Ομοιοπαθητική και αυτογνωσία - Άβυσσος η ψύχη του ανθρώπου λένε…

Κεφάλαιο 7

Άβυσσος η ψύχη του ανθρώπου λένε…

Άβυσσος η ψύχη του ανθρώπου λένε.  Άβυσσος η αγνωσία του ανθρώπου  λέω εγώ, για τα τόσα ψυχοφάρμακα που δίνονται και καταναλώνονται από αυτούς που κρίνουν ότι είναι κάποιοι ψυχικά άρρωστοι που εκτός από ελάχιστες περιπτώσεις και αυτές αμφισβητήσιμες, οι υπόλοιποι θα μπορούσαν να αποφύγουν όλη αυτή την ταλαιπωρία και τις παρενέργειες των φαρμάκων αυτών που δίνονται για τους ψυχικά αρρώστους όπως τους λένε.

Αλήθεια γνωρίζει κάποιος από αυτούς τι είναι η ψυχή (βλέπε στο τέλος του άρθρου) και που με τόση ευκολία βάζουν την  ταμπέλα (ψυχικά άρρωστος); Είναι όμως έτσι ή έχουν πέσει θύματα μόνο και μόνο επειδή μίλησαν σε κάποιον ο οποίος θεωρείται ότι προασπίζεται την υγεία;

Οι περισσότεροι ασθενείς δεν έχουν ποτέ προειδοποιηθεί για το ότι τα φάρμακα επιφέρουν αλλαγές στον  εγκέφαλο, (ή ακόμη χειρότερα, καταστρέφουν οριστικά ολόκληρες περιοχές του εγκεφάλου) γι’ αυτό και εμφανίζονται σχεδόν αναπόφευκτα κάποια στερητικά συμπτώματα. Το ίδιο λίγο γνώριζαν ότι αυτά τα συμπτώματα διαρκούν αρκετά και μπορούν να ερμηνευτούν ως «υποτροπή». 

Υπάρχουν ιστορίες τρόμου για το τι μπορεί να συμβεί (αν και όχι πάντα), όταν προσπαθεί ένας άνθρωπος να αφήσει τον εγκέφαλό του να επιστρέψει στη φυσιολογική του λειτουργία, αφού είχε βρεθεί για αρκετό χρονικό διάστημα υπό την επίδραση «θεραπευτικών» χημικών. Κατά κανόνα, αυτή η οδύνη ήταν δυστυχώς αναγκαία, για να γυρίσει η ψυχή, ο εαυτός και το ανθρώπινο πνεύμα – ο πυρήνας της ανθρώπινης φύσης – και πάλι πίσω.

Οι γιατροί καταπατούν συστηματικά τον όρκο του Ιπποκράτη. Ο Ιπποκράτης αναφέρει σαφώς ότι: δεν θα πρέπει να προκαλούμε βλάβη σε κανέναν. Δεν γνωρίζουν όλοι αυτοί που με τόση ευκολία συνταγογραφούν, τις παρενέργειες που προκαλούν αυτά τα ψυχοφάρμακα;  

«Δεν υπάρχει τυραννία τόσο μεγάλη, όσο αυτή που ασκείται για το καλό του θύματος». C. S. Lewis

Φυσικά, δεν ενθαρρύνω με αυτό το άρθρο να σταματήσουν να λαμβάνουν τα ψυχοφάρμακα που τους χορηγούνται, αλλά να επανεξετάσουν, ασθενείς και γιατροί αν αυτό που επιδιώκουμε είναι η νάρκωση του ασθενή και ο εφησυχασμός των οικογενειών τους ή το να μπορέσει ο κάθε ένας από αυτούς που έχει χαρακτηριστεί ψυχασθενής να απαλλαγεί από αυτά; Άλλωστε γνωρίζουμε εμείς οι ομοιοπαθητικοί και όχι μόνο, ότι οι περισσότεροι ασθενείς, αγωνίζονται να απαλλαγούν απ’ αυτά, γιατί αισθάνονται υπό την επήρειά τους να χάνει το νόημά του το υπόλοιπο της ζωής που τους απέμεινε μετά την ψυχιατρική παρέμβαση.

Αρκετοί από αυτούς σταματούν τα συνταγογραφημένα ψυχοφάρμακα, γιατί νιώθουν μέσα απ’ αυτά να χάνουν τον εαυτό τους και όχι να τον βρίσκουν.

Όλοι γνωρίζουμε ότι η καλύτερη μέθοδο είναι το να προλαβαίνουμε και όχι το να θεραπεύουμε κάτι που έχει πλέον συμβεί. Αλλά αν συνεργαστούμε όλοι μαζί υπάρχει η δυνατότητα της επαναφοράς του ασθενή χωρίς τα ψυχοφάρμακα με τις τόσες παρενέργειες και την ταλαιπωρία που υφίστανται.

Μια ανακεφαλαίωση σε αυτό που αποκαλούμε το τι σκεφτόμασταν, το τι έχουμε πράξει πριν την εκδήλωση οποιασδήποτε νόσου, μας βοηθά στο να αντιληφθούμε το γιατί έχουμε φτάσει έως εδώ και που εγώ το αποκαλώ αποτέλεσμα σύγκρουσης.

Σκεφτείτε ότι η πτώση μέχρι να γίνει η πρόσκρουση δεν παρουσιάζει κανένα πρόβλημα, όταν γίνει όμως η πρόσκρουση τότε έχουμε αποτέλεσμα. Και αυτό το αποτέλεσμα είναι αυτό που αποκαλούμε ασθένεια. Πάντα η ψυχή μας, μας,  προειδοποιεί να κάνουμε κάτι, αλλά ως συνήθως δεν την ακούμε.

Πόσοι αναγνωρίζουν ότι η νόσος είναι συχνά ο μόνος τρόπος που βρίσκει ένας άνθρωπος για να εκφράσει τη δυσφορία που του δημιουργεί η εξωτερική πίεση ή ακόμα ο μόνος τρόπος για να αποφύγει αυτή την πίεση;

Πόσοι από εμάς έχουν αντιληφθεί ότι όταν η ιατρική υπαινίσσεται ή και δηλώνει κατηγορηματικά ότι μπορεί να προσφέρει στον άνθρωπο ίαση, δηλαδή αποκατάσταση της υγείας τότε τον εξαπατά λιγότερο ή περισσότερο δόλια και είναι ανέντιμη και επικίνδυνη;

Πόσοι γνωρίζουν αυτό που λέγεται Ομοιόσταση – ισορροπία και που είναι το σύνολο των διαδικασιών οι οποίες ως σκοπό έχουν την διατήρηση των εσωτερικών συνθηκών του οργανισμού σταθερών παρά των μεταβολών των εξωτερικών συνθηκών και όταν είμαστε σε ισορροπία αδυνατούν οι οποιοδήποτε μεταβολές να μας επηρεάσουν;

Η κ. Άννα Εμμανουηλίδου από το βιβλίο (Βγαίνοντας από τα ψυχοφάρμακα) αναφέρει στον πρόλογο: Έχουμε στα χέρια μας ένα βιβλίο με ιστορίες. Ιστορίες ανθρώπων. Αυτές οι ιστορίες υπερβαίνουν σε δύναμη χιλιάδες επιστημονικά ή ψευδοεπιστημονικά κείμενα πάνω στο θέμα των ψυχοφαρμάκων, για έναν απλό λόγο: είναι ιστορίες ανθρώπων, γραμμένες απ’ αυτούς που τις έζησαν και τις έκαναν ζωές τους.

«Βγαίνοντας από τα ψυχοφάρμακα» οι άνθρωποι αυτοί βγάζουν από μια σειρά ψευδαισθησιακών κατασκευών και βολικών άλλοθι όλους εμάς: τους επαγγελματίες ψυχικής υγείας, τα μέλη των οικογενειών τους, την ευρύτερη κοινωνία. Αυτές οι κατασκευές-άλλοθι έχουν ονόματα κοινά, συνηθισμένα, που χρησιμοποιούνται δίχως περίσκεψη σε όλους τους χώρους που κάνουν πράξη την ψυχοκοινωνική φροντίδα, λιγότερο ή περισσότερο ψυχιατρικά χρωματισμένους: το ανίατο της ψυχικής νόσου, η ανάγκη ισοβιότητας της χρήσης ψυχοφαρμάκων, η πεποίθηση ότι όποιος παίρνει τα φάρμακά του «είναι καλά» και «ξαναρρωσταίνει, αν τα κόψει», η βεβαιότητα ότι τα ψυχοφάρμακα είναι μονόδρομος μετά την εμφάνιση μιας ψυχικής κρίσης.

Οι ιστορίες αυτές λένε καινούργια πράγματα και αυτό όχι από τη σκοπιά μιας ακαδημαϊκής αντιψυχιατρικής κριτικής, αλλά πιστοποιώντας με το παράδειγμά τους το εφικτό εναλλακτικών πρακτικών. Οι εμπειρίες που περιγράφονται δίνουν εύλογες και συνταρακτικές απαντήσεις σε κοινότοπα ερωτήματα που κυκλοφορούν στη συζήτηση περί «ψυχικής αρρώστιας», όπως το γιατί οι ψυχιατρικοί ασθενείς δεν θέλουν τα φάρμακά τους, γιατί αγωνίζονται με τέτοιο πάθος να απαλλαγούν απ’ αυτά, γιατί αυτοκτονούν υπό την επήρειά τους, γιατί εκφράζουν τέτοια απόγνωση στη συνάντηση με το επίσημο σύστημα ψυχικής υγείας.

Οι απαντήσεις αυτές δεν αναπαράγουν το μοντέλο της νόσου, αλλά το ανατρέπουν στη ρίζα του: οι ψυχιατρικοί ασθενείς, μας λένε οι άνθρωποι που γράφουν, τουλάχιστον αυτοί που θέλουν να κόψουν ή αρνούνται να πάρουν ψυχοφάρμακα, δεν κάνουν ότι κάνουν, δεν λένε ότι λένε γιατί είναι άρρωστοι, αλλά γιατί ακριβώς δεν είναι.

Αυτοκτονούν, για να γλιτώσουν από το βασανιστήριο μιας διαρκούς και αμέτοχης ζωής σε κατάσταση σωματικού ράκους. Απελπίζονται, και γίνονται επιθετικοί ή αποσύρονται από την επικοινωνία, γιατί το σύστημα ψυχικής υγείας και η κοινωνία, όλοι εμείς, δεν τους ακούμε και δεν τους παίρνουμε σοβαρά, όταν προσπαθούν να μας επικοινωνήσουν αυτές τις αλήθειες. Είναι έτσι κι αλλιώς ακυρωμένοι από τη στιγμή της διάγνωσης και μετά, σαν εξουδετερωμένοι μέσα από μια συμβολική κίνηση συλλογικής συνεργίας όλων ημών.

