.

Η γνωριμία μου με αυτή ήταν πριν από 12 χρόνια, όταν δηλαδή μπήκα στον κόσμο των παιδιών. Παλαιότερα, είκοσι χρόνια πριν, είχα κάτι φίλους συναδέλφους που δεν έπιναν καφέ γιατί έκαναν «ομοιοπαθητική». Έχοντας άγνοια τότε, τους ρώτησα τι έχουν και κάνουν ομοιοπαθητική και μου απάντησαν «τίποτα συγκεκριμένο». Δεν μου έδωσαν το περιθώριο περαιτέρω ερωτήσεων, αλλά αργότερα το κατάλαβα: 

Η ομοιοπαθητική είναι επιλογή και στάση ζωής. Δεν την εφαρμόζεις μόνο όταν έχεις κάποιο σύμπτωμα, αλλά και για να δυναμώσεις γενικά το ανοσοποιητικό σου σύστημα και να έχεις γερό οργανισμό.

Πριν 12 χρόνια, λοιπόν, επειδή το νεογέννητο μωρό μου είχε έκζεμα, μού συνέστησε ο συμβατικός μου παιδίατρος να δοκιμάσω την ομοιοπαθητική. Πέρα από το ότι έκανε πολύ καλό στο έκζεμα του μωρού, είναι ένας τύπος ιατρικής τον οποίο εφαρμόσαμε οικογενειακώς με έμφαση στα παιδιά και λειτουργεί ως εξής: Αφού λοιπόν ο γιατρός πάρει το ιστορικό σου για περίπου μία ώρα, σου χορηγεί τα ανάλογα «χάπια», τα οποία αγοράζεις από το φαρμακείο σε σχετικά χαμηλές τιμές.

Τα χάπια αυτά δεν είναι χημικά και φτιάχνονται από φυτά ή ορυκτά. Είναι κάψουλες που ανοίγουν και μέσα περιέχουν κάτι σαν άσπρη σκόνη λίγο γλυκιά, την οποία πασπαλίζουμε στη γλώσσα του μωρού. 

Όταν τα παιδιά μεγαλώσουν, πιπιλάνε την κάψουλα. Το όλο θέμα είναι να βρει ο γιατρός το χάπι που σου ταιριάζει και φυσικά να μην πίνεις καφέ και μέντα γιατί λειτουργούν ως αντίδοτο στα ομοιοπαθητικά χάπια κι έτσι ακυρώνεται η αποτελεσματικότητά τους. Τα χαπάκια τα παίρνεις με άδειο στομάχι -είναι σημαντικό αυτό- για όσο διάστημα σου πει ο γιατρός. Παρακολουθείς μόνος σου τα συμπτώματα και κατόπιν έχεις μια τηλεφωνική συνεργασία με το γιατρό. Σιγά-σιγά μπαίνεις στο νόημα και δεν χρειάζεται να τον παίρνεις συνεχώς τηλέφωνο.

Η επίσκεψη στο ιατρείο για τα παιδιά μου -εκτός απροόπτου- είναι περίπου μια φορά το χρόνο. Έχω δει θεαματικά αποτελέσματα στις ιώσεις. Τα παιδιά μου είναι άνω των 10 ετών και έχουν πάρει αντιβίωση μόνο μια φορά στη ζωή τους για σταφυλόκοκκο. Κατά τη διάρκεια της χρονιάς αρρωσταίνουν πολύ σπάνια από ιώσεις και αν αρρωστήσουν το περνάνε πολύ ελαφριά. Έχουν χάσει ελάχιστες μέρες σχολείου γιατί η ομοιοπαθητική έχει δυναμώσει και θωρακίσει το αμυντικό τους σύστημα. 

Έχω δει να θεραπεύεται ουρολοίμωξη, ωτίτιδα, λαρυγγίτιδα, γαστρίτιδα, δερματικά, αϋπνίες και πολλά άλλα. Η κόρη του άντρα μου η Ε είναι 17 χρονών και δεν έχει πάρει ποτέ αντιβίωση. 

