Να έχετε τον νου σας, γιατί αν…

Αγανάκτησε η αγανάκτηση και έφυγε. Και χάσαμε την νηφαλιότητα, την ηρεμία (ψυχής), την αταραξία, την χαρά.

Θύμωσε ο θυμός και έφυγε. Και χάσαμε το λόγο, το λογισμό μας, την γαλήνευση, το μέρωμα, την αταραξία, την ψυχραιμία, την στωικότητα, την πραότητα.

Θλίφτηκε η θλίψη και έφυγε. Και χάσαμε την χαρά, την αγαλλίαση, τον ενθουσιασμό, το κέφι, την γιορτή. 

Ανυπάκουσε η ανυπακοή και έφυγε. Και χάσαμε την υπακοή, την ευπείθεια, την πειθαρχικότητα.

Ανυπομόνησε η ανυπομονησία και έφυγε. Και χάσαμε την υπομονή, την καρτερικότητα, την στωικότητα, την απάθεια, την εγκαρτέρηση.

Ασθένησε η ασθένεια και έφυγε. Και χάσαμε το σθένος, την ισχύ, την δύναμη, την υγεία, την ευεξία, την ευρωστία, τη ρώμη, το σφρίγος, την ανάρρωση, την γιατρειά, την ανοσία.

Συγχύστηκε η σύγχυση και έφυγε. Και χάσαμε την διάκριση, την αντιδιαστολή, το ξεκαθάρισμα, την τακτοποίηση, την αταραξία, την ηρεμία, την ψυχραιμία, την στωικότητα, την πνευματική διαύγεια.

Ασυνειδητοποίησε η ασυνειδησία και έφυγε. Και χάσαμε την συνείδηση, την ευαισθησία, το δίκαιο, την ηθική, την τιμιότητα.

Ανισορρόπησε η ανισορροπία και έφυγε. Και χάσαμε την ισορροπία, την λογική, την σύνεση, την νηφαλιότητα. 

Αμφέβαλε η αμφιβολία και έφυγε. Και χάσαμε την βεβαιότητα, την θετικότητα, την ασφάλεια, την εγγύηση, την πίστη, την πεποίθηση, την σιγουριά, την αποφασιστικότητα.

Λάθεψε το λάθος και έφυγε. Και χάσαμε το ορθό, το σωστό, την ακρίβεια, την αλήθεια, το αλάθητο.  

Κάκιωσε η κακία και έφυγε. Και χάσαμε την καλοσύνη, την αρετή, την καλοψυχία, την αθωότητα, την αγάπη, την φιλία, την ανεξικακία, την πραότητα.

Φοβήθηκε ο φόβος και έφυγε. Και χάσαμε την αφοβία, το θάρρος, την τόλμη, το κουράγιο, την αντρεία, την παρρησία, την αυτοπεποίθηση.

Και στο τέλος έμμειναν αυτοί και τα ρομπότ…

Ομοιοπαθητική & ανθρώπινες σχέσεις.

Μηνιαίες εκπομπές που θα προβάλλονται από την ΕΝΑΤΗ Εναλλακτική Τηλεόραση.

Πρεμιέρα την Τετάρτη 16 Μαρτίου και κάθε μήνα

https://www.youtube.com/watch?v=p007j7ZNZCk

ΕΝΑΤΗ Εναλλακτική Τηλεόραση

Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΕΙΝΑΙ "ΤΑΓΚΟ"!

ΠΟΙΟΣ ΘΕΡΑΠΕΥΕΙ ΚΑΙ ΠΩΣ;;;

Ποιος είναι αυτός που θεραπεύει; Ο ιατρός; Μα, αν θεράπευε ο ιατρός, θα γίνονταν καλά όλοι οι ασθενείς που θα αναλάμβανε να θεραπεύσει!

Ο θεραπευτής είναι αυτός που παίρνει τον ασθενή από το χέρι και προσπαθεί να χορέψει μαζί του αρμονικά! Η ορχήστρα είναι η ΦΥΣΗ!

«Νούσων φύσιες ιητροί», είπε ο Ιπποκράτης. Δηλαδή , η ιαματική δύναμη της ΦΥΣΗΣ είναι αυτή που .ενισχύει τη θεραπεία των ασθενειών. Και όταν λέμε ΦΥΣΗ, δεν εννοούμε μόνο τη φύση γύρω μας, αλλά και τη φύση μέσα μας! Η φύση του κάθε ασθενούς ξεχωριστά, είναι αυτή που οδηγεί τον θεραπευτή να επιλέξει το σκοπό που θα χορέψουν και οι δυο μαζί! Η φύση του κάθε ασθενούς έχει ιαματική δύναμη!

Η φύση του θεραπευτή έχει ιαματική δύναμη!

Η ορχήστρα είναι εκεί !

Αν ο θεραπευτής δεν έχει εκ φύσεως και εκ γνώσεως την ικανότητα να χορεύει και να διδάσκει τον ασθενή τα βήματα, η ορχήστρα, η θεραπευτική δύναμη της φύσης θα είναι εκεί, αλλά θα παίζει απλά το σκοπό της.

Αν ασθενής δεν θέλει να μάθει να χορεύει, θα χορεύει μόνος του ο θεραπευτής και η ορχήστρα, η θεραπευτική δύναμη της φύσης θα είναι εκεί, αλλά θα παίζει απλά το σκοπό της.

Η θεραπεία είναι ένα "ταγκό" που το χορεύει ο θεραπευτής με τον ασθενή!

Η θεραπευτική δύναμη της φύσης είναι εκεί και παίζει το σκοπό της.