Το βιβλίο αυτό έχει μια σειρά από ιδιαιτερότητες, που το καθιστούν μοναδικό στο είδος του. Οι προσωπικές μαρτυρίες με αυτή τη συνταρακτική τους δύναμη είναι το ένα στοιχείο.

Η δεύτερη ιδιαιτερότητα είναι ότι ο εμπνευστής και επιμελητής του πρωτότυπου, ο Πέτερ Λέμαν, έθεσε τη λύδια λίθο του βιβλίου όχι στην άρνηση και την κριτική της παραδοσιακής ψυχιατρικής φαρμακοθεραπείας, αλλά στην κοινοποίηση μιας άλλης, εναλλακτικής, υπαρκτής πραγματικότητας.

Έτσι, αρνήθηκε να σπαταλήσει γι’ άλλη μια φορά ενέργεια στο να επενδύσει σε μια άρνηση και επένδυσε σε μια θέση, βάζοντας τη συζήτηση σε μια άλλη βάση: τη βάση τού τι κάνουμε τώρα, που το Άλλο είναι εφικτό και ήδη εδώ. Αν υπάρχουν τόσοι άνθρωποι, που ζουν εδώ και χρόνια υγιείς χωρίς ψυχοφάρμακα, ενώ ανήκαν στο πλήθος αυτών που είχαν προγραμματιστεί σε ισόβια χρήση, ποια είναι η θέση μας απέναντι σε όλους τους υπόλοιπους, που το διεκδικούν;

Μπορούμε να συνεχίσουμε να μιλάμε για το ανέφικτο της ίασης χωρίς τη χρόνια χρήση χημικών ουσιών;

Μπορούμε να συνεχίσουμε να απαξιώνουμε τη διεκδίκησή τους, θεωρώντας την «ευσεβή πόθο», δυστυχώς χωρίς πραγματικό αντίκρισμα; Μπορούμε να συνεχίσουμε να χρησιμοποιούμε την τραγικά ατεκμηρίωτη κοινοτυπία της «έλλειψης νοσο-ενσυναίσθησης»; Μπορούμε να συνεχίσουμε να μην τους ακούμε;

Το βιβλίο θέλει να είναι ταυτόχρονα εμπνευστής και εργαλείο, για όσους ήδη βρίσκονται κοντά στην απόφαση να δοκιμάσουν «και αλλιώς» – είτε αυτοί βρίσκονται από την πλευρά αυτών που κάνουν οι ίδιοι χρήση ψυχοφαρμάκων, είτε από την πλευρά όσων βρίσκονται με διάφορες ιδιότητες δίπλα τους ή απέναντί τους. Θέλει να συμβάλει πρακτικά στην οικοδόμηση νέων εκδοχών – κι αυτό αποτελεί άλλον έναν νεωτερισμό ανάμεσα στους άλλους. Και ως εργαλείο, θέλει να μεταφέρει σαφώς και κατανοητά πρακτικές πληροφορίες, οι οποίες σπάνια φτάνουν στο κοινό, συμβάλλοντας έτσι ενεργητικά στη άρση της άγνοιας και της παραπληροφόρησης.

Έτσι, διαβάζουμε σ’ αυτό: τον τρόπο που δρουν βιοχημικά τα ψυχοφάρμακα, ότι η απότομη διακοπή τους μπορεί να οδηγήσει σε ψυχωσικόμορφες εμπειρίες που δεν έχουν να κάνουν με την αρχική «νόσο», αλλά με τη βιοχημική εξάρτηση του ατόμου απ’ αυτά βλέπουμε πώς μπορεί να οργανωθεί στην πράξη μια σταδιακή διακοπή και μπορούμε να βρούμε συγκεκριμένα σε μια πλήρη λίστα τα φάρμακα και τα ονόματά τους στην ελληνική αγορά.

Κατά αντίστοιχο τρόπο βρίσκουμε συγκεκριμένες αναφορές με βιβλιογραφία για εναλλακτικές [προς τη χημική φαρμακοθεραπεία] μεθόδους υποστήριξης ανθρώπων στη διαδικασία διακοπής των ψυχοφαρμάκων: φυτοθεραπεία, βελονισμός, θρησκευτική πίστη, ορθομοριακή ιατρική, πολιτική στράτευση, τέχνη, ομοιοπαθητική, ομάδες αυτοβοήθειας, αθλητικές δραστηριότητες, ψυχοθεραπεία και μια σειρά ακόμα από πρακτικές που βοήθησαν τους συγγραφείς του βιβλίου να επιτύχουν το στόχο τους, αναφέρονται η μια δίπλα στην άλλη χωρίς αξιολογήσεις, χωρίς ιεραρχήσεις, χωρίς σχολιασμό, με όλο τον σεβασμό που ταιριάζει στους ανθρώπους που τις αξιοποίησαν για να αλλάξουν τη ζωή τους.

Μ’ αυτό τον τρόπο «πέφτουν στο τραπέζι ιδέες» για τον αναγνώστη, ιδέες που δεν καθοδηγούν, δεν περιορίζουν, δεν αφορίζουν, αλλά ανοίγουν την παλέτα των εκδοχών και ερεθίζουν τη σκέψη και τη δημιουργικότητά του, για την κατασκευή νέων αποτελεσματικών προσωπικών και συλλογικών πραγματικοτήτων.

Μ’ αυτό τον τρόπο ανοίγει άλλη μια ουσιαστική συζήτηση, αυτή τη φορά για τους επαγγελματίες ψυχικής υγείας, όσον αφορά στον κοινωνικό και επαγγελματικό τους ρόλο. Αντιμέτωποι με την πραγματικότητα που περιγράφει το βιβλίο, βρισκόμαστε μπροστά σε μια νέα απόφαση και μαζί μπρος σε μια νέα δυνατότητα: μπορούμε ακόμα μετά την ανάγνωση αυτών των ιστοριών, να «πείθουμε» ή να πειθαναγκάζουμε ανθρώπους να απαρνηθούν τα συναισθήματα και τις γνώσεις τους γι’ αυτό που τους συμβαίνει, προφασιζόμενοι κάποιες επιστημονικοφανείς νοητικές κατασκευές;

Θα αναλάβουμε την ευθύνη της υποστήριξης ανθρώπων που θέλουν να βγουν από την πεπατημένη οδό, υποστηρίζοντας έτσι και τον εαυτό μας σε ένα νέο όραμα προσωπικής ανάπτυξης; Τι μήνυμα έχουμε να μοιραστούμε με τις οικογένειες των ανθρώπων που επιλέγουν μια ζωή χωρίς ψυχοφάρμακα;

Ένα μήνυμα φόβου και ηττοπάθειας, ελέγχου και εκβιασμού, ή ένα μήνυμα εμπιστοσύνης στον άνθρωπο και τις δυνάμεις του;

Μ’ αυτό τον τρόπο ανοίγει άλλη μια ουσιαστική συζήτηση, αυτή τη φορά για τους επαγγελματίες ψυχικής υγείας, όσον αφορά στον κοινωνικό και επαγγελματικό τους ρόλο. Αντιμέτωποι με την πραγματικότητα που περιγράφει το βιβλίο, βρισκόμαστε μπροστά σε μια νέα απόφαση και μαζί μπρος σε μια νέα δυνατότητα: μπορούμε ακόμα μετά την ανάγνωση αυτών των ιστοριών, να «πείθουμε» ή να πειθαναγκάζουμε ανθρώπους να απαρνηθούν τα συναισθήματα και τις γνώσεις τους γι’ αυτό που τους συμβαίνει, προφασιζόμενοι κάποιες επιστημονικοφανείς νοητικές κατασκευές;

Θα αναλάβουμε την ευθύνη της υποστήριξης ανθρώπων που θέλουν να βγουν από την πεπατημένη οδό, υποστηρίζοντας έτσι και τον εαυτό μας σε ένα νέο όραμα προσωπικής ανάπτυξης; Τι μήνυμα έχουμε να μοιραστούμε με τις οικογένειες των ανθρώπων που επιλέγουν μια ζωή χωρίς ψυχοφάρμακα; Ένα μήνυμα φόβου και ηττοπάθειας, ελέγχου και εκβιασμού, ή ένα μήνυμα εμπιστοσύνης στον άνθρωπο και τις δυνάμεις του;

Στην ελληνική έκδοση συμμετέχουν και δύο κείμενα Ελλήνων, ενός γιατρού και μιας μητέρας παιδιού, που ανέλαβε την ευθύνη της διακοπής για το ανήλικο παιδί της. Στην προσπάθεια αναζήτησης και άλλων ανθρώπων που θα ήθελαν να γράψουν για την εμπειρία τους βρεθήκαμε μπροστά σε δύο πραγματικότητες, τη μία αναμενόμενη και την άλλη λιγότερο αναμενόμενη.

Λιγότερα αναμενόμενη και ιδιαίτερα αισιόδοξη ας θεωρηθεί η διαπίστωση ότι και στην Ελλάδα βρέθηκαν πράγματι άνθρωποι που έχουν από χρόνια σταματήσει ισχυρές ψυχοφαρμακευτικές αγωγές και ζουν υγιείς και ικανοποιημένοι σε διάρκεια χωρίς αυτές. Την τελευταία στιγμή, ωστόσο, ακύρωσαν την απόφασή τους να γράψουν την εμπειρία τους, από επιφυλακτικότητα και φόβο για το τι θα μπορούσε να σημαίνει αυτό κοινωνικά στον τόπο μας, τόσο για τους ίδιους, όσο και για άλλους στη θέση τους.

Αυτή η –απόλυτα κατανοητή– στάση ας θεωρηθεί ενδεικτική του κοινωνικού κλίματος στην Ελλάδα του 2008 σε σχέση με την ψυχιατρική αντιμετώπιση του ψυχικού πόνου. Μπορεί ωστόσο κανείς να υποθέσει ότι σε μια πιθανή επόμενη διεύρυνση του βιβλίου οι ελληνικές συμμετοχές θα είναι περισσότερες.

Ο Πέτερ Λέμαν τολμά με την ομάδα των συγγραφέων αυτού του βιβλίου μια μετωπική σύγκρουση με την παγκόσμια φαρμακοβιομηχανία και την κλασική ψυχιατρική με την ευθύτητα και το θάρρος αυτών που δεν έχουν τίποτα να χάσουν.

Μέσα από την πρότασή τους η εικόνα ενός κόσμου αδυναμίας, ηττοπάθειας, αδιεξόδων και κατεστραμμένων υπό το καθεστώς βίας ανθρώπων, αντικαθίσταται από αυτήν ενός κόσμου ρεαλιστικών δυνατοτήτων, εμπιστοσύνης, δύναμης και αλληλεγγύης, όπου οι ψυχικές κρίσεις των ανθρώπων, αντί να απαξιωθούν σε νοσολογικές κατασκευές, παίρνουν εξελικτικό νόημα και οι σχέσεις αποκτούν δύναμη στην οικοδόμηση (και όχι στην καταστροφή) ανθρώπινων πεπρωμένων.