Με τον ομοιοπαθητικό μου συζητάω και ό,τι με απασχολεί σε σχέση με τον ψυχισμό των παιδιών μου όπως φοβίες πριν κοιμηθούν, τικ, εκνευρισμούς κτλ. Έχω φυσικά και το συμβατικό μου γιατρό και καταφέρνω και τα συνδυάζω. Η αντιβίωση υπάρχει στο ντουλάπι μου και σε περίπτωση ανάγκης, αν δεν τα καταφέρω με την ομοιοπαθητική, φυσικά θα τη χορηγήσω στο παιδί μου.

Δεν παροτρύνω κανέναν να ακολουθήσει αυτή τη μέθοδο γιατί για τα ζητήματα υγείας ο καθένας πρέπει να τα ψάχνει όλα. Απλώς επειδή εμένα μου έχει ταιριάξει ως μέθοδος και φιλοσοφία, δηλαδή βλέπω καθημερινά αποτελέσματα, ένιωσα την ανάγκη να καταγράψω την προσωπική μου εμπειρία.

Ναταλία Δραγούμη, ομοιοπαθητική, Υγεία και Παιδί

Επεξεργασία άρθρου: Μαρία Ιωαννάτου 

Πηγή: http://www.infokids.gr/2015/03/episkepsi-me-ta-paidia-ston-omoiopathit

Ψυχοφάρμακα και ΜΜΕ

Ψυχοφάρμακα και ΜΜΕ – Ένας γάμος στη Γουόλ Στριτ

Είναι απίστευτα μεγάλος ο αριθμός των ανθρώπινων ζώων που παίρνουν ψυχοτροπικά ψυχοφάρμακα σε καθημερινή βάση, κατά τ’ άλλα το κάπνισμα κάνει κακό, φωνάζουν για τα εμβόλια και κυνηγάνε τα ναρκωτικά !!!

Στα μέσα της δεκαετίας του 70, ο Henry Gadsden, διευθυντής της Merck, μιας από τις μεγαλύτερες φαρμακευτικές εταιρείες του κόσμου, είπε στο περιοδικό Fortune ότι ήθελε η εταιρεία του να είναι σαν την εταιρεία Wrigley, που παράγει τσίχλες και να «πουλάει σε όλους», ακόμη και σε υγιή άτομα. Να ένα μόνο παράδειγμα της σχέσεις μεταξύ ΜΜΕ και φαρμακευτικών εταιρειών.

Μέχρι πρόσφατα, ήταν σπάνιο να δει κανείς διαφήμιση ψυχοφαρμάκου στην τηλεόραση, διότι, από το νόμο, οι φαρμακευτικές εταιρείες έπρεπε να αναφέρουν όλες τις παρενέργειες και η λίστα ήταν πάρα πολύ μεγάλη για ένα διαφημιστικό σποτ 30 ή 60 δευτερολέπτων. Αλλά το 1997, εκπρόσωποι των συμφερόντων φαρμακευτικής εταιρείας πίεσαν το Κογκρέσο των ΗΠΑ να μετριάσει αυτόν τον περιορισμό και να τους επιτρέψει να αναφέρουν μόνο μερικές από τις παρενέργειες.

Με αυτή την απλή αλλαγή κατέστη ξαφνικά δυνατή η διαφήμιση ψυχοτρόπων φαρμάκων στην αμερικάνικη τηλεόραση. Και αυτό άνοιξε τις πύλες για ένα χείμαρρο διαφημίσεων που εκτοξεύτηκαν από τα 595 εκατ. δολάρια το 1996 στα 4,7 δις δολάρια σήμερα – μια αύξηση περίπου 700%.

Στις ΗΠΑ, η διαφήμιση φαρμάκων στην τηλεόραση αποτελεί το 55% του προϋπολογισμού της διαφήμισης της φαρμακοβιομηχανίας προς τον καταναλωτή. Δεν προκαλεί έκπληξη λοιπόν το γεγονός ότι οι όμιλοι των ΜΜΕ απεχθάνονται να δαγκώνουν το χέρι που τους ταΐζει.