Ποιο σκοπό θα επιλέξει ο θεραπευτής να χορέψει με τον ασθενή του;;; Μα αυτόν το σκοπό που θα κάνει καλό , χωρίς ανεπιθύμητη ταλαιπωρία του ασθενούς!

Ο Ιπποκράτης είχε πει ποια φάρμακα πρέπει να χρησιμοποιεί ο ιατρός: «Ασκείν περί τα νουσήματα δύο, ωφελέειν ή μη βλάπτειν».

Ο Ιπποκράτης, δηλαδή, υποστήριζε ότι τα φάρμακα πρέπει να ωφελούν ή τουλάχιστον να μη βλάπτουν.

Η ορχήστρα είναι εκεί !

Η ΦΥΣΗ ΕΧΕΙ ΙΑΜΑΤΙΚΗ ΔΥΝΑΜΗ!

Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΕΙΝΑΙ "ΤΑΓΚΟ'!

Πηγή: https://www.facebook.com/niki.tsekou/posts/10204977489430866?

Kahlil Gibran Ο περιπλανώμενος

Ενδύματα

Κάποτε η Ομορφιά και Ασχήμια απαντήθηκαν σε μια ακρογιαλιά. Και είπαν η μια στην άλλη, «Ας κολυμπήσουμε στη θάλασσα». Μετά από λίγο βγήκε στην ακτή η Ασχήμια, φόρεσε τα ενδύματα της Ομορφιάς κι απομακρύνθηκε.

Βγήκε απ' τη θάλασσα και η Ομορφιά, μα τα ενδύματά της δεν τα βρήκε. Ντύθηκε, λοιπόν, με τα ενδύματα της Ασχήμιας, γιατί 'ταν ντροπαλή πολύ, γυμνή να περιφέρεται.

Τράβηξε και η Ομορφιά το δρόμο της.

                    

                 Από τότε οι άνδρες κι οι γυναίκες τις μπερδεύουν.

Κι όμως υπάρχουν εκείνοι που 'δαν το πρόσωπο της Ομορφιάς και τη γνωρίζουν, δίχως να στέκουν στα ενδύματά της. Υπάρχουν κι εκείνοι που 'δαν το πρόσωπο της Ασχήμιας και τα ενδύματα να την κρύψουν δεν το μπορούν από τα μάτια τους.

Σώμα και ψυχή

Ένας άντρας και μια γυναίκα κάθονταν σ' ένα παράθυρο που κοίταζε στην Άνοιξη. Ήταν καθισμένοι κοντά ο ένας στον άλλο.

«Σ' αγαπώ», είπε η γυναίκα. «Είσαι όμορφος και πάντα καλοντυμένος». «Σ' αγαπώ», είπε ο άντρα. «Είσαι μια όμορφη σκέψη, κάτι πολύ ξεχωριστό που ξεγλυστρά στα δάχτυλα. Είσαι τραγούδι στ' όνειρό μου.

Η γυναίκα αποτραβήχτηκε θυμωμένη, λέγοντας: «Άσε με σε παρακαλώ. Δεν είμαι σκέψη. Δεν είμαι κάτι που περνά στα όνειρά σου. Είμαι γυναίκα. Θα 'θελα να με πεθυμάς σα σύζυγο και μητέρα αγέννητων παιδιών».

         

          Έτσι χώρισαν.

Ο άντρας έλεγε μες στην καρδιά του: «Άλλο ένα όνειρο που 'γινε ομίχλη».

Και η γυναίκα μονολογούσε: «Τι μπορείς να περιμένεις από έναν άντρα που με βλέπει σαν όνειρο και καταχνιά;».

Αγάπη και μίσος

«Σ' αγαπώ», είπε μια γυναίκα σ' έναν άντρα. «Το 'χω στην καρδιά μου ν' αξίζω την αγάπη σου», αποκρίθηκε ο άντρας.

«Εσύ μ' αγαπάς;» ρώτησε η γυναίκα.

Ο άντρας την κοίταξε μόνο και δεν είπε τίποτα.

«Σε μισώ», φώναξε η γυναίκα.

«Τότε το 'χω στην καρδία μου ν' αξίζω το μίσος σου».

Ο περιπλανώμενος

Τον αντάμωσα στο σταυροδρόμι, έναν άνδρα που τίποτα δεν είχε, παρά μονάχα το ραβδί και το μανδύα του κι ένα πέπλο πόνου στο πρόσωπό του απλωμένο. Χαιρετηθήκαμε και του 'πα, « Έλα σπίτι μου και γίνε καλεσμένος μου».

Ήλθε.

Η γυναίκα μου και τα παιδιά μου μας συναντήσαν στο κατώφλι. Εκείνος τους χαμογέλασε κι αγάπησαν τον ερχομό του.

Κατόπιν, καθίσαμε όλοι μαζί στο τραπέζι και νιώσαμε ευτυχισμένοι με τον ένδρα, γιατί μέσα του υπήρχε σιγαλιά και μυστήριο.

Μετά το δείπνο συγκεντρωθήκαμε γύρω απ' τη φωτιά και τον ρώτησα για τις περιπλανήσεις του.

Πολλά μας είπε τη νύχτα εκείνη και την επόμενη, αλλά αυτά που θυμάμαι τώρα είναι πως γεννήθηκε απ' την πίκρα των ημερών του κι αυτές οι ιστορίες είναι καμωμένες απ' τη σκόνη και την υπομονή του δρόμου του.

Όταν μας άφησε μετά από τρεις μέρες, δε νιώθαμε πως έφυγε ο καλεσμένος αλλά πως κάποιος από μας ήταν ακόμα εκεί έξω, στον κήπο, κι ακόμα μέσα δεν είχε μπει.  

   

 Εκδόσεις: ΙΑΜΒΛΙΧΟΣ