Αυτό ισχύει όχι μόνο γι’ αυτούς που αγωνίζονται να ξαναποκτήσουν τον έλεγχο της ζωής τους, που τους αφαιρέθηκε με βία, αλλά και για όλους τους άλλους, που δεν θέλουν (πια) να είναι βιαστές.

Για τη δεύτερη έκδοση

Στην εισαγωγή σ’ αυτή τη δεύτερη έκδοση αναφέρονται διάφορα προβλήματα που μπορούν να ανακύψουν κατά τη διαδικασία της διακοπής ψυχιατρικών ψυχοφαρμάκων, και στο συνοπτικό κεφάλαιο στο τέλος του βιβλίου αναλύω ειδικά θέματα σχετικά με αυτή τη διακοπή, μεταξύ των οποίων και το ερώτημα πώς μπορεί κανείς να διακόψει συνδυασμούς σκευασμάτων.

Πολλοί άνθρωποι με ρωτούν συνεχώς πού μπορούν να βρουν ψυχιάτρους που να τους βοηθήσουν στη διακοπή. Από τη μια πλευρά υπάρχει η ανάγκη και από την άλλη η άρνηση για παροχή βοήθειας από την πλευρά των γιατρών. Πιθανότατα μεγάλο ρόλο παίζουν οικονομικοί παράγοντες.

Γιατί, αντίθετα με τις ψυχιατρικές διαγνώσεις, ακόμα δεν υπάρχει η διάγνωση «εξάρτηση από βενζοδιαζεπίνες» ή «εξάρτηση από νευροληπτικά» ή «εξάρτηση από αντικαταθλιπτικά», κι έτσι οι γιατροί δεν μπορούν να ζητήσουν πληρωμή από τα ταμεία υγείας γι’ αυτή την παροχή, τουλάχιστον όχι ευθέως. Από τη μια μπορεί κανείς να θυμώσει – αλλά τι θα πρόσφερε σε κάποιον ενδιαφερόμενο το να πέσει στα χέρια ενός άπειρου σε θέματα διακοπής, απρόθυμου γιατρού;

Ποιος θα πήγαινε το αυτοκίνητό του σε ένα συνεργείο από το οποίο δεν βγήκε ακόμα κανένα σωστά επιδιορθωμένο αυτοκίνητο;

Πολλοί ενδιαφερόμενοι είναι πεπεισμένοι ότι για τη διακοπή χρειάζονται οπωσδήποτε τη συναίνεση ενός γιατρού.

Ωστόσο δεν παίζει στην πράξη κανέναν ρόλο το αν κάποιος διακόψει τα ψυχοφάρμακα με ή χωρίς ιατρική υποστήριξη.

Όποιος το κάνει ενάντια στην ιατρική άποψη έχει τις ίδιες πιθανότητες επιτυχίας όπως και αυτός του οποίου την απόφαση υποστηρίζει κάποιος γιατρός. Αυτό είναι το αποτέλεσμα της έρευνας που έγινε στο πλαίσιο του προγράμματος «Coping with Coming Off» (Πρόγραμμα για τη διερεύνηση της αντιμετώπισης στη διαδικασία της διακοπής) στην Αγγλία και στην Ουαλία.

Με χρηματοδότηση του βρετανικού Υπουργείου Υγείας μια ομάδα ερευνητών, με ψυχιατρική εμπειρία οι ίδιοι, διεξήγαγαν μεταξύ 2003 και 2004 250 συνεντεύξεις για την κοινωνική οργάνωση MIND, για να ερευνήσουν τις εμπειρίες ανθρώπων που είχαν σταματήσει τα ψυχοφάρμακα.

Ως βοηθητικές μεταβλητές προέκυψαν η συμπαράσταση συμβούλων και ομάδων αυτοβοήθειας, συμπληρωματική ψυχοθεραπεία, αμοιβαία υποστήριξη με άλλους ανθρώπους, πληροφορίες από το διαδίκτυο ή βιβλία, δραστηριότητες όπως χαλάρωση, διαλογισμός ή κίνηση. Διαπιστώθηκε ότι οι γιατροί δεν μπορούσαν να προβλέψουν αξιόπιστα ποιοι ασθενείς θα ήταν σε θέση και ποιοι όχι να διακόψουν με επιτυχία.

Αυτή η επαγγελματική ομάδα χαρακτηρίστηκε από την έρευνα ως η λιγότερο βοηθητική κατά τη διαδικασία της διακοπής (Read, 2005, Wallcraft, 2007). Ως συνέπεια αυτής της έρευνας η MIND άλλαξε τη «γραμμή» της. Ενώ στο παρελθόν συμβούλευε –όσο μπορεί αυτό να θεωρηθεί συμβουλή– να διακόπτονται τα ψυχοφάρμακα μόνο με συμφωνία γιατρού, σήμερα παραπέμπει στη διαφθορά των γιατρών από τις φαρμακευτικές εταιρείες (Darton, 2005, σ. 5) και συμβουλεύει τους ενδιαφερόμενους να ενημερώνονται όσο το δυνατόν καλύτερα (Read, 2005).

Όπως δείχνει μια έρευνα του Εθνικού Ινστιτούτου Ψυχικής Υγείας στις Η.Π.Α. το 2006, τα τέσσερα τέταρτα όλων των ανθρώπων στους οποίους χορηγούνται κάθε είδους νευροληπτικά, κάποια στιγμή τα σταματούν – γιατί απλά δεν τους προσφέρουν κάποια βελτίωση της κατάστασής τους ή γιατί οι ανεπιθύμητες παρενέργειες είναι αφόρητες (McEvoy κ.ά., 2006, Stroup κ.ά., 2006). Αυτή η πρακτική συμφωνεί με τη θεωρητική –αν και ανεφάρμοστη– γνώση των γιατρών, οι οποίοι από καιρό αναγνώρισαν ότι συχνά είναι αναγκαία η διακοπή των χορηγούμενων ψυχοφαρμάκων.

Ήδη το 1979, στην 75η επέτειο της ίδρυσης της ψυχιατρικής πανεπιστημιακής κλινικής του Μονάχου, ο απόλυτος εκπρόσωπος της κλασικής ψυχιατρικής Fritz Freyhan παραδέχτηκε:

«Στη δεκαετία του 1950 ο ψυχίατρος που είχε εμπειρία με ψυχοφάρμακα έπρεπε να κάνει τα πάντα για να πείσει τους συναδέλφους τους για τα πλεονεκτήματα της θεραπείας με ψυχοφάρμακα. Τα τελευταία χρόνια έχει φτάσει όμως το σημείο στο οποίο ο έμπειρος φαρμακολογικά ψυχίατρος μπορεί να δώσει τη μεγαλύτερη δυνατή ανακούφιση στους ασθενείς του διατάσσοντας τη διακοπή όλων των αντιθεραπευτικών φαρμακοθεραπειών.» (1983, σ. 71)

Πέτερ Λέμαν

4. Μαρτίου 2013

Ψυχή

Τέταρτη δύναμη στον άνθρωπο η καθαρή συνείδησή του, η ψυχή του. Λογική λέει, υποσυνείδητο γράφει, ασυνείδητο μεταφέρει, ψυχή πραγματοποιεί. Λέει, γράφει, μεταφέρει, απαντά ναι. Το όνομα της τέταρτης δύναμης, της ψυχής, ανέκφραστο ή τέλειο ναι.

Αυτό το ανέκφραστο ''ναι'' είναι ένα από τα υψηλά μεγαλεία της ψυχής. Συνήθως ασύλληπτο για τις διαστάσεις των λογικών των περισσότερων ανθρώπων. Ανέκφραστο ναι, το ύψος και η ομορφιά της ψυχής. Αυτό το ναι της ψυχής που φτάνει, σχεδόν πάντα, να είναι ναι χωρίς όρια απέναντι στις δυνάμεις της, αποδεικνύει τη βασιλικότητα της ψυχής έναντι των δυνάμεων της, αλλά και της επιτρέπει να κρατά έτσι δοτικά τη θεία της φύση.

Αυτό το υπερβατικό ναι της ψυχής μπέρδεψε μέσα στους αιώνες πλήθη ανθρώπων, προσπαθώντας να γνωρίσουν το μυστήριο της ύπαρξής του. Κι αν αυτό το υπέροχο ναι της ψυχής μπέρδεψε πλήθη ανθρώπων, αυτό δεν σημαίνει πως φταίει αυτή, η ψυχή.

Όλες μας οι δυνάμεις από πλήθος λόγων ή αιτιών μπορούν να γίνουν πηγές δυστυχίας και άσπονδοι εχθροί της ψυχής. Όμως η ψυχή ουδέποτε γίνεται βάρος στις δυνάμεις της.

Αλλά και όλες οι δυνάμεις μπορούν να γίνουν πηγές ευτυχίας, πόδες που σηκώνουν την ψυχή στην ανώτερη έκφραση του θείου της μεγαλείου και εφόσον αυτό συμβεί, η ψυχή αντανακλά σε όλες τις δυνάμεις και στους χώρους τους τη λάμψη, την ωραιότητα, το απέραντο μεγαλείο, το άρωμά της, με αποτέλεσμα να γίνεται ο άνθρωπος ωραίο, ευγενικό ανθρώπινο ον.   

Όλα ''τα του ανθρώπου'' αντανακλούνται μέσα στον πυρήνα της ψυχής του. Και αυτή η ψυχή απαντά πάντα ανέκφραστα, τέλεια, ναι.

Αν αυτά που αντανακλά είναι φως, χαρά, αγάπη, συμπάθεια, ευγένεια, αθωότητα, η ψυχή απαντά ναι, σου στέλνει πίσω το φως γεμάτο με δύναμη ψυχής, γεμάτο ζωή, γεμάτο ενεργό δύναμη. Ενώνει το φως της με το φως σου. Και από αυτή τη συνεργασία κερδίζουν και οι δυνάμεις και η ψυχή.

Αν τώρα αυτά που αντανακλά είναι σκοτάδι, απαισιοδοξία, μικρότητα, θυμοί, κρίσεις, θολές σκέψεις, κραυγές, η ψυχή απαντά ναι. Σου στέλνει πίσω το σκοτάδι γεμάτο με δύναμη ψυχής, γεμάτο ζωή πνιγμένη στο σκοτάδι σου, γεμάτο ενεργό δύναμη. Προσαρμοσμένη η δύναμη της ψυχής έρχεται σε σένα γεμάτη με το σκοτάδι σου. Και από αυτή τη συνεργασία χάνουν και οι δυνάμεις, χάνει και η ψυχή. Και παρότι η ψυχή δύναται να αρνηθεί, εντούτοις απαντά ναι διατηρώντας το μεγαλείο της θείας της φύσης.