Έτσι οι ψυχίατροι και οι φαρμακευτικές εταιρείες μπόρεσαν να χρησιμοποιήσουν κάθε δίοδο επικοινωνίας που μπορούν να επηρεάσουν, για να δώσουν το εξής απάνθρωπο μήνυμα: «Είσαι άρρωστος, έχουμε τη λύση, συμβουλέψου το γιατρό σου».

Μήπως το πράγμα τράβηξε πολύ μακριά; Εξαρτώνται άραγε τα ΜΜΕ τόσο πολύ από τα χρήματα της διαφήμισης των φαρμακευτικών εταιρειών ώστε να προωθούν τους στόχους των διαφημιστικών εκστρατειών των ψυχιατρικών φαρμάκων; Με άλλα λόγια, έγινε πραγματικότητα το όνειρο του Gadsden; Είναι μήπως το μάρκετινγκ τώρα αυτό που κινεί τον μηχανισμό μιας από τις πλέον κερδοφόρες βιομηχανίες στη Γη;

Αντιλαμβάνεσαι ότι οι ερωτήσεις είναι ρητορικές η απάντηση είναι προφανής κι ολοφάνερη.

Η καταστροφολαγνεία των Μέσων Μαζικής Επικοινωνίας

Η τηλεόραση επηρεάζει 100% αυτούς που την παρακολουθούν και με βάση αυτά που τους λένε- εμφυτεύουν, πάνε στις κάλπες και ψηφίζουν, στο φαρμακείο ή στο σουπερ μάρκετ και ψωνίζουν. Με δυο λόγια σε καθοδηγούν και σε πατρονάρουν από το χαζοκούτι, τι θα φας, τι θα πιστέψεις, τι θα ψηφίσεις. Μην μας γράφεις μετά αυτά τα μιμίδια- σχόλια και τις εμφυτεύσεις σου, από τις τηλεπερσόνες σαν γνώμες κι απόψεις. Απλά μιμίδια είναι κι εσύ απλά μιμιδίζεις, δεν έχεις γνώμη, απλώς κουτσομπολεύεις, για ΑΠΟΨΗ δε ούτε λόγος, δεν ξέρεις καν τι είναι.

Τα ΜΜΕ χρησιμοποιούνται κυρίως –έτσι τουλάχιστον λένε- για την ενημέρωση και την διασκέδαση του κοινού. Όμως πρέπει να υπάρχουν ποιοτικά κριτήρια και στις δυο παραπάνω δραστηριότητες υπό την έννοια της προστασίας της νοημοσύνης, της ψυχοσωματικής υγείας των ανθρώπων και του Δικαίου. Η δε ποιότητα της διασκέδασης να είναι ποιοτικά ανώτερη σε ανθρώπινο πολιτισμό, σε σύγκριση με την ζωώδη συμπεριφορά και τα ζωώδη ένστικτα.

Καταστροφολαγνεία και ΜΜΕ

Στην ενημέρωση από τα ΜΜΕ στην πλειονότητα, γίνεται Πόλεμος Καταστροφής Νοημοσύνης (ΠΚΝ) με το να μην παρουσιάζονται τα σημαντικά και ουσιώδη γεγονότα, υπό την έννοια των θετικών και ανθρωπιστικών επιστημών, αλλά με το να παρουσιάζονται σε μακρύτατο χρονικό διάστημα ασήμαντες λεπτομέρειες, με πολλάκις κρυμμένη την ουσία των γεγονότων, με συνέπεια το κοινό να παρακολουθεί την «ενημέρωση» επί μεγάλο χρονικό διάστημα χωρίς να καταλαβαίνει τι πραγματικά έχει συμβεί, αλλά να υφίσταται μόνο συναισθηματική επιρροή υπό την μορφή θεατρινισμών, με αποτέλεσμα να αδρανοποιείται η κριτική σκέψη και η νοημοσύνη του τηλεθεατή, ακροατή και αναγνώστη.

Η γενική ιδέα στις μεθόδους Πόλεμος Καταστροφής Νοημοσύνης (ΠΚΝ) είναι να δημιουργήσουν εμπόδια ή να μειώσουν την αποδοτικότητα της (ή των) διαδικασίας(ων) λύσεως προβλήματος(ων) στον Άνθρωπο ή/και στον Ανθρώπινο οργανισμό.

Οι ειδήσεις των ΜΜΕ αναφέρονται σχεδόν πάντα (στατιστικά) σε τρομακτικά και δραματικά γεγονότα, με σχεδόν πλήρη έλλειψη ανακοινώσεως ευχάριστων γεγονότων ή ανακοινώσεων επιστημονικής προόδου (εκτός της ιατρικής), με συνέπεια η αντίληψη της πραγματικότητας του κοινού σημαντικά να παραμορφώνεται σχετικά με την πραγματική εικόνα της κοινωνίας, με αποτέλεσμα να δημιουργείται αδιαφορία και τεράστια ανοχή για μεγάλα κακουργήματα και εχθρότητα προς τον άγνωστο άνθρωπο με συνέπεια να συμβάλει στην κοινωνική απομόνωση του ανθρώπου και σε κοινωνικά προβλήματα που υποβαθμίζουν σημαντικά την αποδοτικότητα της χρήσεως της νοημοσύνης.

Η απόδοση της ανώτερης νοημοσύνης σημαντικά αυξάνει όταν το κοινωνικό της περιβάλλον είναι δημιουργικό με την έννοια της δημιουργικής οικογένειας, της Δικαιοσύνης και της δημιουργικής ηθικής.

Μια άλλη μέθοδος ΠΚΝ που χρησιμοποιείται από τα ΜΜΕ είναι οι παραγωγές και οι διαφημίσεις σε μεγάλη συχνότητα να παρουσιάζουν αστρολόγους, μάγους και άλλους «τσαρλατάνους-απατεώνες» που αποβλακώνουν το κοινό, εκμεταλλευόμενοι ζωτικά συναισθηματικά προβλήματα κυρίως των γυναικών, αλλά δυστυχώς παρόμοιες ηλιθιότητες έχουν επιχειρηθεί να αποβλακώσουν μέχρι πιλότους αεροπλάνων (π.χ με την μέθοδο των βιορυθμών), δημιουργώντας έτσι καταστρεπτικά προβλήματα λόγω των προλήψεων, με το να τους προκαλείται έτσι κακοτυχία, επειδή ψάχνουν να την βρουν, με το να συσχετίζουν ΑΣΧΕΤΑ γεγονότα με αυτά που αναμένουν από τις προλήψεις τους.

Μια άλλη συνέπεια της τρομοκρατίας που προωθούν τα ΜΜΕ είναι ότι τρομοκρατούν τον πολίτη και έτσι τον κάνουν πιο επιρρεπή στον έλεγχο που τα ΜΜΕ επιβάλουν στατιστικά στην σκέψη (π.χ τι θέματα θα συζητά και για τι θέματα θα ενδιαφέρεται το κοινό, τι θα τρώει, τις φάρμακα θα παίρνει, κ.τ.λ) και στην συμπεριφορά του κοινού (άμεσες ή/και έμμεσες επιρροές από φίλους, διαφημίσεις και σαπουνόπερες (classicalconditioning-IvanPavlov) για το τι να πράξουν και το τι αμείψουν (operantconditioning-Skinner), με αποτέλεσμα το κοινό, στατιστικά, να συμπεριφέρεται σαν «ρομποτάκι» «τηλεκατευθυνόμενο» από τα ΜΜΕ.