Γνωρίζω πως όλες εκείνες τις φορές που η ψυχή φαίνεται πως δεν δίνει το ναι στις δυνάμεις της, είναι γιατί το ναι της είναι ακριβώς όσο οι δυνάμεις το εννοούν, όσο οι δυνάμεις το βιώνουν, όσο το πιστεύουν, όσο το θέλουν μέσα στον κόσμο των προθέσεών τους και ούτω καθ' εξής.

Το ναι της ψυχής επεκτείνεται και στα αντίθετά τους που ενδεχομένως υπάρχουν μέσα τους, αφού σε όλους μας είναι γνωστό το ναι μας να εμπεριέχει μέσα του και  όχι και το όχι μας να εμπεριέχει μέσα του και το ναι.

Η ψυχή κενώνει τον εαυτό της μέσα στις δυνάμεις της δίνοντάς του έτσι τη συνειδητότητα του εαυτού τους και των πράξεών τους και της ποιότητας που διέπονται.  

Αυτό το απέραντο μεγαλειώδες ναι της ψυχής και η επίγνωση της όλης λειτουργίας του δίνεται πάντα μόνο σε αυτούς τους ανθρώπους που πρόκειται να λειτουργήσουν τις γνώσεις αυτές σε θείο, πρέπον, ανώτερο σκοπό, προς όφελος της πνευματικής αναγέννησης της ανθρωπότητας και που δεν έχουν μέσα τους το παραμικρό ίχνος να κυριαρχήσουν με οποιαδήποτε μορφή εξουσίας πάνω στον άνθρωπο.

Και αλλιώς. Η ψυχή ουδέποτε δίνει την επίγνωση του ''άριστου ναι'' της όταν βλέπει εσωτερικές προθέσεις μολυσμένες, ιδιαίτερα προς τον άνθρωπο.

Ας έχουν υπόψη τους, αυτοί που ασχολούνται με την παροχή βοήθειας ότι αυτό που είναι σοβαρό πρόβλημα για τον άλλον, μπορεί να γίνει πολύ επικίνδυνα σοβαρό για μας.

Έτσι το ''ανέκφραστο ναι'' έχει δοθεί από την ψυχή, σε συνεργασία με τη δημιουργό υψηλή δύναμη, Πνεύμα του θεού, στη λογική υπόσταση επιλεγμένων ανθρώπων για να μπορέσουν να σταθούν και να μεταφέρουν, να φερθούν και να πράξουν για έναν και μόνο σκοπό, την πνευματική γέννηση του ανθρώπινου όντος, ώστε να φέρουν τον εσωτερικό μας άνθρωπο στο ύψος της αγιότητας του αγαθού θεού. Ή αλλιώς, την τελειοποίηση του ανθρώπου στην αγάπη χωρίς όρια.

Κάποτε ο Χριστός είπε σ' έναν άνθρωπο: Πρόσεχε αυτό. Κανείς δεν δύναται να έχει μυστικά ή να πράξει μυστικά από την ψυχή του.

Οι δυνάμεις υπάρχουν μέσα στο χώρο, στη δύναμη της ψυχής. Και η ψυχή υπάρχει μέσα στους χώρους, στη δύναμη των δυνάμεων της.

Μια από τις δυνάμεις της ψυχής είναι και το σαρκίο, το σώμα, το οποίο υπάρχει μέσα στην ψυχή και η ψυχή μέσα σε αυτό, τουλάχιστον για όσο υπάρχουμε εδώ στον κόσμο των αισθήσεων.

Και παρότι τα πεδία των δυνάμεων βρίσκονται συγκεντρωμένα σε έναν χώρο, δύνανται να βιώνουν σαν ξένα και σαν άγνωστα μεταξύ τους, υπάρχοντας και ζώντας μέσα σε πλήρη ασυμφωνία. Όμως, δύνανται και να φτάσουν οι δυνάμεις σε αγαπητική ένωση, γινόμενες ένα, υπάρχοντας μέσα σε πλήρη συμφωνία και αρμονία.

Για τους ανθρώπους που υπάρχουν και ζουν μέσα στην πλήρη ασυμφωνία των δυνάμεών τους, λέμε αυτών η ψυχή δεν είναι στο σώμα τους. Ενώ για τους ανθρώπους που υπάρχουν σε πλήρη συμφωνία και αρμονία λέμε: ''αυτοί γνώρισαν την ψυχή τους στο σώμα τους''. Μέσα από το σώμα δύναται ο κάθε άνθρωπος να γνωρίσει πλήθος πραγμάτων και εκφράσεων από το εσωτερικό πλούτο και τις δυνάμεις της ψυχής, αφού μεγάλο μέρος από τη λάμψη της ψυχής του κάθε ανθρώπου καθρεπτίζεται επάνω στο σώμα του.

Η ψυχή του ανθρώπου είναι η απέραντη δύναμη ζωής, το όντως αληθινό ναι του, είναι η μεγάλη του δόξα.

Η ψυχή του κάθε ανθρώπου είναι η δόξα του και όλη του η ζωή. Κάθε τι που κάνεις αντανακλά πάνω στην καθαρή σου συνείδηση, την ψυχή, και ανάλογα με το τι κάνεις ή την ανεβάζεις, την εξυψώνεις, την ενισχύεις, αυξάνεις τη δύναμή της επεκτείνοντας έτσι το άπειρό της ή την κατεβάζεις, τη μειώνεις, ελαττώνεις τη δύναμή της και είναι δυνατόν να φτάσεις στο τραγικό λάθος από απέραντη δύναμη ζωής να την κάνεις σκιά και θάνατο.

Ο άνθρωπος διέπεται από την ουσία των ενεργειών του και υπάρχει μέσα σ' αυτήν. Οι ενέργειες αυτές μεταφέρονται μέσω του ασυνειδήτου στην καθαρή του συνείδηση, την ψυχή του. Η ψυχή στέλνει πίσω ακριβώς όσες ενέργειες έλαβε, ποτισμένες με τη δύναμη, το ναι της ζωής.

Οτιδήποτε κι αν ζει ο άνθρωπος αντανακλά αυτόματα πάνω στον πυρήνα της ψυχής του, είτε θετικά είτε αρνητικά.

Αυτό που επιστρέφει είναι οι ενέργειές του ποτισμένες με δύναμη, που έρχονται στο σώμα του και σε όλες του τις δυνάμεις, στην ομοιοπαθητική αυτό το ονομάζουμε ζωτική δύναμη. Κατ' εμέ είναι δύναμη από την ψυχή ποτισμένη με το ''ναι'', ώστε να συμβεί αυτό που επιθυμεί, αυτό που όρισε, αυτό που θέλει.

Οι ενέργειες που στέλνει ο άνθρωπος στην ψυχή μπορεί να αλλάζουν. Η ψυχή απαντά ανέκφραστα, τέλεια το ''ναι'', τη δύναμη της ζωής. Έτσι ένας θλιπτικός, πικρόχολος, νευρικός, αγχωτικός, δειλός άνθρωπος εκπέμπει, στέλνει αρνητική ενέργεια προς την ψυχή του.

Ίσως τώρα να μου πείτε πως αυτές τις αρνητικές ενέργειες τις έβγαλε ο άνθρωπος κάτω από την αγανάκτησή του. Είτε γιατί αδικήθηκε είτε γιατί τον πίεσαν υπερβολικά οι συνθήκες είτε γιατί παρασύρθηκε και για πολλούς ίσως άλλους δικαιολογημένους λόγους. 

Μη μας κάνει όμως καθόλου εντύπωση αυτό που τώρα θα πω. Καμιά δικαιολογία δεν απαλλάσσει τον άνθρωπο για την ποιότητα των ενεργειών που βγάζει απέναντι στην ψυχή του, η οποία του στέλνει όλη του την ενέργεια σε όλους τους χώρους της ύπαρξής του, ίδια σε ουσία με τις ενέργειές του.

Και αυτό το κάνει η ψυχή με απώτερο σκοπό να έρθουν σε επίγνωση όλες της οι δυνάμεις σχετικά με τον εαυτό τους.

Ένας χαρούμενος, ήρεμος, πράος, ευγνώμων, φιλικός άνθρωπος στέλνει και εκπέμπει ενέργεια προς την ψυχή του γλυκιά, θετική, απαλή. Η ψυχή απαντά ναι, στέλνει πίσω την ενέργεια γεμάτη με δύναμη ζωής. Και ο μεν ένας και ο δε άλλος εισπράττουν ζωτική δύναμη την ίδια την ενέργειά τους, η οποία επιστρέφει πίσω ποτισμένη με τη δύναμη της θέλησής τους από την ψυχή.

Ζωτική δύναμη είναι το εντολοποιημένο ψυχικό υγρό, η εντελοποιημένη ενέργειά μας που επιστρέφει με το ναι της ψυχής. Ζωτική δύναμη είναι το αποτέλεσμα που εισπράττουν και οι δυνάμεις και η ψυχή από τον τρόπο συνύπαρξής τους.

Κάθε λειτουργία του υλικού και του πνευματικού σώματος τροφοδοτείται ασταμάτητα από την ψυχή, από το ναι της ζωής, με ζωτική δύναμη, η οποία έρχεται με την ίδια ποιότητα των ορισμών που έχουν μέσα τους οι ενέργειες του ανθρώπου.

Ο Σαμουήλ Χάνεμανν (ιδρυτής της ομοιοπαθητικής) αναφέρει στο ΟΡΓΑΝΟΝ της Θεραπευτικής Τέχνης στον 9 και 10 αφορισμό: «Στον άνθρωπο σε υγιή κατάσταση κυριαρχεί απεριόριστα η πνευματοειδής ζωτική δύναμη που σαν δύναμη, ζωογονεί το υλικό σώμα (οργανισμό) και κρατά όλα τα μέρη του σε αξιοθαύμαστη αρμονική λειτουργία ζωής σε συναισθήματα και δραστηριότητες έτσι, ώστε το ενυπάρχον συνετό πνεύμα μας μπορεί να χρησιμοποιεί ελεύθερα αυτό το ζωντανό υγιές όργανο για τον υψηλό σκοπό της ύπαρξής μας.

Ο υλικός οργανισμός χωρίς ζωτική δύναμη δεν είναι σε θέση να αισθάνεται, να λειτουργεί και να αυτοσυντηρείται. (Είναι νεκρός και υποκείμενος μόνο στη δύναμη του φυσικού εξωτερικού κόσμου, σαπίζει και διαλύεται στα χημικά του συστατικά). Μόνο το άυλο ον (η ζωτική αρχή ή ζωτική δύναμη) που ζωογονεί τον υγιή ή ασθενή υλικό οργανισμό, δίνει όλες τις αισθήσεις και πραγματοποιεί τις ζωτικές λειτουργίες τους.»