Οι επιδράσεις των ΜΜΕ στην λειτουργία της αντίληψης του κοινού  είναι καταστρεπτική για την νοημοσύνη του ανθρώπου, διότι μπορεί να οδηγήσει και οδηγεί, σε λανθασμένες ερμηνείες γεγονότων και συνεπώς σε λάθος ορισμό προβλήματος, με αποτέλεσμα να δοθούν λάθος ή παραπλανητικές «λύσεις» στην «πραγματικότητα» που αντιλαμβάνεται ο άνθρωπος, και βάση αυτής (της υποκειμενικής πραγματικότητας) να παίρνει αποφάσεις, όπως βολεύει τον προπαγανδιστή, όλα τα παραπάνω είναι μία μέθοδος Πόλεμος Καταστροφής Νοημοσύνης (ΠΚΝ).

Συνδιαστικά δε με τα ψυχοφάρμακα που προπαγανδίζουν η νοημοσύνη του ανθρώπου – τηλεθεατή, είναι είδος προς εξαφάνιση.

Παρακολούθησε το βίντεο και … ξέρεις τι να κάνεις και τι να μην κάνεις !

https://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=_I_MIUJwfQI#t=0

 «Βλέπω, άρα εγκρίνω» και η οικοδόμηση μιας νέας πραγματικότητας»

Οι τελευταίες δεκαετίες και η έξαρση της χρήσης των ηλεκτρονικών μέσων μαζικής ενημέρωσης φέρνει διαυγέστερα στην επιφάνεια γνωσιολογικά και ηθικά προβλήματα, τα οποία μέχρι πρότινος, μολονότι υπήρχαν, δεν γίνονταν αμέσως καταληπτά από την απλή παρατήρηση ενός σκεπτόμενου ανθρώπου.

Τα ηλεκτρονικά μέσα ενημέρωσης δρουν ως παράγοντες εμφατικοί κάποιων εγγενών προβλημάτων της ανθρώπινης κοινωνίας, αλλά και της ατομικής ιδιαιτερότητας του κάθε πολίτη. Αυτή η θεώρηση από μόνη της ως ένα σημείο μπορεί να εκληφθεί από ορισμένους ως «απενοχοποιητική» για τα σύγχρονα ΜΜΕ, καθώς αυτά από μόνα τους δεν αποτελούν τη ρίζα των σημαντικότερων προβλημάτων μας.

Ωστόσο, επειδή ακριβώς δρουν ως παράγοντες που δίνουν έμφαση στο κακό, κάνοντάς το χειρότερο, αλλά και στο καλό, κάνοντάς το καλύτερο, μας φέρνουν ξεκάθαρα ενώπιον των ευθυνών μας. Τώρα πλέον δεν έχουμε την πολυτέλεια να αγνοήσουμε προβλήματα που μέχρι σήμερα δεν θα μπορούσαν να μας αγγίξουν.

Τώρα πλέον ο ηλεκτρονικός τρόπος επικοινωνίας απλώνεται σε πολλαπλούς τομείς της ζωής, σε ψυχαγωγία, καθημερινή πρακτική και εργασία, οδηγώντας μας σε προβληματισμό πάνω σε ζητήματα που μέχρι σήμερα δεν μας απασχολούσαν (Ariss et al, 2002). Πέρα από αυτό όμως, μήπως και η αλλαγή των διαστάσεων της αξιολογικής και περιγραφικής πραγματικότητας, αποτελεί στη βάση της ένα σημαντικό πρόβλημα;

Η τόσο κραυγαλέα διάδοση των ηλεκτρονικών ΜΜΕ λειτουργεί ως καταλύτης που μπορεί εύκολα να άρει την απροθυμία συλλογισμού πάνω σε ένα ευρέως προβαλλόμενο πρόβλημα ή φαινόμενο. Το γεγονός αυτό πολλές φορές τυγχάνει εκμετάλλευσης από το ίδιο το μέσο με ιδιοτελείς σκοπούς, πράγμα σύνηθες στις ανταγωνιστικές εμπορικές επιχειρήσεις μιας δυτικής κεφαλαιοκρατικής κοινωνίας.

Ενώ δηλαδή η λέξη «ενημέρωση» εξορισμού πηγάζει από την εμπειρική πραγματικότητα και την περιγραφική της ανάλυση, τώρα μεταλλάσσεται σε κάτι άλλο, ξένο από την ουσία της, την καλλιέργεια νέων τάσεων και συνηθειών, την αλλαγή του τρόπου αντίληψης για τα πράγματα, την ολοκληρωτική οικοδόμηση ενός νέου κόσμου, μιας νέας πραγματικότητας (Bourdieu, 2001).

Επειδή μάλιστα η εμπορική φύση των μεγαλύτερων ηλεκτρονικών μέσων ενημέρωσης είναι δεδομένη, ο ανταγωνισμός οδηγεί σε μια στενή παρακολούθηση του ενός ηλεκτρονικού μέσου στο άλλο, πράγμα που οδηγεί στην υιοθέτηση μιας γραπτής ή άγραφης νόρμας που καθορίζει κοινές στρατηγικές και ομογενοποιήσεις που αφορούν τη λειτουργία και τη δράση τους, παγιώνοντας νοοτροπίες.

Αν κάποια μικρά αγόρια αφεθούν να παρακολουθήσουν συστηματικά τηλεοπτικές παραγωγές οι οποίες προβάλλουν έντονα το στοιχείο της βίας εναντίον των γυναικών σε καθημερινή πρακτική, έχει αποδειχθεί πειραματικά εδώ και κάποιες δεκαετίες (Malamuth, et al, 1981) ότι θα αλλάξουν στάση συμπεριφοράς και θα κατευθυνθούν προς την αποδοχή των προτύπων αυτών βίας.

Αν το πείραμα αυτό ήταν ικανό να δώσει τέτοιο αποτέλεσμα πριν μερικές δεκαετίες, οπότε και τα τεχνολογικά μέσα της εποχής δεν ήταν ιδιαιτέρως εξελιγμένα, εικάζουμε ότι σήμερα, με την συμβολή της τεχνολογικής εξέλιξης στη δημιουργία μεγάλων και εντυπωσιακών τηλεοπτικών παραγωγών, θα είχαμε αποκομίσει σαφώς μεγαλύτερα και φανατικότερα ποσοστά έγκρισης της βίας κατά των γυναικών από τα νεαρά αγόρια.

Κάτι που προβάλλεται έντονα και εμφατικά από ένα ηλεκτρονικό μέσο ενημέρωσης, δεν θα αργήσει να αποκτήσει και το ανάλογο κοινό που θα αποδεχτεί και θα εναρμονιστεί με τη νέα αυτή συνήθεια της υπερβολής και των ακροτήτων.

Το νέο στερέωμα που εγκαθιδρύεται μέσα από τα ηλεκτρονικά ΜΜΕ έρχεται να νοηματοδοτήσει εκ νέου θεματικές περιοχές της ανθρώπινης σκέψης και δραστηριότητας. Αυτό συμβαίνει ακόμα και στο επίπεδο των επιστημών. Πολλές φορές παρατηρείται η προσπάθεια «εκλαΐκευσης» ενός επιστημονικού αντικειμένου, το οποίο, υπό τη νέα, απλουστευμένη του μορφή, φιλοδοξεί να καταστεί εύληπτο στον μέσο τηλεθεατή, στον μέσο ακροατή μιας εκπομπής.

Στην συγκεκριμένη περίπτωση, είναι φυσικό και επόμενο, οι «επιστήμες» της «ψυχικής υγείας» να αποκτήσουν δημοφιλία σε ένα ευρύτερο κοινό. Ενδέχεται επίσης, ο μέσος τηλεθεατής, θεωρώντας ότι κάποιο πιθανό δικό του πρόβλημα ομοιάζει προς την κατάσταση που παρακολουθεί στην τηλεόραση, να αποφανθεί ότι η λύση που προβάλλεται μέσω του ηλεκτρονικού μέσου είναι και η ενδεδειγμένη για τη δική του περίπτωση.