Ο κάθε άνθρωπος που θα γνώριζε να δημιουργεί κατάλληλη ζωτική δύναμη θα θεραπευόταν με τη ζωτική δύναμη της ψυχής από πλήθος ασθενειών οι οποίες για τα δεδομένα των περισσότερων λογικών ή και της επιστήμης θεωρούνται αθεράπευτες.

Οι περισσότεροι άνθρωποι, μη γνωρίζοντας τον τρόπο που λειτουργούν οι δυνάμεις τους, καθώς και από κακό, λανθασμένο ή στρεβλό τρόπο ζωής, εκπέμπουν ενέργειες αρνητικές προς την ψυχή τους με αποτέλεσμα να εισπράττουν ζωτική δύναμη ακατάλληλη για θεραπεία. Παίρνουν τις ενέργειες τους πίσω φορτισμένες με το ναι της ψυχής. Άλλες πάλι φορές η ζωτική δύναμη που εισπράττουν οι μη γνωρίζοντες είναι και η αιτία της παραμονής των ασθενειών τους.

Άλλες πάλι φορές η λανθασμένη ζωτική δύναμη που πολλοί άνθρωποι εισπράττουν είναι η μάνα των ασθενειών τους, ιδιαίτερα σωματικών ασθενειών, αλλά και πνευματικών, διανοητικών και συναισθηματικών, κατ' επέκταση σε όλο το σύνολο του ανθρώπου.

Σκεφτείτε πως σ' έναν άνθρωπο που πιστεύει πως δεν γίνεται να θεραπευτεί ή δεν πιστεύει πως γίνεται να θεραπευτεί, η ψυχή του τού απαντά ''ναι'' και η ζωτική δύναμη που παίρνει γίνεται ισχυρό εμπόδιο προς την ίδια τη θεραπεία του.

Η λογική λέει, το υποσυνείδητο γράφει, το ασυνείδητο μεταφέρει, η ψυχή πραγματοποιεί τα γεγονότα της ζωής σε συνεργασία με άλλες δυνάμεις. Η οντολογική μας ποιότητα, η οποία καθορίζει την εσωτερική μας στάση απέναντι σε όλο τον κύκλο της ζωής, προβάλλεται από τη θέληση μας σε όλες τις διαστάσεις, προς όλο τον υπαρκτό κόσμο, προς αυτή τη δημιουργό Δύναμη, με αποτέλεσμα όλες οι δυνάμεις να βλέπουν και να απαντούν σύμφωνα με την ποιότητα της εσωτερικής μας στάσης.

Η εσωτερική μας στάση υπόκειται στο νόμο της ανταπόδοσης, ενώ η οντολογική μας ποιότητα βρίσκεται πάντοτε ενώπιον της υπέρτατης Θείας Δύναμης.

Και ας μην μας ξεφεύγει, ότι κανένας δεν μπορεί ποτέ να πάει προς τα ανώτερα της πνευματικής του υπόσταση χωρίς σεβασμό στην ψυχή του. Και δεν δύναται κανείς να φτάσει στα άδυτα μεγαλεία της ψυχής του, χωρίς σεβασμό και επίγνωση στο λόγο που έχει μέσα του ενσαρκώσει.

Κανείς δεν δύναται να εισχωρήσει στα άδυτα μεγαλεία της ψυχής του ''πονηρά''. Μόνο ο λογικός νους που εμπνέεται ολοκληρωτικά από βαθύ σεβασμό και δέος για τη θεϊκή φύση της ψυχής έλκει την ψυχή και η ψυχή θεληματικά του αποκαλύπτει την ασύλληπτη ωραιότητα της και τους θείους λόγους που τη διέπουν.

Ένας από τους πλέον υψηλούς λόγους που φέρει κάθε ψυχή μέσα της, ο οποίος είναι βάση και θεμέλιο στην ολότητα του ανθρώπου και άρχει σε όλους τους λόγους της ψυχής μας, είναι ο Λόγος του Θεού που λέει: ''να γίνεστε σύμφωνα με το λόγο σας''

Αλήθεια τι λόγο έχουμε μέσα μας;

 

 

Εδώ ένα βίντεο από την θαυμάσια ομιλία, του διάσημου ψυχίατρου Dr Peter Breggin που καυτηριάζει την ψυχιατρική διάγνωση ΔΕΠΥ (Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής και Υπερκινητικότητας), καθώς και γενικότερα το ψυχοφαρμακευτικό μοντέλο.  (Η απάτη της ψυχιατρικής) Πατήστε εδώ:

Ο Δρ Peter Breggin είναι ένας διάσημος ψυχίατρος και εμπειρογνώμων στην κλινική ψυχοφαρμακολογία. Έχει διδάξει σε διάφορα πανεπιστήμια, όπως στην Ιατρική Σχολή του Χάρβαρντ και στο Johns Hopkins, έχει διατελέσει σύμβουλος στο Εθνικό Ίδρυμα Ψυχικής Υγείας και έχει συγγράψει δεκάδες επιστημονικά άρθρα και πάνω από είκοσι βιβλία. Έχει εμφανιστεί σε πολλές τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές εκπομπές και έχει κληθεί ως εμπειρογνώμων ιατρός σε δίκες κατά φαρμακευτικών εταιρειών για την προώθηση στην αγορά τοξικών και καταστροφικών για τη δημόσια υγεία προϊόντων, στοιχεία που οι ίδιες γνωρίζουν αλλά αποκρύπτουν ηθελημένα. Έχει καταθέσει στο Κογκρέσο για τη χορήγηση σε παιδιά ψυχοτρόπων ουσιών, όπως και στο συνέδριο για τη ΔΕΠΥ (1998) του Εθνικού Ιδρύματος Ψυχικής Υγείας όπου, κληθέντας ως ο κύριος εμπειρογνώμων στην κλινική ψυχοφαρμακολογία, παρουσίασε τα αποτελέσματα των ερευνητικών μελετών σχετικά με τις καταστροφικές επιδράσεις των ψυχοφαρμάκων στον εγκέφαλο και τη συμπεριφορά των παιδιών. Είναι πρόεδρος του Διεθνούς Κέντρου για τη Μελέτη της Ψυχιατρικής και της Ψυχολογίας (ICSPP), ενώ ήταν ένας από τους σκαπανείς στον αγώνα για την κατάργηση των ηλεκτροσόκ και των λοβοτομών σε ψυχιατρικούς ασθενείς.

 Επίσης ένα πολύ καλό βίντεο για την Σχιζοφρένια. Οι Φωνές στο Κεφάλι μου.

Πατήστε εδώ:

Το άρθρο αυτό έχει αναρτηθεί και στο lifehub.gr ετικέτες, άρθρα ομοιοπαθητικής.

Οποιοδήποτε περιεχόμενο στον Παρόντα Δικτυακό Τόπο έχει καθαρά ενημερωτικό χαρακτήρα, δεν συνιστά, ούτε δύναται να ερμηνευθεί ότι συνιστά ή υποκαθιστά συμβουλή ιατρικής φύσης, για την οποία οφείλετε και σας συστήνεται να απευθύνεστε σε αρμόδιο επαγγελματία υγείας

Βιβλιογραφία:

Βγαίνοντας από τα ψυχοφάρμακα
Πέτερ Λέμαν Άννα Εμμανουηλίδου.
Εκδόσεις  Νησίδες

ΑΕΝΑΟΝ ΦΥΣΙΚΟΣ ΣΤΟ ΦΩΣ
Παναγιώτης Παναγόπουλος

Παναγιώτης Ψαρρός

Ομοιοπαθητικός

2109919619 - 6974130244
www.aaaton.com

Το «Πάρκο των Ψυχών»

Γιάννης Ρίτσος ~ Εαρινή συμφωνία (1937-1938)

Ο ποιητής, την άνοιξη του 1938, βρισκόταν ακόμη στο Σανατόριο της Πάρνηθας.

Ι

Θ' αφήσω

την λευκή χιονισμένη κορυφή

που ζέσταινε μ’ ένα γυμνό  χαμόγελο

την  απέραντη μόνωσή μου.

Θα τινάξω απ’ τους ώμους μου την χρυσή τέφρα των άστρων

καθώς τα σπουργίτια

τινάζουν το χιόνι απ’ τα φτερά τους.

Έτσι σεμνός άνθρωπος ακέριος

 έτσι πασίχαρος κι αθώος

θα περάσω κάτω απ' τις ανθισμένες ακακίες των χαδιών σου

 και θα ραμφίσω το πάμφωτο τζάμι του έαρος.

Θα 'μαι το γλυκό παιδί

που  χαμογελάει

στα πράγματα και στον  εαυτό του

χωρίς  δισταγμό  και  προφύλαξη.

Σαν να μην γνώρισα τα  χλωμά  μέτωπα  των χειμωνιάτικων δειλινών

τις  λάμπες των άδειων σπιτιών

και τους μοναχικούς διαβάτες

κάτω απ’ τη σελήνη του Αυγούστου.

 Ένα παιδί.

ΙΙ

Είχα κλείσει τα μάτια

για ν' ατενίζω το φως.

Τυφλός.

Είχα κάψει τη φλόγα

για ν' αναπνέω.

Τις νύχτες

αφουγκραζόμουν τους θρόους της σιγής

κ' η ανάσα του χαμόγελου

δε γνώριζε τη μετάνοια.

Να δακρύζω

πάνω στα διάφανα χέρια μου

από μια διάφανη χαρά

που δεν επιθυμεί.

Όχι θωπεία. Όχι όνειρο.

Πιο πέρα.

Εκεί που καταλύεται τ' όνειρο

κι η φθορά έχει φθαρεί.

Κ' ήρθες εσύ.

ΙΙΙ

Κοίταξε αγαπημένη

πώς σε κοιτάζουν

τα λυπημένα χέρια μου.

Σα δυο παιδιά ορφανά

που κλαίγαν μες στο βράδυ

χωρίς ψωμί

και κοιμηθήκαν τρέμοντας

πάνω στο χιόνι.

Κρύωναν μα δεν επαιτούσαν.

Κρατούσαν

ένα λουλούδι σιωπηλό

και παίζαν τρυφερά κι αδέξια

στους ραγισμένους δρόμους.

Αγαπημένη

κοίταξε πώς διστάζουν

τα νυχτωμένα χέρια μου.

Πώς μπορεί ν' ανοιχτεί

αυτή η θύρα του φωτός

για μένα που δε γνώρισα

μήτε τον ίσκιο μιας μαρμαρυγής;

Στέκω απ' έξω στο ψύχος δειλός

και κοιτώ τα μεγάλα παράθυρα

τα φωτισμένα ρόδα

και τα κρύσταλλα

κι όλο λέω να κινήσω να φύγω

προς τη γνώριμη νύχτα

κι όλο λέω να' ρθω

κι όλο στέκω

έξω απ' τη θύρα σου.

Μη με καλέσεις ακόμη.

Ας παρατείνουμε

αυτές τις ώρες τις θαμπές

τις υπερπληρωμένες

που δυο κόσμοι

ανταμώνονται

που δυο βαθιές φωνές

ζυγιάζονται

πάνω σε μια χορδή αργυρή

και μια σταγόνα δρόσου

σκιρτά και ταλαντεύεται

στ' άνθος της νύχτας.

Εδώ θα μείνει

εκεί θα πέσει.

Αγαπημένη

τι προετοιμάζεται για μας

μέσα στο βλέμμα των θεών

πίσω απ' αυτή τη φωταψία;

VI

Αγαπημένη

δεν έχω παρά μόνο μιας στιγμής

τη ζωή και το φτερούγισμα.

Δε βλέπεις

πάνω στο δέρμα μου

το πρωτάνοιχτο θάμβος;

Δεν ακούς

μες στις ίνες μου

μύρια φτερά μικρών κορυδαλλών

που μόλις τ’ άγγιξε

η πρώτη ακτίνα

της αυγής;

Πόσο είμαι νέος.

Πόσο είμαι νέος

κάτω απ’ τα βλέφαρά σου.

Τα πολυτρίχια

των αρχαίων πηγών

που συναθροίζουν τ’ αργυρά τους δάκρυα

σε γαλανούς καθρέφτες ουρανού

κοιμούνται πίσω απ’ τα μάτια μου

που σε βλέπουν.

Καμιά διάσπαση.

Η μνήμη των αποχαιρετισμών

δε ρυτιδώνει τα χέρια μου

που όρθρισαν μέσα στα χέρια σου.

Γεύομαι στα χείλη σου

την πρασινάδα της εξοχής

και τους θρύλους της θάλασσας.

Η ζέστα του κορμιού σου

με ντύνει τον ήλιο.

Σφράγισε τις χαραματιές

των παραθύρων.

Οι στοχασμοί και οι στίχοι

μακραίνουν μες τη νύχτα

κ' εμείς απ' την κλίνη μας

μόλις ακούμε τις φωνές τους

σαν ομιλίες μεθυσμένων

που αποτείνονται στη σκιά τους

και στη λυμφατική σελήνη.

Το φως των ηγεμονικών μαλλιών σου

σκεπάζει τους ώμους της νύχτας.

Βυθίζονται τ' άστρα

στους βυθούς των ματιών σου

κι ανθίζουμε εμείς

έμπιστοι κι ωραίοι

καθώς τα πλάσματα

την πρώτη μέρα του Θεού

που δεν είχαν ρωτήσει κι' απορήσει.

Χ

Αγάπη, Αγάπη,

δε μου'χες φέρει εμένα

μήτ' ένα ψίχουλο φωτός για να δειπνήσω.

Νήστης γυμνός και αδάκρυτος

περιφερόμουν στα όρη

και τ' ανένδοτα μάτια μου στύλωνα

στους ουρανούς

γυρεύοντας την αμοιβή μου

απ' τη σιωπή και το τραγούδι.

Τα τρυφερά λυκόφωτα

οι πράες καμπύλες των βουνών

και τα λαμπρά βράδια του θέρους

με ρωτούσανε πού είσαι ω Αγάπη.

Μα εγώ δεν είχα τι ν' αποκριθώ

κι έφευγα σιωπηλός

ρίχνοντας χάμω τη μορφή μου

για να καλύψω την ταπείνωσή μου.

Οι ωχρές αυγές

ακουμπούσαν στο περβάζι μου

το διάφανο πηγούνι τους

κάρφωναν στο πλατύ μου μέτωπο

τα μεγάλα γαλάζια τους μάτια

και με κοιτούσαν με πικρία

ζητώντας ν' απολογηθώ.

Τι ν' απαντήσω, Αγάπη;

Και δρασκελούσα το κατώφλι

τίναζα τα κατάμαυρα μαλλιά μου μες στο φως

και τραγουδούσα πλατιά στους ανέμους

το τραγούδι του «αδέσμευτου».

Πεισμωμένος χλωμός κι ακατάδεχτος

κοιτούσα τον κόσμο και κραύγαζα:

«Δεν έχω τίποτα

δικά μου είναι τα πάντα».

Κι όμως μια παιδική φωνή

επίμονα έκλαιγε βαθιά μου

γιατί δεν είχες έλθει, Αγάπη.

Τις νύχτες του έαρος

που η γύρη των άστρων

και των λουλουδιών

αγρυπνούσε στο δέρμα μου

μια λυπημένη ανταύγεια

σερνόταν στην απέραντη ψυχή μου

γιατί αργούσες να 'ρθεις, Αγάπη.

Γι' αυτό κ' οι πιο λαμπροί μου στίχοι

είχαν κρυμμένο στην καρδιά τους

ενός λυγμού το τρεμοσάλεμα

γιατί έλειπες απ' την καρδιά μου, Αγάπη.

Όταν περιπλανιόμουν

στην ερημία του φθινοπώρου

στα γυμνά δάση

ζητώντας με σφιγμένα δάχτυλα

τον ήλιο που έφευγε χλωμός

πάνω απ' τις παγωμένες λίμνες

εσένα ζητούσα, ω Αγάπη.

Κι όταν ακόμη επέστρεφα

την όψη μου απ' τη γη

και τρυπούσα με πύρινα βλέμματα

τα τείχη της νύχτας

ήταν γιατί δεν ήθελα να κλάψω

που δε με συλλογίστηκες, Αγάπη.

Ζητώντας το θεό

ζητούσα εσένα.

Εσένα περιμένοντας

γέμισα τους κήπους μου

με λευκούς κρίνους

για να βυθίζεις τις κνήμες σου

αυτά τα βράδια τ' αργυρά

που η σελήνη ραντίζει με δρόσο

τη φιλντισένια υψωμένη μορφή σου.

Για σένα, Αγάπη, ετοίμασα τα πάντα

κι αν έμαθα να τραγουδώ τόσο γλυκά

ήταν γιατί στην ίδια τη φωνή μου

ζητούσα να 'βρω τα ίχνη των βημάτων σου

ζητούσα να φιλήσω

μονάχα και τη σκόνη του ίσκιου σου

ω Αγάπη.

XVI

Χαρά χαρά.

Δε μας νοιάζει

τι θ' αφήσει το φιλί μας

μέσα στο χρόνο και στο τραγούδι.

Αγγίξαμε

το μέγα άσκοπο

που δε ζητά το σκοπό του.

Ο Θεός

πραγματοποιεί τον εαυτό του

στο φιλί μας.

Περήφανοι εκτελούμε

την εντολή τού απείρου.

Ένα μικρό παράθυρο

βλέπει τον κόσμο.

Ένα σπουργίτι λέει

τον ουρανό.

Σώπα.

Στην κόγχη των χειλιών μας

εδρεύει το απόλυτο.

Σωπαίνουμε κι ακούμε

μες στο γαλάζιο βράδυ

την ανάσα της θάλασσας

καθώς το στήθος κοριτσιού ευτυχισμένου

που δε μπορεί να χωρέσει

την ευτυχία του.

Ένα άστρο έπεσε.

Είδες;

Σιωπή.

Κλείσε τα μάτια.

Πηγή: http://scorpiafilla.blogspot.gr/2012/05/1937-1938.html

ΠΡΟΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΣΥΝΘΕΤΗ

Χίλια εννιακόσια τριάντα οκτώ. Ο Ρίτσος τελειώνει την εαρινή συμφωνία. Η εαρινή συμφωνία είναι ένα ποίημα κοινωνικό-ερωτικό, γεμάτο με όλα τα χρώματα της ίριδος. Ο ποιητής δίνει ένα παγκόσμιο μήνυμα εναντίον του επερχομένου πολέμου, αντιπαραθέτοντας την ομορφιά της ζωής. "Ανοίχτε τα παράθυρα να μπει το σύμπαν ανθισμένο μ' όλες τις παπαρούνες του αίματός μας", μερικές φράσεις. Και.......

Στίχοι: Γιάννης Ρίτσος

Μουσική: Γιάννης Μαρκόπουλος

Ερμηνεύουν: Γιάννης Μαρκόπουλος, Χαράλαμπος Γαργανουράκης, Βασιλική Λαβίνα, Δημήτρης Ζερβουδάκης, Μαρία Φωτίου.

Δίσκος: Τολμηρή επικοινωνία -1987 του Γιάννη Μαρκόπουλου

Σπύρος  Ντασιώτης Ο άνθρωπος που δημιούργησε το «Πάρκο των Ψυχών»

Από τα αποκαλυπτήρια του Πάρκου Ψυχών στην Πάρνηθα, δίπλα στο Σανατόριο, στη μνήμη όλων εκείνων που νοσηλέυτηκαν και χάθηκαν από την επάρατη νόσο της φυματίωσης

Δείτε εδώ

Το «Πάρκο των Ψυχών» για όσους δεν το γνωρίζουν βρίσκεται στην κορυφή της Πάρνηθας, λίγα χιλιόμετρα πριν το καζίνο. Δεν υπάρχει άνθρωπος ο οποίος διερχόμενος από το σημείο δε θα σταματήσει το όχημα του προκειμένου να θαυμάσει το Πάρκο.

Είναι ένα θέαμα πραγματικά μοναδικό και μαγευτικό, φορτισμένο με όλη αυτή την ιστορία που το διακατέχει.

Αντικρίζοντας το «Πάρκο των Ψυχών» θελήσαμε να έρθουμε σε επαφή με τον καλλιτέχνη ο οποίος εμπνεύστηκε το συγκεκριμένο έργο, προκειμένου να μοιραστεί μαζί μας τα συναισθήματα που  βίωνε εκείνη την εποχή αλλά και τον λόγο που τον ώθησε να το δημιουργήσει.