Ωστόσο, όπως ομολογείται στην ιατρική κοινότητα, η ρίζα των ηθικών και επιστημονικών προβλημάτων που ανακύπτουν σε τέτοιες περιπτώσεις είναι:

«Η παροχή διαγνωστικών και θεραπευτικών συμβουλών που βασίζονται σε ένα (φυσιολογικά) ελλιπές-ανακριβές ιστορικό και δημιουργούν στον τηλεθεατή-»ασθενή» μια «ψευδαίσθηση» αντιμετώπισης του προβλήματος του, καλλιεργώντας ταυτόχρονα μια στρεβλή εντύπωση αναφορικά με την ψυχοπαθολογία, την αιτιολογία της και την αντιμετώπιση της και β) η διατήρηση ή και αύξηση του φόβου που ήδη υπάρχει στο πλατύ κοινό απέναντι στον ψυχιατρικό άρρωστο και η συνέχιση της απομόνωσης του μέσα από μια διαδικασία στιγματισμού.» (Δημέλλης, 2004).

Όπως γίνεται κατανοητό, η δημοφιλία και η «εκλαΐκευση» από μόνη της δεν είναι παράγοντες που είναι σε θέση να προωθήσουν την επιστημονική διαδικασία. Τα ηλεκτρονικά μέσα ενημέρωσης φαίνεται ότι χρειάζονται να περάσουν αρκετές παραδεδομένες κλασικές έννοιες μέσα από ένα εννοιολογικό «άλεσμα», προκειμένου να δημιουργήσουν με το υλικό που θα εξαχθεί τη νέα τους πραγματικότητα.

Οι έντονες προσωπικές στιγμές που μπορεί να βιώσει ένας άνθρωπος στη λιγόχρονη πορεία του στον κόσμο της εμπειρίας νοηματοδοτούν αξιολογικά τη ζωή του, την υπαρξιακή του ελευθερία (Borody, 2003). Κατά τη διάρκεια της πλοήγησης στον εμπειρικό κόσμο, σαφώς και τα ηλεκτρονικά μέσα ενημέρωσης δεν απαγορεύονται. Ωστόσο, από την πολύ μικρή ηλικία, ο άνθρωπος πρέπει να συνειδητοποιεί ότι αυτά δεν αντιπροσωπεύουν την πραγματικότητα που ό ίδιος οφείλει να ζήσει.

Οφείλει να εκπαιδευτεί πάνω στο σκεπτικό ότι η πραγματικότητα διαμορφώνεται από τον ίδιο τον άνθρωπο και δεν του δίνεται έτοιμη από κάποια εμπορική επιχείρηση αδιαφανών συμφερόντων.

Από τότε που ο Καρτέσιος διατύπωσε κατά την έναρξη της εποχής της νεωτερικότητας ότι ο μόνος επιβεβαιωτικός παράγων της ύπαρξης είναι η σκέψη, δεν φανταζόταν ότι ακόμα και η σκέψη από μόνη της, από τη στιγμή που θα αφορούσε έναν εικονικό κόσμο, δεν θα ήταν ικανή να αποδείξει την ύπαρξή μας.

Γι αυτό και θα πρέπει όλοι να στραφούν προς τη συμπλήρωση του Καρτεσιανού ρητού: Δεν αρκεί να σκέφτομαι για να υπάρχω, αλλά και να παθαίνω, να ρίχνομαι στην περιπέτεια της δικής μου ζωής και όχι σε οποιαδήποτε άλλη που μου δίνεται ως προκατασκευασμένη, επίσης ακοή πιο σημαντικό από το να σκέφτομαι, είναι το να αμφιβάλλω.

Οποιοδήποτε περιεχόμενο στον Παρόντα Δικτυακό Τόπο έχει καθαρά ενημερωτικό χαρακτήρα, δεν συνιστά, ούτε δύναται να ερμηνευθεί ότι συνιστά ή υποκαθιστά συμβουλή ιατρικής φύσης, για την οποία οφείλετε και σας συστήνεται να απευθύνεστε σε αρμόδιο επαγγελματία υγείας.

Αναρτήθηκε από Ion Maggos 

Πηγή: http://www.terrapapers.com/?p=44478