Κύριε Ντασιώτη πώς σας γεννήθηκε η ιδέα για τη δημιουργία ενός τόσου ιδιαίτερου Πάρκου;

Καταρχήν θα ήθελα να σας πω ότι για μένα πατρίδα είναι ο τόπος όπου εργάζεσαι και ο τόπος που μένεις, ανεξάρτητα εάν θα μείνεις εκεί λίγο ή πολύ. Εγώ εκείνη την περίοδο λοιπόν δούλευα στο δασαρχείο της Πάρνηθας και βλέποντας  αυτό το κτίριο αισθάνθηκα την ανάγκη να μάθω την ιστορία του, που είναι και ιστορία του τόπου τελικά. Μαθαίνοντας ότι ήταν Σανατόριο κάποτε, έψαξα πιο πολύ. Μαθαίνοντας λοιπόν την ιστορία του διαμέσου  ανθρώπων που είχαν την γνώση , και επειδή με ενδιαφέρει ο ανθρώπινος πόνος με την έννοια ότι «πολεμάω» τον πόνο, δίνω μια μάχη με τον πόνο καθημερινά. Όσο τον εκφράζω τόσο πιο ανώδυνος γίνεται και επειδή μου αρέσει πάντα από όπου  περνάω να αφήνω και κάτι άλλο πέρα από «σκουπίδια» ήξερα ότι κάποια στιγμή θα τα έφερναν έτσι  οι συνθήκες και θα έφευγα από εδώ, ήθελα λοιπόν να αφήσω κάτι πίσω μου για τον κόσμο και ιδιαίτερα για  τους ανθρώπους του Μενιδίου, επειδή τον γνώρισα. Μου αρέσει η πολιτισμικότητα που έχει, μου αρέσουν οι διαφορετικοί λαοί που έχει, μέσω των λαών  ισχυροποιείται ο πολιτισμός που έχει μια πόλη και μια χώρα.

Γιατί επιλέξατε να χρησιμοποιήσετε καμένο ξύλο;

Ο πρώτος λόγος ήταν ότι ήθελα να είναι ξύλο γύρω από το Σανατόριο γιατί πάντα πιστεύω ότι κάτι υπάρχει από τις ψυχές που έζησαν κάποτε σε αυτό το μέρος. Εκεί γύρω καθόντουσαν οι ασθενείς, έβγαιναν έξω να δουν τον ήλιο, ξαπόσταιναν κάτω από τη σκιά. Ο δεύτερο λόγος είναι ότι συνδύασα και την καταστροφή που έγινε από την πυρκαγιά του 2007, θέλοντας με αυτόν τον τρόπο να ξυπνήσω μνήμες από την πυρκαγιά ούτος ώστε να αποφευχθεί μια ανάλογη καταστροφή. Πιστεύω ότι εάν ξεχνάμε το παρελθόν αυτό επιστρέφει πολύ χειρότερο και είναι πολύ δύσκολο να το ξεπεράσεις. Ήθελα να επαναφέρω μνήμες

Το πάρκο με τι σκοπό δημιουργήθηκε;

Το έφτιαξα αρχικά για να ικανοποιήσω τα δικά μου συναισθήματα που είναι σημαντικό  για εμένα. Εκείνο το διάστημα που δημιούργησα το Πάρκο πονούσα από κάποια απώλεια και το δεύτερο ήθελα να αφήσω κάτι στην περιοχή  για τους ανθρώπους που ζούνε εδώ πέρα. Χαίρομαι πολύ που γνώρισα τόσο καλούς ανθρώπους και κατάφερα να φτιάξω κάτι γι’ αυτούς. Ο καθένας είναι διαφορετικός αλλά εγώ αυτούς που γνώρισα που άλλοι είναι ντόπιοι άλλοι πρόσφυγες πόντιοι ήταν όλοι απέναντι μου τόσο καλοί.

Θέλατε να περάσετε κάποιο μήνυμα μέσα από το έργο σας;

Ναι, πάντα μήνυμα… το μήνυμα που περνάω από αυτό το έργο είναι ότι εκεί απέναντι όπου κυνηγάμε φαντάσματα σήμερα, ήθελα να αποτυπώσω και να θυμίσω ότι εκεί πόνεσε κόσμος. Ανεξάρτητα εάν πόνεσε όμως είναι ένα ιστορικό κομμάτι του Δήμου γιατί εκεί έζησε και έγραψε ο Ρίτσος που για εμένα είναι ο μεγαλύτερος Έλληνας ποιητής, άρα είναι πολύ σημαντικό σαν σημείο. Έχει μήνυμα από μόνο του το μέρος αυτό.

Εσείς πιστεύετε ότι υπάρχουν ψυχές στο πάρκο;

Πιστεύω στη δύναμη της ψυχής αλλά … δηλαδή για να φτιάξω εγώ αυτό το έργο δεν πιστεύω ότι είναι τυχαίο αλλά από εκεί και πέρα πιο πολύ με ενδιαφέρει η ζωή, πιο μυστήρια είναι η ζωή. Πιστεύω ότι υπάρχει μια αύρα καλή και δε με φοβίζει, είναι ένα πολύ ωραίο μέρος με βαριά ιστορία πολύ πόνο  και με πολύ χαρά όμως όταν ανακαλύφθηκε η πενικιλίνη, σίγουρα θα υπήρχαν και στοιχεία αγάπης , φλερτ, ερωτικά, άρα πρέπει να το δούμε έτσι, σαν ένα σημείο λύπης και χαράς μετά και εφόσον η χαρά είναι δεύτερη είναι ένα πολύ καλό σημείο και με ιδιαίτερη ενέργεια, καλή όμως.

Υπάρχουν άλλα έργα σας στο δήμο μας;

Υπάρχουν αρκετά έργα μου στο Δήμο. Το πρώτο έργο που έφτιαξα ήταν στο καταφύγιο στην Πάρνηθα, έφτιαξα  τη γυναικεία μορφή της Πάρνηθας, Έχω φτιάξει έργο στο Λαογραφικό Μουσείο, όπου ασχολούνται  απίστευτοι άνθρωποι με στόχους για τον τόπο τους. Κάνουν έναν μεγάλο αγώνα να αναδείξουν την ιστορία και  τον πολιτισμό προσπαθούν αφιερώνοντας τον χρόνο τους αφιλοκερδώς. Γνώρισα τους ανθρώπους της πλατείας, τους περαστικούς, ανθρώπους από τα μαγαζιά και υπήρχε ένα δέσιμο, με αγάπησαν και τους αγάπησα. Ίσως και  αυτό με ώθησε για το πάρκο στην Πάρνηθα οπότε αυτό το πάρκο είναι αφιερωμένο δια μέσω των ανθρώπων που έζησαν εκεί στον κόσμο του Μενιδίου γιατί αισθήματα είναι καταγεγραμμένα πάνω στα ξύλα, αισθήματα τα οποία είναι καθημερινά και διαχρονικά. . Επίσης έχω δημιουργήσει και ένα μαρμάρινο μνημείο με πρωτοβουλία του Φορέα Διαχείρισης Εθνικού Δρυμού Πάρνηθας αφιερωμένο σε έναν εργαζόμενο του δασαρχείου που τον σκότωσαν λαθροθήρες.  Υπάρχει και ένα έργο μου στο κτίριο του Φορέα που απεικονίζει τον όλεθρο της καταστροφής της Πάρνηθας με την δική μου ματιά.

Είχατε κάποιον δικό σας άνθρωπο στο Σανατόριο εκείνη την εποχή;

Όχι δεν είχα, απλά εάν έχεις πονέσει…  κάποιοι δικοί μου άνθρωποι έχουν φύγει από τη ζωή και πάντα τους συνδέω, δηλαδή σκεπτόμενος και αυτούς τους ανθρώπους που έχουν «φύγει». Θέλοντας να βγάλω κάτι και για αυτούς.

Πως νιώσατε όταν είδατε το έργο σας ολοκληρωμένο;

Εμένα με ενδιέφερε να στηθεί γιατί πέρασα πολλές περιπέτειες, μου κλέψανε όλα τα εργαλεία δεν έχω εργαλεία τώρα. Και αυτό δεν είναι ολοκληρωμένο σαν έργο δηλαδή το πλάνο ήταν 6-7 έργα ακόμα, αλλά μετά δεν μπορούσα να τα φτιάξω και υπήρχε και η απογοήτευση. Αυτό που ήθελα εγώ από την αρχή ήταν να στηθεί και την επόμενη μέρα ας το γκρέμιζαν δε με ένοιαζε, η χαρά μου ήταν να το δω στημένο από εκεί και πέρα  έχω μεγάλη χαρά, και η χαρά μου είναι ακόμα μεγαλύτερη γιατί το σέβονται τόσο πολύ που δεν έχει πειράξει κανείς τίποτα και χαίρομαι πολύ για αυτό.

Υπάρχει κάποιο από τα γλυπτά από το πάρκο των ψυχών που ξεχωρίζεται ιδιαίτερα;

Μπορεί να ακουστεί αστείο αλλά έχω μια τρέλα με το αυτί,  συμβολίζει την θετική είδηση,  όταν ήμουν μικρός ο μεγάλος μου αδερφός αρρώστησε βαριά, τελικά «έφυγε»  πάντα μέσα στο σπίτι οι γονείς μου έψαχναν να ακούσουν την καλή είδηση κάποιον ο οποίος έχει κάποιο φάρμακο, κάποια θεραπεία περίμεναν πάντα με αγωνία να ακούσουν κάτι θετικό και ευχάριστο,  οπότε πάντα ήθελα να φτιάξω ένα αυτί. Με το Πάρκο μου παρουσιάστηκε η ευκαιρία και το έφτιαξα, το θεωρώ πολύ σημαντικό έργο. Όλα είναι σημαντικά αλλά η καλή είδηση θεωρώ ότι είναι μεγάλο πράγμα και σήμερα  και αύριο.

Η γλυπτική είναι χόμπι σας;

Η γλυπτική είναι η τρέλα μου αισθάνομαι ότι χωρίς αυτό δεν μπορώ να ζήσω, θα ήθελα να είναι επάγγελμα. Δεν πιστεύω στα χόμπι, το χόμπι το κάνεις μια φορά μετά μπορεί να το ξανακάνεις σε ένα χρόνο, είναι κάτι που το κάνεις μια στο τόσο. Η γλυπτική είναι μια μεγάλη αγάπη, και καθημερινή ενασχόληση προσπαθώντας να βελτιωθώ και να μάθω καινούρια πράγματα.

Έξοδα είχατε δημιουργώντας το Πάρκο των ψυχών;

Με βοήθησε πολύ ο φορέας του εθνικού δρυμού και ο σύνδεσμος προστασίας Πάρνηθας με συντηρητικά για τα γλυπτά και για το στήσιμο τα οποία ήταν αρκετά λεφτά, δικά μου έξοδα ήταν η απώλεια των εργαλείων μου που το κόστος τους ήταν περίπου 2.500 χιλ. ευρώ και 1.500 ευρώ για βενζίνες και ανταλλακτικά. Ωστόσο μεγάλη μου επιθυμία είναι, τα γλυπτά που δημιούργησα να συντηρούνται τακτικά από τον Δήμο  ή κάποιον φορέα ή ακόμα και ιδιώτη προκειμένου να διατηρηθούν και να παραμείνουν στο σημείο.

Έχετε κάποια μελλοντικά σχέδια;

Κοντινότερος στόχος μου αυτή τη στιγμή είναι μια έκθεση που σκέφτομαι να κάνω με τα έργα που έχω δημιουργήσει. Ενώ μελλοντικός μου στόχος είναι να γίνω όσο το δυνατόν καλύτερος σε αυτό που κάνω και αν το αξίζω να αναγνωριστώ, αγωνίζομαι καθημερινά για αυτό.

Ζήσατε 9 χρόνια περίπου στο δήμο Αχαρνών, πείτε μας ποια είναι η γνώμη σας για τον δήμο μας;

Εγώ επειδή έχω ζήσει εδώ το θεωρώ μέρος μου, ήμουν 9 χρόνια σχεδόν εδώ απλά η ζωή μου είναι μοιρασμένη δεν έχω πατρίδα με την έννοια της ρίζας. Εγώ γεννήθηκα στην Ευρυτανία και 8 χρονών μετακομίσαμε στον Αλίαρτο Βοιωτίας εκεί έζησα τα εφηβικά μου χρόνια, μετά πήγα για 12 χρόνια στη Χίο από όπου και ξεκίνησα τη γλυπτική και είναι ο τόπος που με ενέπνευσε!! Μετά από εκεί ήρθα στο Μενίδι. Για μένα πατρίδα είναι τα μέρη που είμαι κάθε στιγμή. Το Μενίδι είναι ένας μεγάλος δήμος με τεράστια ιστορία  από την αρχαιότητα, έχει σύγχρονη ιστορία με την έννοια των αγώνων του ’21 και νεότερη ιστορία με την έννοια των αγώνων του ‘ 40 και πιστεύω σε αυτά θα έπρεπε να επικεντρωθεί. Γίνεται βέβαια τεράστια δουλειά από το Ιστορικό και Λαογραφικό Μουσείο και το Αρχαιολογικό Μουσείο των Αχαρνών είμαι σίγουρος για αυτό.. Θα προσπαθούσα εάν ήμουνα κάτοικος με κάποια θέση, να συνδέσω ευρήματα αρχαιολογικά των Αχαρνών με άλλα μουσεία. Μπορεί βέβαια να γίνεται και να μην το γνωρίζω. Θα πρέπει τα σχολεία να κάνουν εκδρομές σε αυτά τα σημεία και να αναδεικνύουν τον πολιτισμό του Δήμου, και οι πολιτιστικές εκδηλώσεις να μην περιορίζονται μόνο σε μουσικά δρώμενα αλλά στην προβολή του τόπου.  

Να τονίσουμε ότι τα γλυπτά που κοσμούν το Πάρκο των Ψυχών είναι 20 και βρίσκονται στην κορυφή των κορμών, με ύψος από 2,5 έως 4,5 μέτρα. Το έργο έγινε αφιλοκερδώς, μόνο με τον προσωπικό μόχθο, μεράκι και αγάπη του καλλιτέχνη.

Εμείς με τη σειρά μας ευχαριστούμε θερμά τον Σπύρο Ντασιώτη εκ μέρους όλων των συνδημοτών μας για τα υπέροχα έργα που άφησε στο Δήμο μας κατά το πέρασμα του. Ελπίζουμε να τον δούμε σύντομα κοντά μας μέσω κάποιας έκθεσης της δουλειάς του και του ευχόμαστε κάθε επιτυχία στις δημιουργίες του.

 Πηγή: http://www.acharnes-news.gr/synenteukseis/7470/spuros-ntasiotis-o-anthropos-pou-dimiourgise-to-parko-ton-psuxon

Άννα Σιρινίδου - Δημοσιογραφική ομάδα acharnes-news.gr

 

Καλημέρα σας και Καλό Μήνα!

Πνευματικότητα

Πολλοί άνθρωποι στην εποχή μας, συνεπαρμένοι από την δυνατότητα της αλλαγής που προσδοκούν από την πνευματικότητα, παρακολουθούν πάμπολλα σεμινάρια, δέχονται και διδάσκονται όσο το δυνατόν περισσότερες θεραπευτικές τεχνικές, διαβάζουν ό,τι κυκλοφορεί στο διαδίκτυο και νοιώθουν αρκετά εφοδιασμένοι για να αλλάξει η ζωή τους προς το καλύτερο.

Στο super market της πνευματικότητας της Νέας Εποχής υπάρχουν απ΄όλα. Τα κίβδηλα και τα επιφανειακά, τα επικίνδυνα και τα αυθεντικά, τα αδιάφορα και τα ουσιαστικά.

Στην αρχή της πορείας αυτής είναι δύσκολο να διακρίνει κάποιος τι είναι κατάλληλο γι΄αυτόν και τι δεν είναι.Τι είναι κίβδηλο και τι αυθεντικό.

Στον χώρο της πνευματικότητας και της θεραπείας, είτε βρίσκεται κάποιος στην θέση του πομπού είτε στην θέση του δέκτη, χρειάζεται υπευθυνότητα, κριτήριο, μέτρο και εμπειρία.

Και κάποια στιγμή, μία μικρή ή μεγάλη επιθυμητή αλλαγή επιτέλους έρχεται, συχνά από το πουθενά. Και μετά;

Στρογγυλοκάθονται στην πολυθρόνα του γνώστη, με κάποιον τίτλο να τους συνοδεύει που θυμίζει κυρίως στον εαυτό τους ότι έχουν αλλάξει. Δεν τους χρειάζονται πλέον οι τεχνικές. Πέτυχαν αυτό που ήθελαν με την πνευματικότητα. Ένας παρατηρητής θα έλεγε ότι αυτό είναι παρερμηνεία ή ορθότερα είναι ψευδαίσθηση της πνευματικότητας.

Χωρίς να αμφισβητείται το εσωτερικό κάλεσμα και η εμπειρία της δυνατότητας να μετατρέπεται το τραύμα σε δώρο, χωρίς να αμφισβητείται έστω και στο ελάχιστο η ενεργειακή θεραπεία και ο θησαυρός της πνευματικότητας, χρειάζεται κάποιος ρεαλισμός , επίγνωση και αυτοπαρατήρηση.

Τα μυαλά εύκολα παίρνουν αέρα και τα καλάμια εύκολα καβαλιούνται, όταν η εσωτερική αλλαγή δεν έχει αγγίξει και το μικρότερο κυτταράκι.

Η πνευματικότητα είναι κατάσταση εσωτερική.

Δεν είναι τα ρούχα που φοράς, το φαγητό που τρως, οι λέξεις που αναμασάς, ούτε η συνεχής ασυγκράτητη αισιοδοξία.

Δεν είναι αντικείμενο εντυπωσιασμού.

Δεν είναι μέσον αποδοχής από τους άλλους.

Δεν φωνάζει. Δεν ζητάει επιβεβαίωση.

Δεν είναι επάγγελμα. Δεν είναι ταυτότητα. Δεν είναι προορισμός.

Δεν είναι όνομα, τίτλος, ιδιότητα, αυτοσκοπός.

Δεν είναι αυτά που ο ορθολογισμός σου θέλει.

Δεν αναπαύεται στον καναπέ της ασφάλειας ή της κριτικής.

Δεν είναι ισοπέδωση, αμνησία, δογματισμός.

Δεν σε κάνει άλλον άνθρωπο από αυτόν που πραγματικά είσαι.

Δεν είναι παντιέρα, καταφύγιο, γραφείο συνοικεσίων.

Δεν είναι πανάκεια, σαμάνος, μάγος, γιατρός.

Δεν σου χαϊδεύει τα αυτιά και τις ανασφάλειές σου.

Δεν είναι συσσώρευση πληροφοριών.

Η πνευματικότητα είναι αφαιρετική.

Αφαιρεί από τον νου και την ματιά κάθε προκατάληψη, στερεότυπο, μόδα, σύστημα, τεχνική.

Κάθε ταμπέλα, ταυτότητα, ιδιότητα.

Αφαιρεί την ψευδαίσθηση της γνώσης, της ασφάλειας, της σταθερότητας, της επιτυχίας.

Αφαιρεί ακόμα και την ίδια την αμφισβήτηση.

Όσο αντιστέκεται το Εγώ και ο νους παίζει παιγνίδια, όσο γλύφεις τις παλιές πληγές σου μέχρι να ξαναματώσουν, η πνευματικότητα πονάει και ο τοκετός αργεί.

Η πνευματικότητα σε κινεί, για να μην πω σε ταρακουνάει.

Σε μετακινεί από την θέση που είχες, πριν αποφασίσεις να σταματήσεις το κρυφτό που έπαιζες με τον ίδιο σου τον εαυτό, με την φύση σου. Πριν αποφασίσεις να βγάλεις την μάσκα και το κοστούμι της μεταμφίεσης. Πριν αποφασίσεις να ρισκάρεις και να κυττάξεις τον φόβο κατάματα. Και να ταπεινωθείς. Και να γονατίσεις. Και να νομίζεις ότι δεν θα ξανασηκωθείς ποτέ. Και να σκέφτεσαι ότι έτσι πεθαίνει ο άνθρωπος. Και να νοιώθεις να σβήνεις. Και να το υπερβείς. Και να δεις. Ίσως για πρώτη φορά καθαρά.

Η μετακίνηση αυτή, το πρώτο αυτό συνειδησιακό άλμα που κάνεις, είναι η αλλαγή που λαχταράς.

Για την ακρίβεια, η αρχή της.

Η πνευματικότητα είναι όχημα που σε βοηθάει να γυρίσεις σπίτι. Να θυμηθείς αυτά που ήδη γνωρίζεις. Αυτό που ήδη είσαι. Να δεις τον Κόσμο όπως είναι. Και την θέση σου στον Κόσμο αυτό.

Να δεις τι πραγματικά θέλεις να κάνεις με την ζωή σου. Και τι κάνεις μέχρι τώρα.

Να δεις τι πραγματικά θέλεις να κάνεις για τον Κόσμο. Και τι κάνεις μέχρι τώρα.

Τότε είναι που θα σκεφθείς πολύ πριν ξαναχρησιμοποιήσεις την λέξη πνευματικότητα που εσκεμμένα αναφέρθηκε ήδη τόσες φορές.

Τότε είναι που θα νοιώθεις της ίνες της, να πλάθουν μέσα σου, μία βελούδινη μεταμόρφωση.

Kαι όταν πλέον  καταλαβαίνεις ότι έχει επιτευχθεί η πολυπόθητη αλλαγή, δεν έχεις φθάσει κάπου. Δεν έχεις φθάσει πουθενά.

Μόλις ξεκίνησες.

Με αγάπη

© Ορσαλία Ψαρίδη

 
Πηγή: http://orbit-of-life.blogspot.gr/2016/01/blog-post_30.html?spref=fb